Stroboscopische Leegte

Wild Bunch Distributions

De meeste mensen zullen Gaspar Noë afschrijven als een regisseur die erop uit is zijn publiek te choqueren. Het is waar dat geen enkele van zijn films makkelijk uit te zitten zijn. Voor wie de zintuiglijke impact al overleeft, staat nog een emotionele mokerslag om de hoek te wachten. Maar zoals bij zoveel smaken en kleuren, gekken en genieën, valt er ook heel wat te zeggen voor de vernieuwende en krachtige cinematografische punten van zijn films.

Wild Bunch Distributions

Toen Enter the Void uitkwam was Noé’s reputatie al gevestigd door en dankzij Irrévérsible, waarin een romance, een verkrachting en een wraakactie zowat voor iedereen slecht uitdraait en waaruit velen misselijk de zaal uit strompelden. Noé had in 2009 dus te maken met een gewaarschuwd publiek. Met de begingeneriek bleef hij enerzijds heel braaf (enkel letters, geen moorden of verkrachtingen of zo) maar ging anderzijds volledig in de aanval met stroboscopische fonts en tags en een technosoundtrack die de sfeer van nachtelijk Shinjuku, Tokyo (alwaar het verhaal zich zal afspelen) alvast efficiënt oproept. De volgende 155 minuten volgt men de jonge drugdealer Oscar vóór, tijdens en na zijn dood, doorheen hallucinaties, herinneringen en reïncarnatie. Niet voor conservatieve zielen, dus.

Er kunnen ettelijke hoofdstukken geschreven worden over Enter the Void, maar liever tonen we jullie een voorbeeld van de invloed die de beginsequentie had in de populaire cultuur.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.