Aan het woord: De cruisers uit L’inconnu du Lac

ABC Distribution

ABC Distribution

Een meer. Naakte mannen. Een moord. Meer heb je blijkbaar niet nodig om cinema te maken. Ter ere van de voorstelling in Gent zijn de drie hoofdacteurs van L’inconnu du Lac naar onze stad gekomen. Een kort gesprek met Pierre Deladonchamps, Christophe Paou en Patrick d’Assumçao over Alain Guiraudie’s spraakmakende thriller.

(Spoiler alert!)

Laten we met de deur in huis vallen: de film berust zeker op een strakke regie en berekende fotografie. Hadden jullie bij het lezen van het scenario een idee hoe het uiteindelijk werk eruit zou zien?

PA: Het universum van de films van Alain Guiraudie is zeer poëtisch, en bij het lezen van het scenario vond ik dit onmiddellijk terug.

CP: Beeldend stelde ik me onmiddellijk foto’s van Martin Parr voor: uitgewassen kleuren met een overbelicht toontje. Qua sfeer zat ik er niet ver naast. Qua beeld zelf hebben we hier natuurlijk het bedrukkende Cinemascope, waar je maar een deel van het landschap of gezicht ziet… met een paar ballen ernaast. Is het niet?

PD: Ja, maar toch…

CP: Teelballen, sorry.

ABC Distribution

PD: Het scenario vond ik heel sober met prikkelende dialogen. Er waren ook een paar zinnen die de situatie van het-cruisen-bij-het-meer oversteeg. Ik was heel verbaasd te horen dat Alain er maar één maand over heeft gedaan om het verhaal neer te pennen. Het is ook interessant om te vermelden dat Guiraudie de drie personages naar zichzelf geschreven heeft: ze representeren wat hij was, geworden is en gefantaseerd heeft. Nadat ik de film had gezien was ik vooral verbaasd van het realisme in het beeld, zeker de schoonheid van de locatie. De cinematografie van Claire Mathon heeft het zeker geen onrecht gedaan. De kleuren van het water, de natuur, de hemel… We hadden iedere draaidag andere weersomstandigheden, dus de continuïteit van kleur zal lastig geweest zijn. Dat was ook wel leuk: heel rock ‘n’ roll, onze draaiplanning was zeer afhankelijk van het weer.

De film werd op Cannes door Vinterberg als “zeer hitchockiaans” beschreven, waar ik hem gelijk in geef. Ervaren jullie de personages uit L’inconnu du Lac als hitchcockiaans?

PD: Ik denk dat de twee hoofdpersonages, Franck (gespeeld door Deladonchamps) en Michel (Paou), meer hitchcockiaans zijn dan Henri (d’Assumçao). Henri is meer de observator die woorden plakt op de gebeurtenissen. Christophe’s personage, Michel, is de mystieke moordenaar gehuld in de schaduwen. Je weet niet echt wat er in zijn hoofd afspeelt of wanneer hij gaat opdagen. Franck is zogezegd het slachtoffer, waaraan het publiek zich kan identificeren. Dus  het Hitchcock-gehalte van de film ligt in het feit dat het publiek meer weet dan de personages. Dit vormt de suspense.

CP: Mijn lievelingsscène is de verdrinkingsscène, waar je praktisch toekijkt uit het standpunt van Franck. Hij ziet zo doodleuk iemand vermoord worden maar beslist toch zijn lust te laten triomferen over zijn morele plicht.

Guiraudie heeft tijdens een interview gezegd dat onze seksuele vrijheid tevens een maatschappelijke vervreemding teweegbrengt. Vinden jullie dit terug in de relaties uit de film?

CP: Ik denk sowieso dat de enige persoon die de waarheid zegt, en daardoor een relatie kan aangaan, Henri is. Henri zegt ook het eerlijkst: “Ik wil niet alleen zijn.” Hij stelt zelfs voor om samen te slapen zonder te vrijen.

PA: Maar aan de andere kant blijft hij alleen op zijn stuk strand…

ABC Distribution

En toch beslist Henri op een belangrijk moment uit de film zijn stuk strand te verlaten…

PA: Inderdaad. Er is een zekere graad van opoffering aanwezig wanneer Henri Michel opzoekt.

PD: Er is ook een scène geschrapt uit het scenario waar Henri zelfmoordneigingen vertoonde. Voor mij was dat moment het aanknopen van twee doelen: de opoffering van Henri voor Franck door Michel te ontmaskeren.

Tijdens de persvoorstelling op het festival hebben – tijdens de seksscène – zo’n dozijn jonge mannen de zaal verlaten. Wat vinden jullie daarvan?

CP: Iemand heeft mij dat gisteren verteld en ik moet zeggen dat ik niet blij ben met België. (lacht) Maar dat terzijde, ik heb al veel met de film gereisd en er waren maar heel uitzonderlijke voorvallen waar één iemand de zaal verliet. Zelfs in Cannes – want Cannes’ zaal is toch niet de kleinste – is niemand vertrokken. Maar in het scenario en in de manier waarop Alain onze liefde en de seks toont vind ik er altijd heel wat bescheidenheid in terug. Het geheel is geen bourgeois cinema. Trouwens, mocht James Bond verliefd worden dan zou hij ook seks hebben. Iemand zou hem pijpen of hij zou zichzelf pijpen. Verliefd zijn is seks hebben. Ik vind niet dat de film provoceert. Zeker niet tegenover films van Gaspard Noé, bijvoorbeeld. Niet dat ik iets tegen Noé heb…

PD: Ik vind het ergens goed dat cinema mensen zo ver kan brengen om de zaal uit te wandelen. Maar aan de andere kant vind ik het triestig – sorry voor het dramatisch woord – dat men de zaal verlaat omwille van seks. Als men porno gaat zien zonder het te weten, dan begrijp ik dat wel. Maar dit is geen porno. Er zijn, geloof ik, twee erecties in de film te zien, op 1u37 film. Is het geprojecteerde beeld te sterk voor kijkers die de waarheid van seksualiteit niet willen zien? En dan heb je natuurlijk het feit dat het twee mannen zijn die seks hebben, dat het homoseksuele in de verf zet. Het burgerlijk beeld van het tegennatuurlijke, het vuile. Zoals Alain zou zeggen: “C’est caca.”

Het mannenlichaam is natuurlijk ook iets dat niet vaak in cinema getoond wordt. 

PD: Inderdaad. Twee naakte vrouwen op een billboard stoort niemand. Daartegenover kan het niet op met geweld in cinema. Ik vind het heel vreemd dat men bij Only God Forgives kan blijven zitten – waar een vrouwenhart uit haar lichaam getrokken wordt – en hier niet. Het is grappig dat seksualiteit nog steeds méér ophef maakt dan geweld. Seksualiteit is iets natuurlijk. Terwijl geweld nog steeds iets marginaals blijft in onze samenleving.

PA: Dat is een mooi onderwerp voor een debat. Ik wil daar trouwens ook aan toevoegen dat bij ieder liefdesverhaal seks hoort. En de geslachtsorganen maken deel uit van seks.

ABC Distribution

Maar seks, hetero- of homoseksueel, blijft nog steeds een groot taboe in cinema?

PD: Ik geloof dat Godard zei: “Seks is een stuk vlees dat een ander stuk vlees penetreert.” De quote is misschien extreem, maar tevens valt het me wel op onze maatschappij zich probeert te verstoppen voor seks en seksualiteit. We hebben al maatschappelijke structuren gehad die daar wel voor open stonden: de Romantiek en de Oude Grieken, bijvoorbeeld. Seks was iets fijns waar iedereen zoveel mogelijk van wou genieten, omdat er toen bepaald werd dat het niks groots of vuils was. Ik was er niet bij, maar van wat ik erover gelezen heb, leek er minder zwijgplicht over te zijn. In Alain’s film is dat oud hedonisme zeker terug te vinden: het genieten van lichamen zonder zelfs een woord tegen elkaar te zeggen. En aan de andere kant heb je dat liefdesverhaal waar er wordt aangetoond dat, wanneer er gevoelens aan seks worden gelinkt, er een heel andere relationele dimensie aangekaart wordt. Het is goed om te tonen dat seks op een andere manier beleefd kan worden. Tegenwoordig mogen we niks meer tonen of vertellen. We zitten in een heel conservatieve omgeving. Ik kan het begrijpen, maar ik aanvaard het niet.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.