Umfeld: vaarwel plot

Umfeld.tv

Umfeld.tv

Een jongere en moedigere versie van mezelf fantaseerde over het uitpuren van film naar de meest monochrome versie mogelijk. Film als kunstobject mocht enkel en vooral de catharsisfunctie van kunst dienen. Stiekem zie ik het nog steeds als een hardnekkig misverstand dat plot en personages noodzakelijk zijn bij het gebruik van het audiovisueel medium film. Geluid en vormen kunnen soms voldoende zijn om emoties los te weken bij het publiek. Dit is het idee: door de eigen emoties en trauma’s op abstracte vormen te projecteren, kan je een directe manier vinden om die emoties te uiten, te verwerken en te begrijpen.

Lumière

Gelukkig ben ik vandaag minder radicaal en geniet ik ook wel van zowel realistische als archetypische personages, van een psychologisch of politiek motief hier en daar, en van epische drama’s. Toch doet het deugd om te merken dat voor heel wat kunstenaars/regisseurs vorm vaak belangrijker is dan enige inhoud. Man Ray en zijn wild, dadaïstische gevolg maakten reeds overweldigende en volledig van de pot gerukte filmpjes door te experimenteren met montage en ontwikkelingsmogelijkheden. Ecriture automatique en andere Freudiaanse kronkels lagen op de loer voor auteurs. In die zin liggen recentere regisseurs als David Lynch, Stanley Kubrick, Krzysztof Kieslowski of zelfs Arnaud Desplechin (Jimmy P.) vaak in dezelfde lijn. Anderzijds lijkt me dat inhoud voor deze mensen nog steeds heilig is. Filmcriticus Slavoj Zizek is de meest beruchte theoreticus wat psychoanalyse en film betreft, maar zijn politieke overtuigingen komen vaak in de weg van zijn liefde voor film.

There is no progress in art, any more than there is progress in making love. There are simply different ways of doing it. -Man Ray

Wat het publiek betreft, geloof ik het liefst in een volkomen onafhankelijkheid tussen de bedoeling van de auteur en wat de toeschouwer er van maakt. Geef bijvoorbeeld toe dat de eindeloze discussies over Lost Highway interessanter zijn dan een eventuele uitleg die Lynch zou bevestigen. In een inhoudelijk quasi-vacuüm vind je Umfeld. Deze samenwerking tussen geluidsingenieur Jochem Paap en videokunstenaar Scott Pagano was aanvankelijk een excuus om de mogelijkheden van 5.1 surround te ontdekken. Pagano ging foto’s maken in industriezones en monteerde de verschillende texturen lustig aan mekaar. Paap leefde zich uit achter zijn mengpanelen en zijn woofers. Het resultaat: nogal uniek. De toegankelijkheid valt best goed mee eenmaal je in het ritme zit en eenmaal je bereid bent de beelden en kleuren op je te laten afkomen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , ,

Comments are closed.