Aan het woord: Erik Van Looy

KFD

KFD

Erik Van Looy heeft naar onze mening weinig introductie nodig. De Belgische cineast heeft zich doorheen de jaren als lucratieve, commerciële filmmaker kunnen profileren. Meer nog, de man is dankzij De Slimste Mens ter Wereld tevens een media-icoon geworden. De remake van Loft, The Loft, bereikt na drie jaar post-productie-nasleep eindelijk onze zalen. De film mag tevens het alsmaar prestigieuzere Film Fest Gent openen. Samen met Michiel “Mich voor de vrienden” Segers had ik een gesprek met de man:

De grote vraag: waarom werd The Loft zo lang uitgesteld?
EVL: Dat is een vraag die ik nu nog niet kan beantwoorden. Ik hoop dat ik het Amerikaans distributienieuws binnenkort mag aankondigen. Nu kan ik er nog niets over vertellen… Een film maken in Amerika is niet evident, een film er uitbrengen nog minder. Ze willen de film een wide release geven en dat is nog moeilijker. Er zijn weinig films in Amerika die wide uitkomen. We hebben altijd gezegd bij Woestijnvis en Anonymous Content dat de remake een zo groot mogelijk publiek moest aanspreken. Dat is niet makkelijk. Meer zalen betekent ook meer prints, meer advertising,… Het kost allemaal geld. Als je Box Office Mojo bekijkt… Iedere week komen zo’n twaalftal films in de States uit en slechts twee-drie krijgen een wide release. Wij leggen de lat hoog, maar dat betekent ook dat er geduld moet zijn. Er hangt ook enorm veel af van de studio: soms vinden ze de releasedatum minder of als er een andere baas komt, volgt een nieuwe politiek. Dat zeiden de Amerikaanse producenten ook: “It was never about the movie, it was all about politics.” Het is een mooie, correcte zin.

Interview over The Loft

Supercalifragilistic

In de States hangt er nochtans een stigma rond het uitstellen van releasedata…
EVL: Ja en neen. The Great Gatsby werd uitgesteld. Titanic ook, meermaals zelf. Het is een marketing-gedreven industrie: als één bepaalde datum voor de studio’s commerciëler lijkt dan een andere, dan volgt de verschuiving redelijk snel. Het is niet meer zo’n stigma als vroeger. Ik denk dat het wel goed komt. Loft is in België natuurlijk een cultureel fenomeen, iedereen kent het. Alles wat er gebeurt rond de remake komt logischerwijs in de kranten – zelfs in Het Laatste Nieuws (lacht) – maar daar is dat zo niet. Daar wordt de prent bijna als een lowbudget-film aanzien met een interessante cast. Eén acteur is de laatste twee jaar als een komeet de hoogte ingeschoten: Matthias Schoenaerts. Dus er is een verschil: hier lijkt het alsof eender wat gebeurt met de film, terwijl in de States enkel insiders ervan weten. Tegenwoordig komen er ook nog films uit die in 2012 al werden ingeblikt. Dat heeft te maken met het besef van de studio’s dat de film iets meer “arthouse” is dan gedacht… en dan begint het schuiven. We zien wel hoe het afloopt. Ik heb er een gezond vertrouwen in en ben enorm blij dat ik de film aan de Belgische pers heb kunnen tonen.

Heb je in de Amerikaanse productie meer controle moeten afgeven?
EVL: Neen, om de eenvoudige reden dat ik de film met Woestijnvis en Anonymous Content heb kunnen draaien. Anonymous Content is ook een auteur-gericht bedrijf: ze hebben Babel, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en tv-serie True Detective gemaakt. Dan weet je dat je als regisseur je wil kan opleggen. Er was nooit een strijd of grote discussie. Zelfs toen de acteurs erbij kwamen… We hadden nooit discussies over naaktscènes of kleren, bijvoorbeeld. De acteurs waren van de partij omdat ze het scenario goed vonden en de oorspronkelijke film sterk vonden. Ze vonden het acteerwerk in de originele versie ook goed. Bij acteurs gaat het vooral daar over. Ze zien Rundskop, ze zien dat Matthias er goed in is en dan gaan ze ervan uit dat Roskam hen kan leiden naar goede vertolkingen. Wat ook gebleken is met The Drop – hoewel ik hem nog niet gezien heb. Maar ik heb wel gehoord dat Hardy, Gandolfini, Schoenaerts en Rapace héél goed zijn. Zo werkt dat dus.

Hoe verliep de communicatie met de Amerikaanse acteurs eigenlijk?
EVL: Het is meer praten. Amerikanen hebben de neiging om hun personage enorm te analyseren – waar op zich niets mis mee is. Alleen doe ik dat liever de avond ervoor, dan kost dat een cola in het café van hun hotel. Maar ik was al gewaarschuwd door met Mickey Rourke te werken (uit Van Looys Shades – nvdr). Ze hebben de neiging om ’s morgens op de set te komen en nog zo’n uurtje te babbelen over hun rol. Maar op dat moment staat al een hele crew te wachten… Als de call ’s morgens om acht uur is, zijn ze pas draaiklaar om elf uur. Dat is niet de manier waarop ik graag werk. Ik babbel liever kort, om daarna onmiddellijk te draaien. Het eerste shot met elke acteur ter wereld is meestal niet goed. Maar je moet het simpelweg doen en van daaruit begin je met de correcties. Door het doen ontstaat er een dynamiek die de scène creëert. Daar hebben Amerikanen het iets moeilijker mee. Maar wat dat betreft had ik een geweldige bondgenoot. Als er iemand is die met een soort Antwerps branie en talent erin durft springen, is het wel Matthias. Matthias was degene die “come on, let’s do it” naar de rest toeschreeuwde en hen meesleurde in de scène. De rest had de werkmethode snel door. Dus in die zin is het goed verlopen en ben ik trots op de prestatie van de acteurs.

Kan je me iets vertellen over de verschillen in artistieke keuzes tussen beide versies? Want de film ziet er helemaal anders uit…
EVL: Qua licht ziet het er inderdaad helemaal anders uit. Qua cameravoering is het ongeveer hetzelfde. Tja, het is zes jaar later – alhoewel, toen we draaiden was dat nog maar drie jaar… Ik wou de loft zélf nog meer een personage maken, een zesde personage dat de anderen langzamerhand opeet. De twee hoofdactrices zijn ditmaal blondines – dat vond ik ook nogal belangrijk. Het creëert verwarring, omdat je ditmaal niet onmiddellijk weet wie er op het bed ligt. In de eerste versie wist je wel dat dat Marie Vinck was, aangezien je haar associeert met krulhaar. Voor de rest zijn we trouw gebleven aan het origineel. We hebben weer voor moderne architectuur geopteerd, wat we passend vonden bij de personages. In New Orleans is dat wel niet zo evident. Je kent het van de French Quarter en de typisch koloniale huizen… Het is er makkelijker Django Unchained op te nemen dan Loft, zullen we zeggen. Maar zoveel locaties hadden we nu ook weer niet nodig. We hadden een sterke uitvalbasis met de loft. Maar hadden we nog meer locaties nodig gehad, zou dat geen sinecure geweest zijn. Die hele casinoscène in deze film ziet er fantastisch uit, mede dankzij het decorteam, maar ook dankzij Nicolas Karakatsanis (Director of Photography – nvdr). Het hotel was heel ouderwets eigenlijk. In de originele film was dat trouwens in het Casino van Oostende – alles stond er qua casino-apparatuur. We stonden even op het punt om terug in het Casino van Oostende te draaien. Maar Nicholas beloofde me magie in dat hotel, dus ik heb hem laten doen.

The Loft

KFD

De originele Loft was heel donker. Met Karikatsanis, “The Prince of Darkness,” als Director of Photography is het wel vreemd dat de film zo “licht” is geworden…
EVL: “The Prince of Darkness” heeft de lichtschakelaar gevonden. (lacht) Ik denk ook dat hij heel blij is dat hij dat gedaan heeft, dat hij een ander facet van zijn esthetisch persoonlijkheid kan tonen. Met The Drop en Welp die binnenkort ook in de Belgische zalen verschijnen… Hij heeft nu net gedraaid met John Hillcoat. Rundskop is natuurlijk zijn signatuur qua stijl, zeker als je zijn verleden in fotografie kent. Wat niet wil zeggen dat er geen Karikatsanis-momenten aanwezig zijn. Tijdens de eindconfrontatie in de loft zijn er echt vintage-beelden van Karikatsanis aanwezig. Ik ben heel blij dat hij het gedaan heeft. En ik denk dat hij ook blij is om te tonen dat hij een glossy, Amerikaanse thriller kan draaien. Zonder verraad te plegen aan zijn eigen esthetiek…

Heb je het gevoel dat je niet “te veel” vraagt aan de bioscoopbezoeker om het relaas van Loft nogmaals te zien?
EVL: Ik verplicht ze natuurlijk niet. Ze moeten zelf maar beslissen of ze al dan niet willen gaan kijken. Als het zes jaar geleden is, is het echt wel de moeite waard om ‘m nog eens te zien. Sowieso is het een soort film dat je twee keer kan zien, aangezien “niets is zoals het lijkt.” Het is een film die een tweede visie verdient. Kijk… als ik een goed verhaal hoor in het leven, vind ik het niet erg om dat verhaal drie jaar later nog eens te horen. Dat gevoel heb ik bij deze ook. Alles wijst wel naar vernieuwde belangstelling, maar het is afwachten natuurlijk… Het is zoals een achtbaan in Walibi. Als je het een fijne rit vond, vind je het niet erg om er een paar jaar later nog eens op te zitten. Het is eigenlijk niet toevallig dat ik het met een achtbaan vergelijk… The Loft stopt nooit. Het is een ophoping van spanning en verrassingen. Het is een plezierige rit, de moeite waard om twee keer in te stappen…

En wat betreft seks in de film…
EVL: Mensen spreken me er vaak over aan. Er zit niet minder in, er zit méér in.

Echt?
EVL: Als je het optelt… (lacht) Als je het centimeter per centimeter zou tellen, kom je tot de conclusie dat er meer bloot en seks in The Loft zit dan Loft. Er waren bepaalde actrices die minder verlegen waren dan hun Belgische voorbeelden. Toch denkt iedereen dat er in de Belgische meer zat – maar dat heeft te maken met jullie zieke breinen. Ik weet ook niet hoe dat komt. Het heeft te maken met één shot en één welbepaalde boezem van een actrice uit de originele film. Weet je wie?

Marie Vinck?
EVL: Ja. Je hebt gewoon dat beeld bijgehouden. Als je denkt aan de seksscènes uit het origineel – is het dat wat je onthoudt. In dit geval was Isabel Lucas niet helemaal bloot. Dat is de reden – jullie zijn erover begonnen, ik niet (lacht) – dat een iconisch beeld weggevallen is in deze vertaling. Maar de flashbacks uit vroegere “loft-momenten” in deze film gaan veel verder dan de voorganger. De actrices waren ook niet verlegen… Er werd altijd wel op voorhand gevraagd wat we nu precies gingen tonen – en dat werd gestipuleerd in contracten – zodat er niet buiten de lijntjes gekleurd werd, pun intended. Er zit dus meer bloot in. Misschien moeten jullie ‘m nog eens zien?

The Loft

KFD

Ben je nooit in de verleiding gekomen om een ander pad te bewandelen in het scenario – kwestie van een nieuwe schuldige aan te duiden of dergelijke?
EVL: Bart De Pauw heeft enorm lang nagedacht over het scenario, en het werkt. Alle pistes werden overwogen. We hebben er wel over nagedacht. Een personage die iets anders deed, of een verschillend einde… Maar het was nooit even goed als het oorspronkelijke. Dat heb ik ook geleerd van De Zaak Alzheimer. Ze proberen er nog steeds een remake van te maken. Ze wijken steeds te veel af van het origineel, waardoor alles als een kaartenhuis in elkaar stort. Denk aan Spoorloos van George Sluizer, dat door dezelfde regisseur een remake kende in de States als The Vanishing met Jeff Bridges, Kiefer Sutherland en Sandra Bullock. Een aardige remake eigenlijk, maar het einde werd compleet veranderd. En het einde van de originele is wat de film twee sterren meer geeft. Het was gedurfd, waarschijnlijk dat ze het daarom in de remake niet durfden te gebruiken. De remake werd een plat afkooksel. Als er iets heel goed werkt, moet je het laten zoals het is. Als het origineel rammelt langs alle kanten moet je het verbeteren natuurlijk. Maar dat was hier niet het geval…

Vertrekt de film niet vanuit een misogyne fantasie?
EVL: Vroeg of laat heeft iedereen ermee te maken. Zoals er veel over gedebatteerd wordt in mannen- en vrouwentijdschriften, is het een onderwerp dat in ieders leven opduikt. Het is een onderwerp waar je liefst zo weinig mogelijk over praat en nadenkt. Maar het gebeurt overal. Dat maakt de film zeer universeel. Van Indië, tot Scandinavië tot Frankrijk – de vraag naar een remake is van overal gekomen… Het universele thema geeft een meerwaarde aan het thriller-genre. Het is niet alleen maar de thriller, het is ook een onderwerp dat bij ieder gezin ter sprake komt. Vandaar dat het heel interessant is en makkelijk vertaalbaar wordt.

Kan je wat over de muziek in de film vertellen?
EVL: In de films die ik graag zag vroeger – Brian De Palma, Alfred Hitchcock of Michael Mann – zat er ook heel wat muziek. Die muziek was enorm aanwezig en stuwde alles, het maakte het emotioneel intenser. Ik hou evenzeer van zo’n film als No Country for Old Men, waarin geen muziek aanwezig is, maar ik denk dat dit verhaal baat heeft bij de muziek. Ook omdat je continu in dezelfde ruimte zit. Ik hou ervan om het publiek op ieder mogelijke manier mee te slepen. Ik vind de score trouwens goed. Ik heb er veel complimenten voor gekregen. John Frizzell, die Dante’s Peak en The Following heeft gecomponeerd, heeft goed werk geleverd. We hebben voornamelijk inspiratie gehaald bij Bernard Herrmann, de Hitchcock-componist, die trouwens de soundtrack heeft gemaakt voor Taxi Driver. De muziek is geweldig, deels verrassend, heel aanwezig en pompeus…

Kan je ons iets vertellen over jouw volgend project?
EVL: De federaal premier van België wordt ontvoerd door terroristen. En dat is nog maar een begin… Denk 24 meets The Bourne Identity. Dat soort genre. Het is nog nooit gedaan in België. En Koen De Bouw is oud genoeg om premier van het land te zijn… Net zoals Loft of De Zaak Alzheimer hoop ik dit tot een goed einde te brengen. Maar het scenario, dat ik samen met Carl Joos heb geschreven, is goed en ik hoop dat het werkt. Het kan heel spannend zijn. Ik heb lang genoeg gewacht. En voor minder dan Loft en Alzheimer doe ik het niet. Ik wil niet zeggen dat elke film even succesvol of meer moet zijn, maar ik wil wél minstens mijn best gedaan hebben om dat te kunnen bekomen. Het is een straf scenario. Als ik vertel wat er nà de ontvoering gebeurt valt de mond van de persoon voor mij open. Zo straf is het. Mijn overbuur is Admiral Freebee trouwens, en ik heb hem gevraagd of ik twee keer nummers van hem mocht gebruiken in mijn volgende film. Hij vond het idee niet onaangenaam. Nu slechts de gage betalen. (lacht) De film komt begin 2016 uit, misschien zal hij  het Film Fest Gent opnieuw openen?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.