15 redenen waarom The Expendables 2 beter is dan de rest

The Expendables 2

Lionsgate

Bij Supercalifragilistic durven we wel eens een minderbedeelde film een tweede kans geven – het is dan ook kerstmis voor iets. Deze keer werpen we ander licht op The Expendables 2, een film die eigenlijk veel interessanter is dan de meeste kritieken doen uitschijnen. Deze keer geen uitgebreide academische uiteenzettingen om je aan het denken te zetten (de tijd dringt voor al die dvd’s die nog ingepakt moeten worden), wel vijftien zinnenprikkelende en alles-op-zijn-kop-zettende stellingen die je in het achterhoofd moet houden als je de film nog een keer bekijkt …

1.    In de openingsscène vuurt Sylvester Stallone een brommer af om slechteriken op het dak boven hem omver te maaien. Een brommer. Als geleid projectiel. It’s that kind of movie.

2.    Wanneer later één van de Expendables om het leven komt kan Stallone geen traan laten, al verandert zijn gezicht wel in een pijnlijke grimas. Een geval van ‘echte venten huilen niet’ of is Sly’s gezicht gewoon kapotgebotoxt? We zullen het nooit weten.

3.    Dat één van de Expendables om het leven komt een spoiler? Nonsens. Dit is geen film die je ziet om de plot te ontdekken, maar net om de dingen te zien die je op voorhand beloofd zijn geweest. Zodoende: Chuck Norris maakt een cameo op de muziek van The Good The Bad & The Ugly; Schwarzenegger en Willis maken ruzie door elkaars oneliners af te kraken (“I’ll be back” – “Why do you keep saying that?”); Stallone en onze eigen muscles from Brussels Jean-Claude Van Damme hebben een knokpartij waar Batman en Bane het van in hun broek zouden doen.

Lionsgate

4.    Over plot gesproken: is het niet pretentieus om deze film af te kraken vanwege zijn voor de hand liggende en oppervlakkige plot? Heeft niet elke film (of gewoon elk kunstwerk) zijn eigen code, zijn eigen intentie, die gelezen en (h)erkend moet worden door de kijker? Ik wil maar zeggen: dansbare techno ga je toch ook niet afkraken omdat de lyrics slecht zijn? Wil je diepe teksten, ga dan naar Dylan luisteren (en vice versa: wie wordt serieus genomen als die zegt “Dylan is slecht want ik kan er niet op dansen”?)

5.    Heb je ooit iemand horen zeggen: “Waw, ik wil The Expendables 2 zien omdat naar het schijnt het verhaal supergoed ineen zit”? Neen, eerder: “OMG Willis én Van Damme én Schwarzenegger én Jet Li én Stallone zomgggg!!1”. Het feit dat de film inspeelt op de persona’s van de sterren, in plaats van moeite te doen om echt personages (en een plot) te creëren, is niet zozeer een vorm van luiheid, als wel een hartelijke keuze voor nostalgie. De film weet heel goed waarom het publiek komt kijken. De acteurs waren de sterren van een specifiek genre; het is dat pulp/actie-genre dat ze belichamen en nogmaals uitbeelden hier. Op het einde van de film zegt Schwarzenegger bijvoorbeeld dat ‘ze ons in een museum zouden moeten stoppen’. Hoezo, The Expendables 2 onbedoeld grappig of hilarisch slecht? Deze film is net heel doordacht, op zijn eigen ‘pulperige’ manier.

6.    Een film die uitblinkt in waanzinnige actie (trouwens goed geregisseerde actie. Tof dat Stallone na het eerste deel van The Expendables de regisseursstoel doorgaf aan Simon West, maker van onder andere Con Air), zelf-relativerende humor (al die knipogen naar oud worden) en machoventengedrag (na de wereld gered te hebben een pintje drinken in het stamcafé en kletsen over wijven? Check.) kan en mag niet serieus genomen worden. In plaats van te struikelen over ‘oppervlakkigheden’, zou je ze beter omarmen. Of dacht je nu echt dat al die oneliners ‘per ongeluk’ waren? Dat de vergezochte actiesequenties of bromance-scènes ‘missers’ zijn van de scenario- en filmploeg?

7.    Beeld je eens in: moest The Expendables 2 een ‘sterk’ scenario hebben gehad – vol twists en uitgediepte karakters – en moesten de acteurs vervangen worden door Oscarwinnaars en de regisseur een arthouseklassebak … dan had je niet ‘een betere versie van The Expendables’, maar gewoon: The Ghost Writer, of Heat. Maar die films, hoe geweldig ze ook zijn, hebben niet dat uitzinnige, dubieuze karakter wat The Expendables 2 tot een heel ander beestje maakt.

Lionsgate

8.    Waarom struikelen mensen over excessen? Waarom wordt over the top als smaakloos aanzien? Sinds wanneer staat frivool gelijk aan slecht?
Is The Expendables 2 bijgevolg niet eerder een aanval op je smaak, dan op je zintuigen? Alles wat not done is komt in deze film namelijk aan bod: slechte acteurs, die (letterlijk) uit hun rol vallen, overdadige actie, knipogen naar pulp-films, … Maar wel op een genietbare en weloverwogen manier. Toch is het eindproduct niet ‘duidelijk’, niet binnen de lijntjes gekleurd. De film is te serieus, te goed, voor een regelrechte parodie; te vreemd, artificieel en overdadig voor een ‘kwaliteitsactiefilm’.

9.    The Expendables 2 is camp – en dat is meteen het grote verschil met The Expendables 1, die zichzelf gewoon serieus neemt – en ligt in hetzelfde ‘genre’ als Showgirls, The Rocky Horror Picture Show of Batman & Robin.

10.    Een film als deze geen cinematische waarde? Zoek op: postmodern. Intertekstualiteit. Pastiche. Pierre Bourdieu.

11.    Als we eerst de ‘klassieke’ actiefilms hadden (Die Hard, Terminator, etc; kortweg de films waarin de acteurs van The Expendables speelden) en dan een soort ‘serieus’ antwoord daarop (alles wat Nolan & co doen: depressieve helden, existentiële crises, 9/11-metaforen); zou dit dan niet een soort post-post-actiecinema kunnen zijn?

12.    Over Nolan gesproken: waarom wordt The Dark Knight Rises steeds hoger geplaatst dan The Expendables 2? Omdat er ‘serieuze’ acteurs in meedoen, de beelden van een ‘serieuze’ regisseur zijn en Batman een ‘serieuze’ held? Maar er zat amper (geslaagde) actie in de film, de plot was onverteerbaar als een niet doorbakken hamburger en de socio-politieke lijnen aangebracht als door een overambitieuze filmstudent. Bij The Expendables 2 moest ik lachen, zat ik in spanning bij de shoot-outs en vond ik het awesome om de helden van weleer terug te zien … Waarom zou dit dan een ‘mindere’ film zijn? Is dit een beetje zoals de slechtste film van Bergman nog steeds beter is dan de beste van Van Damme? Is dat niet pretentieus (zie punt 4)?

13.    Case in point:

14.    Zijn de mooiste – of toch: eigenzinnigste, spannendste, meest bijzondere – films net niet diegenen die je zo moeilijk kunt kaderen? Die je moet voelen om te vatten, dan ze academisch te ontleden? Die niet zozeer meer- of minderwaardig zijn, maar ‘anderswaardig’? Zullen we niet gewoon blij zijn dat er films zijn die door de mazen van het net glippen, hun publiek verdelen, blijk geven van verschillende stemmen, interpretaties en visies; in plaats van die films automatisch bij het vuilnis te gooien?

15.    The Expendables 2 zal de komende jaren uitgroeien tot een pulp/cult-hit op dvd. Waarom heb jij hem nog niet in huis gehaald?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.