Back to the Future is een racistische horrorfilm

Universal

Universal

Laat u niet misleiden door de komische toon en de wonderlijke soundtrack van Alan Silvestri: Back to the Future is immers enkel een gezellige familiefilm aan de oppervlakte. Gaan we de plot van naderbij onderzoeken, dan ontdekken we dat het script net zo goed geschreven had kunnen zijn door H.P. Lovecraft, de grootmeester van de horror.

In de film reist tiener Marty McFly (Michael J. Fox) terug in de tijd en zorgt hij ervoor dat de jaren 50-versies van zijn ouders elkaar binnen doen. Hij speelt dit na heel veel gesjoemel klaar onder het pseudoniem ‘Calvin Klein’. Marty wil immers zijn ware identiteit voor mama en papa verborgen houden. Wanneer zijn taak volbracht is keert Marty terug naar de toekomst – vandaar de titel van de film. Wat Marty McFly op die manier heeft verricht is het creëren van een nieuwe tijdlijn, waarin zijn ouders succesvol en gelukkig zijn en hijzelf z’n eigen truck heeft. News flash: die truck is zowat de enige positieve noot in de laatste scène.

Universal

Als je de ontknoping van Back to the Future analyseert merk je dat de hele situatie grondig gestoord is. Ten eerste zijn Marty’s ouders, George en Lorraine, in deze alternatieve realiteit zo goed als onherkenbaar geworden voor hun zoon. Ten tweede hoort Marty zelf helemaal niet thuis in deze nieuwe tijdlijn. Hij is evengoed onherkenbaar geworden voor al zijn oude vrienden. Dit is immers niet dezelfde Marty als diegene die ze hun hele leven gekend hebben. Dit is de Marty uit een ander universum, de zoon van een man zonder ruggengraat en een vrouw met een eetstoornis.

(En dan heb ik nog niks gezegd over de bizarre aanwezigheid van Biff Tannen als hun onderdanige pseudo-butler – dezelfde man die Lorraine ooit probeerde te verkrachten! What the fuck?)

En er is meer. George en Lorraine hebben nu een zoon die er exact hetzelfde uitziet als hun oude kameraad, ‘Calvin Klein’. Als ik George was zou dat reden genoeg zijn om de alarmbel te luiden. Mijn eerste stap zou zijn om die zogenaamde ‘makker’ uit mijn jeugd op te zoeken. Wat George in dat geval zou ontdekken, is dat Calvin Klein – de échte Calvin Klein, een beroemde modeontwerper –  in niets lijkt op Michael J. Fox. De charmante jongeman die George en Lorraine indertijd gekoppeld heeft is van de aardbodem verdwenen.

Universal

Marty heeft zijn ouders dus helemaal niet geholpen, hij heeft het zaadje geplant van hun krankzinnigheid! Lorraine denkt dat ze bezwangerd is door een man met wie ze nooit in bed is gedoken én voelt zich wellicht nog steeds seksueel aangetrokken tot ‘Calvin Klein’ (nu officieel haar zoon). George voelt zich bedrogen door Calvin maar kan hier geen zinnige verklaring voor geven aangezien de kerel blijkbaar nooit heeft bestaan.

Maar terug naar Marty, die eveneens heel wat shit te verwerken heeft: hij heeft namelijk net ontdekt dat zijn bloedeigen moeder een soort danger slut is. De hele plot van de film draait er immers om dat Lorraine verliefd wordt op Marty nadat die aangereden wordt door een auto in plaats van George. Marty moet dus een manier vinden om Lorraine alsnog de waarde van George te doen inzien – iets wat uiteindelijk lukt wanneer George zijn toekomstige echtgenote redt van verkrachting door Biff op z’n bakkes te slaan. Eind goed al goed? Niet echt, want dit betekent dat Lorraine zich nooit écht aangetrokken voelde tot die goeie ouwe George. Enkel het gevaar dat hem omringde deed haar lont ontvlammen. Pas wanneer George op iemands smoel begint te timmeren ziet ze hem staan.

U ziet: Marty McFly werd misschien niet uit het bestaan gewist, maar een happy ending, it ain’t.

Universal

Oké, we zijn het erover eens dat Back to the Future een horrorfilm is. Maar waarom is het een racistische horrorfilm? Wel, think about it. In het verhaal komen twee zwarte nevenpersonages voor: 1) de toekomstige burgemeester, die in het jaar 1955 nog in de horeca werkte en 2) de neef van Chuck Berry. Op het schoolbal, de avond van Marty’s vertrek, stapt onze held op het podium en speelt hij zijn favoriete nummer: “Johnny B. Goode” van Chuck Berry. Berry’s neef is toevallig ook aanwezig op het bal. Hij belt Chuck op om hem te laten meeluisteren – Berry is immers al een hele tijd op zoek naar een unieke sound.

Met deze scène wordt dus geïmpliceerd dat Berry het idee voor “Johnny B. Goode”  – één van de allereerste rocknummers – heeft gepikt van Marty!

Met de toekomstige burgemeester gebeurt iets soortgelijks. Eerder in de film komt Marty de zwarte man tegen en zegt hij: “Maar… Jij bent de burgemeester!”. Waarop de man: “Burgemeester? I like the sound of that!” Met andere woorden: de blanke Marty vindt in het jaar 1955 niet alleen de rock ‘n’ roll uit, hij zorgt er ook voor dat een Afro-Amerikaan de politiek in gaat – en dan nog in hetzelfde jaar dat de zwarte Burgerrechtenbeweging start! Ligt het aan mij of wordt Back to the Future hierdoor één grote fuck you geadresseerd aan de zwarte bevolking?

Shame on you, Robert Zemeckis.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.