Aan het woord: Donald Rice over Cheerful Weather for the Wedding

Universal

Universal

Naar aanleiding van de dvd van Cheerful Weather for the Wedding heeft Supercalifragilistic de kans gekregen om een gesprek te voeren met regisseur Donald Rice. Met hem praten we over hoe zijn eerste langspeler hem is bevallen, werken met Felicity Jones en hoe het is om de zoon te zijn van Tim Rice.

De film is gebaseerd op een roman van Julia Strachey. Waarom besloot je dit boek te verfilmen?

Het boek mag dan wel al uit 1934 dateren, toch voelt het nog steeds heel hedendaags en modern aan. Zeker de relatie van de twee hoofdrollen is allesbehalve conventioneel. Het verhaal bevat ook enorm veel andere personages, die allen in een kort tijdsbestek aan bod komen. Plus het feit dat het verhaal heel gevat, scherp, en zelfs een beetje somber van stijl is, maakt van deze roman een droom  om te verfilmen voor elke cineast.

Vond je makkelijk geldschieters door het succes van Downtown Abbey, een serie die in dezelfde lijn ligt van jouw film?

Er zijn inderdaad gelijkenissen met die reeks, denk maar aan de kostumering. Maar je verkoopt je project nog steeds het beste door je eigen verhaal, en niet door de gelijkenissen die het zou kunnen hebben met dat van andere verhalen.

Universal

Het is jouw eerste langspeelfilm. Wat vond je het moeilijkste in vergelijking met de kortfilms die je eerder maakte?

Het was vooral heel erg hectisch. We moesten alles in slechts 28 dagen inblikken, en dit bovendien met een beperkt budget. Elke scène en elke paragraaf was per dag bepaald. Tijd was dus de grootste boosdoener. Nu ja, scènes op maat en op tijd afleveren ben ik gewoon. Het was wel wennen aan het constant in de gaten houden van het grote verhaal. Want je kan je nog zo aan je schema houden, als je de algemene sfeer verliest ben je je film kwijt.

Bij trouwfilms denk ik automatisch aan Four Weddings and a Funeral. Wat voeg jij met Cheerful Weather toe aan dit specifieke genre?

Heel veel ongeluk! En schildpadden. O, en confetti, heel veel confetti!

Het verhaal vormt een soort mix tussen een roman van Jane Austen en The Notebook. Wat hoop je dat er bij het publiek zal blijven hangen na het zien van jouw film?

De essentie van het boek is volgens mij dat het leven draait om de keuzes die we maken en over hoe we spijt hebben van de paden die we in ons leven niet zijn ingeslagen. Als dat uit de film kan worden opgevangen ben ik een tevreden man. Alle personages uit de film maken een verandering door, en ik hoop dat het publiek dat ook zal doen.

Voor Cheerful Wedding kon je rekenen op sterke Britse cast, met Felicity Jones als uitschieter. Hoe heb je haar weten strikken?

Felicity was geïntrigeerd door het script dankzij het personage van Dolly. Dolly is heel erg onafhankelijk en koppig, maar tegelijk ook broos en wispelturig. Felicity heeft al heel wat opmerkelijke keuzes gemaakt in haar carrière en ik was dan ook erg geflatteerd dat ze in mijn film wou meespelen. Het was pas toen zij bij het project betrokken raakte dat de bal pas echt aan het rollen ging. Ondertussen is ze ook een echte fan geworden van Julia Strachey. Naar eigen zeggen las ze het boek al  negen keer en heeft ze ook al haar biografie achter de kiezen. Ze bezocht zelfs het huis waarin de schrijfster werd geboren!

Van zodra Felicity in het project stapte, paste je het filmschema aan haar aan. Was dat één van de voorwaarden die de actrice stelde?

Inderdaad. Ze deed toen ook al mee aan een andere film dus verdeelden we de opnames in zes blokken, gespreid over zes maanden. We namen hiermee wel een groot risico, maar er zat niks anders op. Indien we hadden gewacht tot na de opnames van haar andere film, zou ze tegen die tijd wel al andere, grotere en misschien ook meer lucratieve projecten aangeboden gekregen hebben (zoals ook effectief gebeurde in de vorm van het net iets grotere The Amazing Spider-Man 2) en dan waren we haar helemaal kwijt.

Universal

Luke Treadaway tekende voor de mannelijke hoofdrol. Hoe voel je als regisseur aan welke acteurs de magie van het verhaal zullen kunnen overbrengen?

Daarover ben je nooit zeker. Felicity en ik bekeken vooraf hoe de rol van Joseph er uit zou kunnen zien in de vorm van Luke en ze was meteen erg enthousiast. Ze kenden elkaar al, wat altijd helpt natuurlijk. Het was dus geen onlogische keuze om voor deze combinatie van acteurs te gaan, want het waren in het echt ook mensen die elkaars gezelschap niet onaangenaam vonden. Ik had Luke vooraf ook al voldoende aan het werk gezien dus ik was gerust in de goede afloop van zijn vertolking. Let wel, ik kies mijn acteurs zeker niet louter op de keuze van hun tegenspelers. Acteurs zijn er in de eerste plaats nog altijd om het verhaal te dienen, en met het verhaal ook het publiek. Ze zijn er dus zeker niet enkel en alleen om de collega’s  met wie ze samenwerken te plezieren!

Alle personages hebben een goede en een slechte kant. Hoe belangrijk vind je het om via hun gebreken je publiek met hen mee te laten voelen?

Omdat we op die manier ook de gebreken in onszelf kunnen ontdekken. We hoeven ons niet altijd even goed te voelen, we moeten vooral begrijpen wie en hoe we zijn.

Wat de film zo realistisch maakt is dat we met z’n allen wel proberen geliefd te zijn en aanvaard te worden door de ander, maar dat we nooit onszelf volledig graag zullen zien of aanvaarden. Hoe komt het toch, denk je, dat we nooit echt volledig gelukkig met onszelf kunnen en zullen zijn?

Wow! Dat is volgens mij dé vraag waar alle grote films een antwoord op proberen te vinden. Wat Cheerful Weather betreft denk ik dat Dolly en Joseph elkaar wel perfect verstaan, maar dat geen van beide zich volledig wil overgeven aan de ander. De meest interessante mensen zijn volgens mij degene die zichzelf perfect kennen, en dus ook weten wat hun gebreken zijn, maar dat ze hier desondanks niks aan kunnen veranderen. Dit gebrek aan verandering staat hun geluk in de weg, en dat zal het volgens mij altijd wel blijven doen.

Je ben de zoon van de beroemde componist Tim Rice. Mag ik jouw keuze voor een carrière in de showbusiness daarom evident noemen?

Ik mag hopen dat geen enkele keuze in m’n leven evident is! Zo is het filmwereldje heel verschillend van het theater. Bovendien sta ik nog maar aan het begin van mijn carrière. Kom binnen vijf jaar nog eens terug, en we zullen dan wel zien of ik ondertussen geen boomchirurg ben geworden. In een ideale wereld zou dat namelijk mijn bij-job zijn.

Universal

Supercalifragilistic hecht altijd veel waarde aan de muziek in een film. Voor de score van Cheerful Weather tekende Michael Price. Was je nauw betrokken bij het muzikale gedeelte van je film?

Michael en ik hebben heel nauw samen gewerkt ja. Of liever, Michael stond dit toe en was heel open en ontvankelijk voor mijn bijdrages. En de opnames in Abbey Road zie ik nu als één van de hoogtepunten van mijn leven. Muziek maken waar de Beatles ooit speelden, fantastisch gewoon!

Is het, gezien jouw muzikale vader, makkelijker voor jou om te weten welke muziek bij welke scène past?

Ik had vooraf altijd wel wat ideeën en gaf Michael ook muziek van Britten, Sibelius en Part, en hij was altijd heel open. Het is ook heerlijk om horen hoe  subtiel hij een aantal folk-elementen in de soundtrack heeft laten binnensijpelen. Het is uiteindelijk wel een heel sobere soundtrack geworden. Er zijn slechts 30 minuten muziek te horen. Stilte is namelijk net zo belangrijk als muziek.

Kreeg je tijdens het filmen tips of feedback van je vader?

Nee, want gelukkig is hij geen regisseur! Moest ik een musical geregisseerd hebben dan zou ik meer advies gevraagd hebben. Ik ben sowieso iemand die alles zelf wil doen.

Staat er al een nieuwe film op het programma, en zo ja, kan je hier al iets over kwijt?

Er zitten momenteel twee komedies in de pijplijn, en ik ben ook bezig aan een reeks die een beetje een kruising moet worden van Downtown Abbey en Shameless. En tot slot ben ik ook een heerlijk boek van James Lees-Milne aan het bewerken. Ik weet niet welk project eerst van de grond zal komen. Als er al iets van de grond zal komen. Wij schrijvers leven namelijk eerder van de hoop dan van de verwachtingen!

Hartelijk dank voor dit gesprek!

(Interview: Didier Van Hoorebeke, vertaling: Seth Decoene)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.