Superhelden: terugkeer naar de bescheidenheid

Fox

Fox

Een excellente visie op The Wolverine heb je al gekregen van onze collega Matthias in zijn review. Hij heeft het daarin over Wolverine die doorheen de film klauwt, gromt, brult en mept. Zonder dat het allemaal overdreven en ongeloofwaardig wordt. En dat in zwaar contrast met diens voorganger  X-Men Origins: Wolverine.

Fox

De inkomsten van het openingsweekend lagen deze keer veel lager. De oorzaak ligt vooral bij het zwakke eindresultaat van Origins. Maar The Wolverine op basis daarvan links laten liggen zou jammer zijn. Het Amerikaanse publiek heeft duidelijk de wansmaak nog in de mond. In de rest van de wereld kunnen ze deze Kuzuri gelukkig wel smaken.

Gelukkig, want The Wolverine kostte 150 miljoen dollar. Net zoals zijn voorganger een smak geld, alleen valt het enorme budget deze keer niet zo op. Ja, er zijn achtervolgingen, voldoende actie en speciale effecten, maar ze ogen kleinschaliger en realistischer dan de ongeloofwaardige ontploffende helikopter en instortende kerncentrale in Origins.

Matthias heeft het in zijn artikel over het succes van de recente horrorfilms ook al gehad over die opvallende tendens. Kleinere films zijn tegenwoordig een groter succes dan de geldopslorpende producties waarmee de grote studio’s ons rond de oren slaan. Het bewijst dat groter en luider niet noodzakelijk beter is. Groot en luid is gewoon een optie. Als het goed gedoseerd en verpakt wordt dan is de kans op succes reëel, zie The Avengers.

The Wolverine is in essentie een familiedrama. Een man wordt achtervolgd door zijn verleden. Hij reist naar Japan. Daar neemt hij de bescherming van een vrouw op zich. Dat dwingt hem om een einde te maken met zijn demonen. Het geheel is gewoon verpakt als een superheldenfilm. Je kan The Wolverine ook zien als een western. Vooral de score van Marco Beltrami met harmonica wijst in die richting. En dat James Mangold enkele jaren geleden het voortreffelijke 3:10 To Yuma heeft gemaakt.

Fox

De kleinere, intiemere, menselijkere momenten moeten nu meer het draagvlak zijn van grote spektakelfilms, niet de scènes waarin alles en iedereen doelloos wordt gebombardeerd. Blowing things up is gewoonweg een al te gemakkelijk excuus voor een verhaallijn. Kijk naar de redding van Penny door Perry White in Man of Steel. Of de reddingspoging van Pepper door Tony Stark in Iron Man 3. En je hebt het moment waarop James Bond in Skyfall zijn baas M ter hulp schiet tijdens haar hoorzitting wanneer Silva vermomt als flik wraak wil nemen.

In The Wolverine is hét moment voor mij niet de scène op de snelheidstrein. Maar wel het besef dat Wolverine zijn gave verliest, sterfelijk wordt en dat de kans op een gewelddadige en onomkeerbare dood mogelijk wordt. Wat maakt het uit als je een onoverwinnelijke, onsterfelijke held bent als het publiek geen persoonlijke, menselijke connectie met je heeft? Hetzelfde voor Game of Thrones. Deze serie is interessant omdat geen enkel hoofdpersonage de zekerheid heeft dat hij of zij het einde van de aflevering of het seizoen haalt, hoe choquerend dat ook mag zijn.

Fox

Iedereen heeft het over de blijde terugkeer van Bryan Singer voor X-Men: Days of Future Past. En over de zwakte van Brett Ratners X-Men: The Last Stand. Maar als er één ding is dat Ratner met verve heeft gedaan dan is het wel de sublieme sterfscène van mijn geliefde X-Men personage Jean Grey aka Dark Phoenix. Maar zoals Professor Charles Xavier zelf zegt, betekent de dood in het land van de superhelden niet noodzakelijk het einde.

Dat allemaal om maar te zeggen dat de ‘mindere’ box office van The Wolverine (55 miljoen dollar in Amerika en 86 miljoen in de rest van de wereld), niet noodzakelijk gezien moet worden als een verlies. De aanpak, vormgeving en uitwerking maakt de film zelfs rijker. The Wolverine draait om Wolverine als superheld én als zijn menselijke alter ego Logan. En dat doet Mangold met verve.

Buiten de eindgeneriek kijkt de man met klauwen nooit naar de concurrentie of collega’s binnen het Marvel-universum. En dat zorgt ervoor dat de film niet gemaakt is met de ingesteldheid van de overtreffende trap. Of deze methode nu in alle toekomstige superheldenfilms gebruikt zal worden is onwaarschijnlijk. Maar deze kunnen ze ons toch al niet meer afpakken. We duimen alvast dat Wolverine binnen een paar jaar opnieuw zijn klauwen op het grote scherm mag tonen. Liefst met Hugh.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.