Kitano’s tapdans

A-film

Na het statige liefdesdrama Dolls, koos de Japanse all-rounder Takeshi Kitano voor een luchtige film. Zatôichi is voor de Japanse film wat Zorro is voor de Amerikaanse film. Het is een folkloristisch personage met een mysterieus verleden dat ad rem onrechtvaardigheid bestrijdt. Zatôichi is een blinde masseur. Hij trekt van dorp tot dorp om te overleven. Terwijl lokale bandieten de oude man onderschatten, verrast hij iedereen met zijn vechtkunst en redt hij de onderdrukten.

A-film

Kitano begon aan het project maar stoorde zich aan de suffige genrekenmerken. Als regisseur drijft hij zijn creativiteit tot het uiterste en blijft hij zich vernieuwen. Maar door in de Zatôichi-traditie te stappen, legde hij zichzelf wel beperkingen op. Toch is zijn versie (waarin hij zelf de hoofdrol speelt) duidelijk een update van het basisgegeven. Kitano is een meester in timing bij slapstick. Doorheen de film struikelen de personages, verschijnen ze half bloot en dollen ze met schmink. Bovendien is zijn Zatôichi geblondeerd en vecht hij met een knalrode katana. Om de Zorro-vergelijking verder te trekken, kan je je een Diego de la Vega voorstellen met een goudkleurige zweep en een Afro-kapsel.

Het muzikaal aspect van Zatôichi is eveneens opvallend. In het begin van de film is er een scène waarin het ploegen van een veld een ritmische sequentie biedt voor een stoet voorbijgangers. Maar de echte muzikale uitbarsting krijgt pas een plaats na het einde van de film. Voor deze tapdansscène liet Kitano zich inspireren door zowel kabuki-theater als door Bollywoodfilms. Na de ontlading van het laatste gevecht volgt een kleurrijke en ritmische apotheose die ervoor zorgt dat iedereen met een glimlach aan de film terugdenkt.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , ,

Comments are closed.