Aan het woord: de actrices uit Pitch Perfect

Universal

Universal

Anna Kendrick en Brittany Snow praten over hun prestaties in Pitch Perfect, een muzikale film over een meidenzanggroep aan de universiteit.

Anna, ik heb gehoord dat je tijdens je auditie het Cups-liedje uitvoerde dat je ook in de film doet.

Anna Kendrick: Ja. Dat was een viraal filmpje dat ik zag op Reddit en ik heb gewoon een hele namiddag verspild door ernaar te kijken en te leren hoe ik het moest doen. Ik ben een grote nerd en dat is hoe ik mijn tijd doorbreng. De makers wilden zeker zijn of we effectief konden zingen, en terecht. Toen ze me vroegen om het te zingen voelde ik me een enorme sukkel. Ik vroeg: “Mag ik het gewoon proberen?”, alsof ik nooit meer een kans zou krijgen om het nog eens te doen. Ik had de moeite gedaan om het liedje te leren, dus ik deed wat ze vroegen en ze zeiden meteen: “Ok, dit gaat in de film”.

Hoe ging je auditie, Brittany?

Brittany Snow: Het ging goed. Ik dacht er eigenlijk nog maar net aan: ik weet niet waarom ik hier nog niet over gepraat heb.

AK: Geweldig!

BS: Ik was bezig met een bepaalde film, een soort van thriller, dus ik had vals bloed op me omdat ik rechtstreeks van de set naar de auditie moest. Ik probeerde het nog van me af te wassen in de badkamer voor ik moest gaan zingen. Ik denk niet dat iemand het zag maar ik dacht: “Ik kan geen rol krijgen in een musical met bloed in mijn nek!”

De film zit boordevol goede uitvoeringen. Kan je vertellen wat je favoriete scènes waren om te draaien, of wat de moeilijkste waren?

AK: Ik denk dat één van de moeilijkste de ‘riff-of’ was. Er waren ongeveer honderd mensen, veel muziek en bewegende onderdelen bij betrokken. We deden verschillende dingen in dezelfde take, dus we wilden zeker zijn dat alles perfect gerepeteerd was. We filmden het in een zwembad en ik zweer het je, het was 20 graden kouder wanneer je in het zwembad stapte, ook al was het leeg. Het was koud, we waren moe en het regende veel. Het was niet leuk om te doen maar alle takes zien samenkomen in een geheel gaf wel veel voldoening. Ik denk dat het één van de beste scenes uit de film is.

BS: Ik denk ook dat de I Saw The Sign dingen moeilijk waren omdat we hakken moesten dragen tijdens het filmen.

AK: Ze waren ook zo goedkoop, het moesten schoenen van 20 dollar zijn.

BS: We moesten erin rechtstaan en dansen en we hadden niet echt momenten dat we gewoon konden neerzitten en relaxen. Ik heb geen idee hoe we tegen het einde van de dag nog recht stonden. We klampten ons vast aan elkaar, balancerend op onze hoge hakken.

AK: Doe je dat ooit, achteruit leunen op de hielen om de druk van je tenen te halen? We stonden dat in een cirkel te doen en leunden op elkaar omdat we zo moe waren en onze tenen pijn deden.

Universal

Deed het dan deugd om aan het laatste nummer te beginnen, waarvoor je platform trainers droeg?

BS: Die waren ok in het begin, maar daarna begonnen ze ook pijn te doen.

AK: De makers zeiden dat ze net als sneakers waren. Ik bleef zeggen: “Nee, het is net zoals hakken. Ze zien er enkel uit als sneakers”. Het is hetzelfde als beweren dat een denim rok zoals jeans is. Dat is het niet. Ik haatte ze, omdat ze ook heel zwaar waren en we veel moesten lopen.

Ze waren heel Spice Girls.

AK: Ja, het was heel 90s. Oorspronkelijk hadden ze me in iets korsetachtigs gestoken. Ik vroeg om iets bescheidener, iets button-down, en ze vonden een heel schattige outfit met een matroosbroek.

Was het leuk om je eens volledig te laten gaan in dat laatste nummer? De manier waarop je danst was geweldig om te zien.

AK: Tijdens het repeteren en filmen konden we niet wachten om dat laatste nummer te doen, omdat het eerste nummer zo gecontroleerd was. Voor het verhaal moest die dans heel precies zijn maar in het echt danst niemand zo. Misschien sommige mensen wel. We waren gewoon enthousiast dat we losgelaten werden. We werkten heel hard aan dat laatste nummer omdat we zeker wilden zijn dat het voelde alsof we alles gaven. En dat was ook zo, dus ik denk dat het resultaat goed zal zijn.

Hoe was het om een film te maken met zoveel andere meisjes? Konden jullie met mekaar opschieten? Werden er banden gesmeed?
 
AK: Het was geweldig, ik denk dat iedereen heel close werd. De jongens waren ook geweldig. We gingen samen naar football wedstrijden.

BS: Er waren ook enkele dansfeestjes.

AK: Shelley, die slechts één zin op het einde van de film heeft, had iets met Thanksgiving. Ze zei: “We zijn hier een heel jaar geweest!” We vierden allemaal Thanksgiving bij haar mama thuis en daarna bouwden we een lelijke truienfeestje.

BS: Het was grappig. Dit is één van mijn weinige films waarbij de cast zelfs nog een jaar na het filmen samenkomt. We hebben reünies en als iemand een show speelt of een barbecue geeft komt zowat iedereen opdagen. Ik denk dat dat heel uitzonderlijk en speciaal is. Je verliest vaak contact met mensen maar we zijn samengebleven als een groep. Dat is echt cool.

Universal

AK: Inderdaad, maar bij ons is het anders. Binnen een jaar kan het natuurlijk anders zijn. Niet omdat we elkaar haten maar omdat mensen uit elkaar groeien. Maar ik denk dat we er altijd geweest zijn voor elkaar en mekaar gesteund hebben.

Over banden gesproken, laten we het eens hebben over de douchescène. Hoe was dat voor jullie om te filmen?

BS: Vreemd genoeg is het één van mijn favoriete scènes geworden. Ik was heel nerveus om die scène te spelen en het was een hele opluchting toen alles nog goed bleek te verlopen. Ik denk dat op dat moment de banden gesmeed werden, omdat we zo dicht bij elkaar waren en het zo oncomfortabel was. Tegen het einde van de dag dachten we: “Whatever. Ik ben naakt, jij bent naakt. Laat ons zingen!”

AK: Ik denk dat we er allebei gerust in waren dat het grappig zou worden. Een ongemakkelijk gevoel hebben maar weten dat het wel grappig zal zijn is altijd een goede motivatie om even door te bijten.

BS: Het geheel van die scènes ziet er best goed uit vind ik. Je kan niet teveel bloot zien dus ik denk dat het nog steeds een familiefilm is. Ongeveer toch.

Ik wou je vragen over de referentie naar The Breakfast Club uit 1985. Het publiek van Pitch Perfect kent die film waarschijnlijk niet?

AK: Ik denk dat iedereen The Breakfast Club kent. Maar ik heb recent wel geen gesprek gehad met iemand die 12 jaar is, dus misschien toch niet.

BS: Ik denk dat de meeste 15- of 16-jarigen de film niet gezien hebben maar ze hebben er waarschijnlijk wel al van gehoord. De verwijzing bewijst dus misschien wel een grote dienst aan de jongere generatie. Films als The Breakfast Club moeten gezien worden. Het zijn klassiekers die het tienergenre definiëren. Ze gaan over jezelf en vrienden ontdekken, net zoals Pitch Perfect, maar dan op een andere manier. Hopelijk bekijken jongeren The Breakfast Club na deze film.

Anna, ik hou van de scène waarin je het einde van The Breakfast Club bekijkt en dan begint te wenen. Is dat moeilijk om te doen als er een camera op je gericht is?

AK: Ja, ik herinner me dat ik aan de regisseur en de cameraman vroeg wat de hoek van de camera was. Toen realiseerde ik me dat mijn vertolking afgesteld moest zijn op de beweging van de camera. Dus ik moest eerst een poosje serieus zijn en daarna kon ik met mijn personage breken. Het was leuk om te beseffen dat ik mijn vertolking kon aanpassen aan een camerabeweging. Dat wil ik vanaf nu vaker doen. Ik hou ervan om deel uit te maken van de technische puzzel naast de verhaallijn.

Je moet aan dat alles denken, en dan ook nog wenen?

AK: Ik hou daarvan! Ik wil me bewust zijn van de camera omdat het me vertelt wat de regisseur probeert te doen, en ik hoe ik zijn visie kan ondersteunen. Het is een beetje overdreven om het over een ‘visie’ te hebben wat die scene betreft, maar toch.

Interesseert het je om achter de camera te staan?

AK: Ik denk dat het handig is om er zoveel mogelijk over te weten, maar ik zou liever leren monteren dan regisseren. Regisseur zijn klinkt als de hel. Ik ben geïnteresseerd in de technische aspecten, maar ik wil ze niet uitvoeren.

Universal

Kan je vertellen hoe je op het podium en into muzikaal theater bent belandt? Klopt het dat je acteerkriebels kreeg toen je 10 was en je zelf de bus nam van Portland naar New York?

AK: Nee, ik kreeg inderdaad acteerkriebels toen ik 10 was maar mijn eerste reis naar New York was met mijn broer, die toen 14 was. Ik was waarschijnlijk 12. Toen mocht ik in High Society (1988) acteren, maar ik ging pas vanaf mijn veertiende alleen naar New York.

Wou je altijd al op Broadway staan?

AK: Ja. Ik begon met community theater toen ik zes was, maar op die leeftijd is het moeilijk om te weten waarom je in iets geïnteresseerd bent. Toen sprak het me gewoon aan.

Dat is redelijk jong. Was het beangstigend?

AK: Er waren dagen dat ik heel moe was en niet wou werken. Dagen waarop ik niet alles gaf en liever wou slapen of bij mijn vrienden zijn. Toch zou ik die ervaring voor niets willen ruilen.

Zou je Broadway opnieuw doen?

AK: Ik heb geen onmiddellijke plannen maar ja, het is iets dat ik zeker opnieuw wil doen.

Hoe zit het met jouw acteer- en muzikale achtergrond, Brittany? Je begon heel vroeg met modellenwerk.

BS: Het was niet echt modellenwerk. Ik was een babymodel dus ik lag daar gewoon maar wat. Het is grappig dat er in mijn biografie ‘model’ staat, ik was drie jaar oud! Ik verhuisde naar New York toen ik 12 was maar ik speelde niet op Broadway. Ik deed een soap-opera, dat is een beetje anders.

AK: Ik zou zo enthousiast zijn geweest om een soap-opera te mogen doen!

BS: Ik zou enthousiast zijn geweest om op Broadway te staan! Ik deed die soap-opera van mijn 12 tot 16 jaar en ik denk dat ik toen ontdekte dat ik wilde acteren. Op 16-jarige leeftijd verhuisde ik naar Los Angeles voor American Dreams (2002). Vroeg beginnen is best cool, maar tegelijkertijd is het beangstigend omdat je in een wereld terecht komt die je niet kent. Bovendien moet je extra snel volwassen worden. Maar nu ik terugkijk zou ik ook niet willen wisselen. Ik denk dat het me veel geholpen heeft.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , ,

Comments are closed.