Songs die een scène maken (4)

Snatch

Columbia

Ik zei het al in de vorige aflevering van Songs die een scène maken. Ten tijde van Snatch was Guy Ritchie dé man.  God weet wat Richie allemaal had kunnen bereiken na Snatch, als Madonna hem niet tot het abominabele Swept Away had verleid. Met een dvd van mans Revolver zou ik overigens ook niet meteen dood willen gevonden worden. “When heroes go down, They go down fast”, Suzanne Vega zong het 20 jaar geleden al.

Hetzelfde kan je zeggen van de Britse band Oasis. Na de release van Be Here Now in 1997 spuugden muziekcritici de groep uit. “Het wordt nooit meer zoals vroeger”,  schreef de pers, immer op zoek naar nieuwe goden om dood te knuffelen. Onzin. De stichters Liam en Noel Gallagher smeten hun, toch al niet bijster inspirerende, muzikanten buiten, gingen zich in Frankrijk herbronnen, en kwamen terug met Oasis versie 2.0.

Columbia

Het eerste wapenfeit werd de plaat Standing on the Shoulders of GiantsGuy Ritchie gooide de openingstrack Fuckin’ in the Bushes prompt op de soundtrack van zijn film. Dit was de muzikale dreun die hij nodig had. De ontbrekende pièce de résistance om zijn geluidsband af te kruiden.  Het is nerveuze muziek die ophitst.  Nooit eerder was een Oasisgitaarpartij zo schatplichtig aan Led Zeppelin. De lyrics zijn een samenraapsel van quotes die Noel Gallagher uit Message To Love: The Isle Of Wight Festival jatte,  Murry Lerners degelijke documentaire over het gelijknamige muziekfestival uit 1970 . Het resultaat? Een op maat gesneden monumentale themesong bij de legendarisch bokskamp aan het einde van Snatch.

 Don’t think I haven’t thunk about that one, Tommy. It’s his mum’s funeral tonight. God bless her. You know those gypsies like a drink at a wake. I’m not worried about whether Mickey knocks the other man out. I’m worried about whether Mickey makes it to the fourth fucking round.

Columbia

Enter de finale boksmatch. Nog geen dag geleden heeft Mickey (Brad Pitt)  zijn betreurde moeder begraven. Nu moet hij neergaan in de vierde ronde. Of mept hij zijn tegenstander, Horace “Good Night” Anderson (Scott Welch) al in de eerste ronde neer? Het opgefokte nummer Fuckin’ in the Bushes giert door de zaal. Je voelt pure alcohol uit Mickeys poriën verdampen. Een wasem  van drank als rouwband van de nacht tevoren.  De massa is opgelaten als een bende bebeugelde dertienjarige Joepielezeresjes op een Justin Bieberconcert.

I’m in charge here. No fucking about, no eye-gouging.
Do your worst. Let’s get it on!

Het is een rauw gevecht. Geen bokshandschoenen. Enkel wat windsels rond de kneukels gebonden. Je ruikt de stank van opgedroogd bloed, verschraald mannenzweet en sigarettenassen van drie weken oud. In eerste instantie lijkt de katerende pikey zijn bijnaam  “One Punch” weer waar te maken. Doodsangst en verbijstering op de oer-Britse gezichten van Turkish (Jason Statham) en Tommy (Stephen Graham). Brick Tops fysionomie (Alan Ford) verraadt weinig liefdadigheid.

Columbia

Dan incasseert Mickey de slagen. Het bloed gutst uit zijn slapen. Regisseur Ritchie laat de song van Oasis met de dosering van een vakman doorheen de scène komen. Nu eens hoor je enkel droge klappen. Dan weer  banen de feedbackende gitaren zich een weg door de filmframes. Maar de gokkers denken dat Mickey de kluit belazert. Mannen komen tussenbeide. Chaos. Turkish maant zijn pupil aan.

What the fuck are you doing, Mickey? You’re dancing like a fairy. They’ll hang us  if they think it’s rigged. Get out there and hurt him. But for fuck’s sake, do not knock him out.

Columbia

Mickey gaat neer. Hij valt met de fiere statigheid van een woonwagenzigeuner die de onvermijdelijke loutering omarmd heeft. Wazige shots van de rumoerige bokszaal worden afgewisseld met prachtige zwart-wit shots onder water.  Turkish monkelt binnenmonds.

All he’s got to do is stay down.

Columbia

 

Seconden lijken minuten te duren in de zaal. Een beurse kaak ontrukt zich van het canvas als rubber van een warme ovenplaat. En dan veert Mickey plots weer recht. Zijn vuist wordt een drenkeling die niet verzuipen wil. Zoekt zich trefzeker een weg naar het luchtoppervlak. Er is niet meer dan een mokerslag nodig. Het beeld bevriest met een close-up van de tegenstander. Dan zien we Turkish’ smoelwerk: een prelude van narigheid, gedoe en ellende.

Now… we are fucked.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , ,

Comments are closed.