Oh my God, dad. He’s looking.

FilmDistrict

FilmDistrict

Ik ben heel blij te constateren dat de horrorfilmindustrie de laatste jaren een redelijke vooruitgang aan het boeken is. Want wees eerlijk, echt enge films zijn er toch niet veel geweest. De meesten waren ziekelijk, belachelijk, zelfs saai, maar weinig eng. Ik bedoel dan ook adrenaline-pompend eng waardoor je ’s nachts uren wakker blijft en van het kleinste geluid paranoïde wordt. Je hart begint dan te racen. Elk haartje staat overeind. Je zweet je te pletter, maar laat de deken niet los. Oh yeah, that’s the good stuff!

FilmDistrict

If they hear me, they’ll hurt me.

De enige recente films die dat fenomeen bij mij veroorzaakt hebben – of toch dicht in de buurt kwamen –, zijn Sinister, Paranormal Activity (enkel de eerste!) en uiteraard James Wans Insidious. En nee, het is niet omdat ik een probleem heb met geesten. Ik vind het gewoon geslaagde films.

Toegegeven, de geesten in Insidious zijn zeer creepy. Van het ‘lachende gezin’ alleen al krijg ik trauma’s. Toch is dit net het leuke aan deze film. Je ziet de geesten wel degelijk, in plaats van een voetstapje hier en een lachje daar. De enge muziek en de rode demon – mijn nieuw favoriet personage – maken de film af. Ik ben dan ook enorm benieuwd naar de sequel, Insidious: Chapter 2 (klik voor de trailer).

FilmDistrict

Insidious gaat over het gezin Lambert (Patrick Wilson, Rose Byrne, Ty Simpkins, Andrew Astor). De oudste zoon, Dalton (Simpkins), belandt onverklaarbaar in een soort coma. Zo wordt hij een portaal voor de geesten die zich in een astrale dimensie bevinden. Die vinden het leuk om voortdurend door het huis te lopen en Renai (Byrne) de stuipen op het lijf te jagen. Zij overtuigt haar man Josh (Wilson) uiteindelijk om te verhuizen, maar er verandert niets. De moeder van Josh (Barbara Hershey) vraagt dan hulp aan haar vriendin Elise (Lin Shaye) die hen uitlegt dat Dalton van nature uit in staat is om zijn lichaam te verlaten en in andere dimensies rond te wandelen. Hijzelf denkt echter dat het dromen zijn. Daarom ging hij deze keer te ver en raakte verdwaald.

It’s not the house that is haunted. It’s your son.

In deze alternatieve dimensie wordt Dalton gevangen gehouden door een demon. Hij wacht tot de jongen alle verbondenheid met zijn lichaam verliest zodat hij het kan innemen. In het onderstaande stukje zie je hoe Josh, van wie Dalton zijn gave ook heeft, zijn zoon probeert te redden. Ze worden echter ontdekt en ontsnappen net op het nippertje. Ik heb waarschijnlijk therapie nodig, maar ik vind het echt een zalig stukje! Het liedje op zich al is de max!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.