Sin City: A Sequel to Kill For? (1)

Dimension

Dit tweedelige artikel wordt een soort experiment. Ik ga proberen om aan de hand van feiten en logica een prognose te stellen voor Sin City: A Dame to Kill For, een prent waar ik en vele anderen nu al meer dan 7 jaar (!) reikhalzend naar uitkijken. De film heeft in april eindelijk groen licht gekregen en zal hoogstwaarschijnlijk uitkomen in oktober 2013. Het is één van die projecten waar fans nu al zó lang op zitten wachten dat een teleurstelling zo goed als onvermijdelijk is. Tenslotte zal het erg moeilijk worden voor A Dame to Kill For om de eerste prent te evenaren. Die was misschien niet voor iedereen weggelegd, maar als stripverfilming kwam Sin City héél dicht in de buurt van de perfectie.

Dark Horse

Laat ons eerst eens het bronmateriaal onder de loep nemen. Het is al een hele tijd geleden dat ik de gelijknamige graphic novel heb gelezen. In mijn herinnering is A Dame to Kill For zeker en vast één van de betere Sin City-verhalen die uit de pen van Frank Miller is voortgekomen. De plot is kort en strak, de personages zijn knap uitgewerkt en de actie is op uitstekende wijze in grafische rechthoekjes vervat (vintage Miller, met andere woorden). Bovendien bevat de strip in de gedaante van Ava Lord een iconische femme fatale – een klassiek noir-personage dat geheel ontbrak in de eerste film.

De hoofdrol is weggelegd voor Dwight McCarthy – gespeeld door een bikkelharde Clive Owen in de films. A Dame to Kill For speelt zich evenwel af vóór de gebeurtenissen in Sin City, toen Dwight nog kaal was en een ander gezicht had. De make-up die Owen hiervoor zal moeten ondergaan zou weleens onbedoeld komisch kunnen worden (maar daar maak ik me niet al te veel zorgen over).

Op vlak van A Dame to Kill For kan er dus weinig mislopen met de film. Máár: ondanks de misleidende titel zal ook deze sequel niet uit één, maar uit drie verschillende Frank Miller-verhalen bestaan. Waarvan er twee volledig nieuw zullen zijn. En dat wordt mogelijks een probleem.

Warner Bros.

Voor ik de man door het slijk haal, laat mij dit zeggen: Frank Miller is meer dan louter een begaafd artiest. Hij is in zijn carrière uitgegroeid tot een soort striplegende en heeft met werken als Ronin, The Dark Knight Returns, Batman: Year One en uiteraard Sin City een plaatsje bemachtigd naast de allergrootsten. De stempel die hij op Batman gezet heeft (en op Hollywood in het algemeen) mag niet onderschat worden. Zonder hem was er geen Batman-trilogie van Christopher Nolan en bij uitbreiding ook geen Amazing Spider-Man – of toch niet met dezelfde vorm van realisme. Zonder hem geen 300-film van Zack Snyder, en dus ook geen Watchmen of Spartacus. En voor de kleinsten onder ons (en de nerds): zonder Frank Miller was er wellicht ook geen Samurai Jack geweest. ’s Mans invloed op de visuele en narratieve stijl van comic book films is enorm geweest. Vandaar: een legende.

Alleen heeft Miller sinds Sin City helemaal niks vermeldenswaardigs meer geleverd. Integendeel: volgens critici én fans is de man goed bezig met het vernietigen van zijn eigen legende. Het lijkt het er steeds meer op dat de auteur een ouwe zak is geworden, dat hij ‘het’ kwijt is. The Dark Knight Strikes Again was een abominatie op vlak van tekenwerk en… nu ja, op vlak van alles. In All Star Batman and Robin the Boy Wonder wordt vleermans geportretteerd als een wreedaardige psychopaat die zijn sidekick mishandelt en gênante oneliners uitkraamt. Het veelbelovende The Spirit, een film die Miller regisseerde zonder de hulp van Robert Rodriguez, bleek een pijnlijk onleuke catastrofe (en onthulde dat de ‘cineast’ wellicht voorgoed zijn panache voor dialoog kwijt is).

Legendary

Maar het afstotelijkste product dat Frank Miller ooit heeft gecreëerd werd in 2011 pas gepubliceerd: Holy Terror, een wansmakelijk staaltje propaganda dat in feite lang niet zo shockerend is als het probeert te zijn. Het is gewoon compleet fout en triest, op een manier die Miller duidelijk niet begrijpt. Het enige pluspunt hier is de art. Miller bewijst met Holy Terror voor de eerste keer in tien jaar dat hij tenminste zijn tekenvaardigheden nog niet volledig verloren is.

De Frank Miller van vandaag lijkt in geen enkel opzicht meer op de Frank Miller van vroeger. Ooit maakte Miller naam als de jongeman die zijn favoriete kunstvorm naar een hoger niveau tilde en met kop en schouders boven zijn collega’s uitstak. Nu is Frank een chagrijnige bompa geworden, een bange racist die het verschil niet ziet tussen Al Qaeda en de islam, een luie en arrogante kunstenaar die teert op vergane glorie en wanhopig probeert om cool en hip en actueel te zijn. Het stemt me ongerust dat het deze Frank Miller is die 60% van de nieuwe Sin City-film heeft neergepend…

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , ,

Comments are closed.