Aan het woord: de Sandy’s van Identity Thief

Universal

Universal

In België zou het vast niet lukken, als vrouw de identiteit stelen van een man die Sandy heet. Als unisex kunnen gelden: Pascal, Kim, Jelle, Sam en consoorten, maar wees eens eerlijk… Hoeveel mannelijke Sandy’s kent u? Gelukkig is Identity Thief een Amerikaanse komedie en stelde het hierboven geschetste probleem zich niet. In twee delen vertellen Melissa McCarthy (Diana) en Jason Bateman (Sandy) over identiteitsdiefstal, bokspartijtjes en nog veel meer leuks. En wat nog veel leuker is: je kan de dvd winnen!

Eerst en vooral: een heel grappige film! Maar wat betekent identiteit voor jullie? Je ben een beroemdheid, dat is één identiteit, en je bent een ouder. Maar wat gebeurt er als iemand je identiteit steelt? Wat nemen ze je dan eigenlijk af?

Melissa McCarthy: Het is een cliché maar, je goeie naam. En de mogelijkheid om voor je gezin te zorgen. Ik bedoel, als je geen toegang meer hebt tot je eigen geld stort de boel ineens als een kaartenhuisje. Je komt in situaties terecht waarbij je moet bewijzen wie je bent – en dat is raar, ik heb vrienden wie het is overkomen.

Jason Bateman: Ik denk dat Melissa en ik erg veel geluk hebben gehad: we hebben geen andere identiteit die de tabloids voor ons gecreëerd hebben. We worden met rust gelaten, gelukkig maar. Ik denk dat we nogal saai zijn. Dat is het probleem.

MM: Dat is het grote geheim.

Universal

Stelen mensen je identiteit als je een veel voorkomende naam hebt?

MM: Nee, ik denk dat het eerder gaat om bepaalde nummers te pakken krijgen. Dat gebeurt angstaanjagend vaak.

JB: Deze film draaide om hoe de naam Sandy zowel voor een man als een vrouw gebruikt kan worden, maar in het echt is het meestal niet zo. Het gaat vooral om nummers, zoals Melissa al zei. Ik denk dat ze gewoon iemand willekeurig kiezen. Als je iemands lopende rekening, nummer van de sociale zekerheid en meisjesnaam te weten kan komen hoef je je niet eens te laten zien. Al die identiteitsdiefstal gebeurt via het internet. Mensen beginnen rekeningen te verzetten en dingen te kopen. Maar dat zou geen grappige film opgeleverd hebben.

Als acteur ben je een soort van identiteitsdief. Heb je daar al aan gedacht?

MM: Nee, daar heb ik nog niet aan gedacht, maar ik ben raar – en ik moet eens ophouden met dat toe te geven. Ik ben gefascineerd door mensen, en vooral door compleet onbekenden. Ik hou van mensen die gewoon volledig met hun eigen ding bezig zijn.

Melissa, in deze film is je personage, Diana, zo lief en onschuldig, en daarom komt ze met veel weg. Kan jij jezelf ook veel permitteren dankzij je looks?

MM: Nee.

JB: Ze ziet er zo lief uit, je kan het niet geloven. Ze ziet eruit als een klein engeltje, maar als je niet oplet stampt ze plots tegen je strot.

MM: Dat is waar! Nee, ik denk niet dat ik genoeg doe om met alles weg te komen. Ik ben te saai. Ik weet dat mijn kinderen niet alles van me pikken, dus het werkt alvast niet bij hen.

Universal

Er is een gezegde: het gezicht is de weerspiegeling van de ziel. Denk je dat dat klopt? Of kan je een raar gezicht hebben en toch een geweldige mens zijn?

MM: Ik denk dat dit (wijst naar haar gezicht) niks te maken heeft met je innerlijke. Soms vertellen ogen wel iets, maar ik denk dat alles draait om de binnenkant.

De dief zou normaal gezien een man zijn, maar uiteindelijk werd er toch voor een vrouw gekozen. Hoe komt dat?

JB: We gingen naar de première van Bridesmaids en we waren compleet van onze sokken geblazen. Toen wou ik Melissa als dief.

Jason, jij moest de goeie kerel spelen. En Melissa, hoe buitensporig mocht jij worden en wanneer moest je intomen? Kan je iets vertellen over dat koorddansen?

JB: Melissa weet altijd perfect wat ze moet doen om van twee helften een geheel te maken, of het nu 30% mij is en 70% haar of omgekeerd. Het is aangeboren bij haar. Soms moet ik werken met acteurs, vooral komedieacteurs, die altijd overdrijven omdat ze willen scoren en alles grappig willen maken. Melissa is niet zo hebberig.

MM: We hebben een gelijkaardige toon en gevoel voor humor. Soms stompte ik hem fysiek of verbaal en als ik even niet oplettend was, was het zijn beurt. Zo ging het altijd heen en weer. Soms was hij degene die lachte, dan was ik het weer. En dat gebeurde automatisch, zonder inspanningen. Dat was leuk.

JB: Craig Mazin (de screenwriter) heeft de scènes waarin ik heel boos ben op Melissa en dan zij weer op mij heel goed geschreven. In het begin zijn we antagonist versus protagonist, maar na verloop van tijd worden we allebei protagonist en gaan we samenwerken tegen andere antagonisten. Dat is een leuke wending.

Heel binnenkort deel 2!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.