No reason to watch Rubber

Zeno Pictures

Wie zich Flat Beat en Flat Eric herinnert, weet dat Quentin Dupieux a.k.a. Mr. Oizo niet vies is van een portie absurdisme. Een felgele muppet met een verdwaasde blik die op een repetitieve bastoon headbangt en een sigaar rookt schopte het even tot een icoon in 1999. Twee jaar geleden verraste de man filmland met een even absurd concept voor zijn langspeelfilm Rubber: Een oude autoband krijgt een eigen wil en onderneemt een moorddadige trip door de woestijn.

Zeno Pictures

Naast het verhaal rond de telekinetische en bloeddorstige autoband illustreert Dupieux de relatie tussen publiek en film. Een groepje toeschouwers volgt de avonturen van de rubberen moordenaar met zoveel passie dat ze er het leven voor laten. Al van bij het begin van de film weet je echter dat je je niet teveel vragen moet stellen. Een excentrische sheriff leidt de film namelijk in door ons uit te leggen dat een belangrijk deel van het leven en van verhalen gewoon geen logische redenen heeft.

Het concept en de humor in Rubber is zodanig specifiek dat de film niet bij iedereen even populair is. Het gevaar met dadaïstisch absurdisme is dat het nogal snel willekeurig wordt. En dan heb je een getalenteerde regisseurshand nodig om er een mooi geheel van te maken. De fotografie en de montage zijn bijzonder geslaagd. De acteerprestaties zijn echter zodanig droog dat je je afvraagt of de film wel zoveel dialoog nodig had. Dit jaar doet Quentin Dupieux een nieuwe poging met Wrong.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.