Songs die een scène maken (6)

Columbia

Columbia

Een kostschoolmeisje rijdt weg in een Jaguar XK140 Roadster uit 1956. Rokje zedig tot onder de knie. Wit bloesje tot boven dichtgeknoopt. De haren keurig getemd onder een diadeem. Of niet? Een in leder gebonden dagboek rust op de passagierszetel. Statige strijkers overstemmen het geluid van de snelweg. De zon schijnt fel in haar ogen. Mijlen verder wordt een jongen begraven. Maar in haar hoofd bruist het leven nog in elke herinnering. Het verhaal van onschuld eindigt hier. Vanuit de lucht wordt de auto een steeds kleiner stipje. Het meisje is een vrouw geworden.

Columbia

De plat die vandaag op het menu staat is Cruel Intentions. Voor de zesde keer op rij alweer prikken we ons vork in een film met een uitstekende soundtrack. Nu, ik zou al een complete randdebiel zijn mocht ik in deze rubriek films met een compleet van de pot gerukte soundtrack bespreken. Maar kiezen is verliezen natuurlijk. Ik zeg maar: Placebo, Counting Crows, Blur, The Verve & Fatboy Slim. Hoe moest ik in godsnaam weer dé song selecteren?

In 1999 zette Roger Kumble zijn tanden in de klassieke schandaalroman Les liasons dangereuses van Pierre Choderlos de Laclos. Het was een dienstbare debuut van een regisseur wiens verdere carrière weinig adelbrieven telt. Kumble was niet de eerste die de Franse pageturner over lust en verleiding adapteerde naar het witte doek.

Roger Vadim had het verhaal in 1959 al een, nuja voor die tijd, moderne bewerking gegeven. Stephen Frears, de man achter het uitstekende High Fidelity, maakte in 1989 dan weer een vrij tijdsgetrouwe versie met John Malkovich en Glenn Close in de hoofdrol.

Maar wat Kumble met zijn Cruel Intentions deed, vond de 12-jarige puber in mij toch net iets interessanter. De regisseur plaatste het verhaal in de context van het New York van eind jaren ’90. Baz Luhrmann deed het hem in 1996 al voor met Romeo + Juliet, dat zich in een MTV’esk hedendaags Verona afspeelde. Tim Blake Nelson zou met O dan weer basketbal en hip-hop in Shakespeare’s Othelo binnensmokkelen.

Cruel Intentions stelt cinemagrafisch gezien weinig voor. Maar de film is 14 jaar na data nog steeds opvallend fris en opwindend. Het was ook een uitstekende kweekvijver voor jong acteergeweld.

Columbia

Kathryn Merteuil (Sarah Michelle Gellar) en haar stiefbroer Sebastian Valmont (Ryan Phillippe) zijn jong, mooi, stinkend rijk en succesvol. Aan scrupules en morele waarden doet hun woordenboek niet mee. Zij is de verheven überbitch, het studentenvoorbeeld. Hij is de levenskunstenaar die van benen openen zijn dagtaak maakt. Zijn vele veroveringen pent hij minutieus neer in zijn dagboek.

Kathryn, the only thing you’ll be riding is me.

Het onkuise duo gaat een weddenschap aan. Sebastian moet het maagdelijk seutje Annette Hangrove (een vertederende Reese Witherspoon) in bed krijgen. Lukt het hem, dan spreidt stiefzus Kathryn haar benen voor hem. Faalt Sebastian, dan krijgt Kathryn de sleutels van zijn blitse Jaguar XK140 uit het gezegende bouwjaar 1956. In de marge spelen ze ook nog een vuil spel met de naïeve Cecile Caldwell (Selma Blair) en de jonge cello-leraar Ronald Clifford (Sean Patrick Thomas).

She made me laugh.

Columbia

Zelfs een blinde ziet natuurlijk van mijlenver dat de lieve Annette Sebastian emotioneel schaakmaat zal zetten.Het clichéverhaal dat bon ton was eind jaren ’90 (vraag maar aan Freddie Prinze Jr. in She’s All That). De ontluikende liefde tussen Sebastian en Annette is pure method acting. Phillippe en Whiterspoon zouden ze later buiten de set bezegelen met twee kinderen. Tot de tempus daar een stokje tussen stak.

Michelle Gellar is perfect gecast als de vleesgeworden arrogantie. Iedere keer haar personage in beeld verschijnt, wil ik een zwaar voorwerp naar het tv-scherm gooien. Blair is dan weer geniaal als achterlijk rijkeluisstudentje.

Dear Annette, I don’t know what I could possibly say that would rectify the harm I’ve caused you. The truth of the matter is that being with you was the only time I have ever been happy. My whole life has been a joke. I prided myself on taking joy in others’ misery. Well, it finally backfired. I succeed in hurting the first person I ever loved. Enclosed is my most prized possession. My journal. For a long time I considered it my trophy. A sordid collection of my conquests. If you really want to know the truth than please read it. No more lies. Please give me another chance. I’m a wreck without you.

Columbia

Natuurlijk is het slechts een kwestie van tijd voor Kathryns en Sebastians vuile pact uitkomt. Waarna een gebroken Annette alle banden met Sebastian opblaast. En uiteraard slaat, net wanneer ze weer toenadering zoekt, het noodlot toe.

As student body president, l’ve tried to set an example in myself.

De eindscène toont een volle kerkzaal. Met een vers lijntje wit poeder achter de neusgaten spreekt Kathryn de aanwezigen toe. Dan onderbreekt geroezemoes de stroperige grafrede. Kathryns zinnen stokken. Studenten lopen naar buiten en werpen haar vuile blikken toe die allerlei strontachtige taferelen doen vermoeden. Furieus stormt het studentenvoorbeeld naar buiten. Daar vergrijpen de aanwezigen zich aan uitgedeelde kopieën van Sebastians dagboek. De koningin valt van haar voetstuk. En dan barst het nummer open.

What is going on? Don’t you people have any respect?

Columbia

De song die we horen is Bitter Sweet Symphony. De Britse band The Verve scoorde er in 1997 een instant classic mee. Het is de openingstrack van het sublieme Urban Hymns. Fans van The Rolling Stones herkennen er een sample van The Last Time in orkestversie in. Daar konden de eigenaars van de auteursrechten weinig mee lachen. De groep zou er uiteindelijk geen rotte bal aan verdienen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.