Aan het woord: Caroline Strubbe

Minds Meet

Minds Meet

Vrouwelijke filmmakers zijn al een rare gebeurtenis, laat staan op het Belgisch filmlandschap. Ter ere van haar nieuwe film I’m the same, I’m an other – de enige Belgische film in officiële competitie op het Film Fest Gent – hebben we een gesprek gehad met Caroline Strubbe over haar eigenzinnige film:

Kan je samenvatten waar het verhaal over gaat?

De film gaat over Szabloc (gespeeld door Zoltan Miklos Hajdu)  en Tess (vertolkt door Kimke Desart). Hij is een dertiger, zij is elf jaar oud in de film. Het is een innerlijke road-trip van twee mensen die omgaan met verlies en een soort bondgenootschap aangaan omdat ze het verlies herkennen, net als de manier van verwerking. Ze zijn ook op de vlucht. Ze nemen een boot en komen terecht in een huisje in Engeland, waar ze rust vinden. Daar gaan ze elk op hun eigen manier om met die verwerking. En langzamerhand proberen ze contact te zoeken met elkaar. De rest… daar moet je de film voor zien.

Minds Meet

Hoe is het idee ontstaan?

Acht jaar geleden ben ik beginnen schrijven. Ik heb drie films geschreven op vijf jaar tijd, waarvan deze eentje is. Als ik vol zit met herinneringen, en de emmer overloopt, maak ik er een film mee. Ik moest dit verhaal kwijt op één of andere manier. Oorspronkelijk was het een scenario van 350 pagina’s, dat zou een film van acht uur opleveren. Maar je zou nooit geld vinden voor de productie van een film van acht uur, daarom is de trilogie ontstaan.

Is er een link tussen de verhalen?

Het zijn dezelfde personages uit Lost Persons Area. We leren Tess kennen in verschillende etappes van haar leven.

 Waar komt de titel van?

De titel was oorspronkelijk Deep in a dream of you. Deze titel komt voor uit een gedicht dat voorgelezen wordt in het begin van de film. Het gaat over hoe men verandert na onze eerste ontmoeting, door de mensen die we gaandeweg tegenkomen. Voor Tess is het duidelijk dat haar ontmoeting met Szabloc, en wat ze samen beleven, hen anders maakt.

De vele stiltes zijn een dappere keuze. Hoe heb je deze keuze opgevangen om het publiek te blijven boeien?

“Is het toegelaten het publiek dit aan te doen?” – bedoel je. (lacht) Ik denk dat stiltes mogelijk zijn in cinema, en dat de stille tijdspannes nodig zijn voor de film. Mensen die met verlies kampen maken dit mee. Ik kan wel begrijpen waarom je dit zou kortwikken of een entertained kantje aan zou geven, maar het zou ongepast  zijn in de film. Het rouwproces is de film. Het unieke aan dit gevoel is dat “je het niet kan uitzetten.” Je kan niet zeggen, “oké, tijd om hierover te geraken,” zoals bij liefdesverdriet bijvoorbeeld. Het heeft tijd nodig. En dat wou ik met deze film laten ervaren. Je kan het proces niet bespoedigen. Voor sommigen neemt dit enorm veel tijd in beslag, voor anderen niet. Het is een persoonlijke ervaring. Sommige mensen ervaren de film als heel uitputtend, maar de film begint eigenlijk als je de zaal verlaat…

Minds Meet

Maar zo’n manier van vertelling vervreemdt toch een groot publiek?

Ik heb besloten dat ik mezelf alles toelaat in de vertelling. En natuurlijk wil ik een groot publiek aantrekken, zelfs met de films die ik maak. Maar daarom ga ik geen ander type film maken, een filmtaal aannemen dat ik niet ken, of een standaardformule gebruiken om succesvol te zijn. Er bestaat geen enkele regisseur die films maken voor zichzelf. Iedereen is uitgenodigd, ze moeten enkel opdagen. Het is hetzelfde als een restaurant, moet er een groot bord hangen met foto’s van wat ze kunnen eten?  Het hangt natuurlijk af of de kijker naar iets complex oftewel iets eenduidig verlangt. Iemand die een comedy wilt zien zal zeker niet deze film kijken en vice versa. Ik denk niet na in de mate of ik mensen verveel met de stiltes in de film. Tijd is een gegeven van cinema. Dat maakt het verschil met TV. Er zijn momenteel heel goede tv-series, dus waarom zou men nog naar de cinema gaan? Dat is om tijd en ruimte op groot beeld te ervaren en die ervaring met anderen te delen.

Muziek is een groot onderdeel in die ervaring. Hoe is het idee van de voorstelling met live muziek op het Film Fest ontstaan?

Ik heb een onderzoek gemaakt over hoe je met instrumenten geluiden kon maken, daarmee een soundscape te creëren. Ik heb improvisatie-muzikanten opgezocht op YouTube en de mogelijkheden samen met mijn componist onderzocht, die zelf uit de improvisatie-wereld komt. Ik heb zo’n soortgelijke live-voorstelling in de BOZAR meegemaakt en vond dat uiterst fascinerend. Toen dacht ik: ik heb toch een stille film in zekere zin, dus dat zou interessant zijn om die avant-garde technieken van muziek te kunnen combineren. De muzikanten hebben deze film nu op voorhand gezien, dat gebeurt wel niet vaak. Als ze de film niet gezien hebben is er wel iets intuïtief dat plaatsvindt. De ervaring is uniek. De ervaring per muzikant is dan subjectief. Dit is een soort cadeau voor mij, ik kan de film nu op een heel andere manier ervaren. Net als een theatermaker, want bij theater is iedere voorstelling anders, wat niet is bij film.

(interview door Odin Van Schoote)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.