Aan het woord: Joseph Gordon-Levitt en Brie Larson

A-Film

A-Film

Ter ere van zijn regiedebuut is acteur Joseph Gordon-Levitt naar Gent afgezakt om Don Jon voor te stellen op het laatste Film Fest. Naast de menige schreeuwende fans aan de rode loper van de Kinepolis – en ongetwijfeld aan zijn hotel – heeft hij ook tijd gehad om de pers te woord te staan. The man himself werd vergezeld door tegenspeelster Brie Larson (binnenkort te zien het sublieme Short Term 12, winnaar van de publieksprijs op het festival). Hier is wat zij te zeggen hadden:

Waarom is de film een komedie geworden?

JGL: Ik vind dat de beste manier om iets te vertellen via humor is. Ik wou dat Don Jon iets te zeggen had en dat de kijkers na de film er nog over konden debatteren. Vele van de films die hierin slagen zijn komedies, zoals Dr. Strangelove of films van Hal Ashby als Harold and Maude. Het zijn films die veel te zeggen hebben met een fijn gevoel voor humor.

A-Film

Waarom werd de setting geplaatst in de buitenstad, en niet in een stad zelf bijvoorbeeld?

JGL: Ik kom zelf uit een buitenstad van Los Angeles, genaamd San Fernando Valley, wat het West Coast-equivalent is van New Jersey. Veel romantische komedies spelen zich af in zeer bemiddelde settings, zoals Manhattan of Londen. Maar ik wou dat deze film zich afspeeldde in een modaal, burgerlijk Amerikaans gezin.

Regisseur Frank Zimmerman zei ooit: “Van zodra ik door mijn casting-proces ben, ben ik ook klaar met de repetities.” Was dat ook het geval bij Don Jon?

JGL: Ik had gehoord dat casting 90% van de regie inhoudt. Beide quotes komen op hetzelfde neer, uiteindelijk. Van zodra Scarlett Johansson, Julianne Moore, Tony Danza, Glenne Headly en Brie aan boord waren, moest er nog weinig geregisseerd worden. Heel wat van mijn favoriete regisseurs zijn, eens ze gecast hebben, zeer licht in hun acteursregie op de set. Alle acteurs in deze film waren zeer meewerkend. Ik was niet echt de baas van de cast, meer de ambassadeur. Als acteurs deden we ons ding en hielpen we elkaar in de zoektocht naar momenten van eerlijkheid en humor. Het was dan mijn job om te zien dat de camera’s op de juiste plek stonden en qua techniek het verhaal eveneens verteld kon worden.

A-Film

BL: Als je op een set opdaagt heb je het gevoel dat je daar bent voor een bepaalde reden, dat jij zogezegd de beste bent om in die positie te staan. Ik snap wat je bedoelt met het vissen en zoeken dat al achter de rug was. Wat Joseph heeft gedaan is een sterk team samenbrengen. Als acteurs deden we van alle ingrediënten bij elkaar en keken we gewoon welk resultaat het opleverde. Het gaat niet per se om het personage in zijn autonomie, want als alle andere acteurs rondom jou in hun personage feedback geven over jouw personage gaat het meer om de begeleiding die je krijgt en de zoektocht die aangegaan wordt.

Worden wij evenveel beïnvloed door internet en sociale media zoals Jon en zijn verslaving voor porno?

JGL: Enorm veel media hebben invloed in hoe we met elkaar omgaan. Ik denk dat niet enkel porno een impact heeft, maar ook film en tv. Het lijkt me dat pornografie momenteel een heel belangrijk gespreksonderwerp is en ik zou graag willen dat deze conversatie zich uitbreidt naar de volledige media. Er is weinig verschil tussen een reclamefilmpje voor een hamburger met een halfnaakte vrouw en een pornoclip. Beiden gebruiken de vrouw als een object.

A-Film

Barbara (Scarlett Johansson) wordt enorm beïnvloed door romantische komedies. Was het de bedoeling om de kijker te tonen dat klassiek romantisme bedrog is?

JGL: Ja. De film verleidt de kijker naar paden die al bewandeld zijn en belooft iets dat zich plots tegen hem keert. Hopelijk provoceert dit een zelfreflectie bij de kijker: waar hoopte je op? Wat waren jouw verlangens? Is dat zo veel beter? Een film waar Scarlett en ik het tijdens pre-productie over hadden was Le Mépris van Jean-Luc Godard. In de film wordt de kijker eveneens verleid door de prachtige beelden van Brigitte Bardot en dan lijkt Godard je plots een slag in het gezicht te geven, terechtwijzend hoe verlangend onze blik is. Als regisseur maakt hij je als kijker bewust van jouw blik. Ik wou hetzelfde bereiken.

Is de objectificatie van de vrouw niet inherent mannelijk?

JGL: Dat hangt van de man af. Zowel mannen als vrouwen hebben een fout beeld van de tegenovergestelde sekse omwille van beelden waarmee ze in contact gekomen zijn. (kijkt naar Brie) Wat is jouw perspectief hierover als vrouw?

A-Film

BL: Ik spendeer niet veel tijd aan media omwille van de reden waarom je deze film gemaakt hebt. Al toen ik opgroeide had ik het niet graag wanneer mensen of andere bronnen me oplegden wat ik moest denken. Het is moeilijk, want als mens zijn we kleine sponzen, voortdurend absorberend wat er rondom ons gebeurt. Ik weet niet hoe het hier is in België, maar de States is een consumentenland. Het draait om hoe snel je consumeert, en de enige manier om dat te bereiken is via bloot of geweld; dingen die je hart sneller doen slaan.

Spijtig genoeg zijn het geen lieve puppy’s in commercials. Dat zou een zo veel betere aanpak zijn. Maar hoe dan ook, hierdoor wordt onze cultuur beïnvloed en ze blijven maar de grenzen aftasten, hetzelfde met pornografie. Dat is natuurlijk veel extremer, maar daar worden ook voortdurend grenzen afgetast, want na een tijdje prikkelt het prikkelende niet meer. Dus het enige antwoord is om nog verder te prikkelen. En verder. En verder… Zeker in onze job worden vrouwen steeds geobjectiveerd, en toch wordt het als één van de beste jobs ter wereld gezien. Nogal vreemd, hé?

Is het einde van de film niet enorm Hollywood-optimistisch in plaats van realistisch?

JGL: Ja, het is optimistisch. Ik vind het leuk om te denken dat mensen kunnen veranderen. Traditioneel is het Don Juan-verhaal een tragedie. In de versie van Molière delft Don Juan het onderspit vanwege zijn zwaktes. Het is door de relaties die we aangaan, en interacties met onverwachte mensen, dat die veranderingen plaatsvinden. Op het einde van de film wou ik geen persoon weergeven die een complete metamorfose heeft ondergaan. Hij praat nog steeds hetzelfde en verandert niet van optiek, maar je ziet hem kleine stapjes naar verandering nemen. (kijkt weer naar Brie) Denk jij dat mensen kunnen veranderen?

BL: Ik geloof daar graag in. Wat is anders het nut van wat we doen? Ik snap het nut niet van denken als ik erdoor niet kan veranderen. Is dit niet het vreemdste antwoord? (lacht)

A-Film

Hoe verliep de ervaring van zowel regisseren als acteren?

JGL: Ik heb al heel wat kortfilms gemaakt. Voor mijn 21e verjaardag had ik mezelf Final Cut Pro (een montageprogramma, nvdr) gekocht en filmde ik mezelf om dat daarna te monteren op muziek, dat te hermonteren etc. Ik herinner me dat het zicht van mezelf op camera me vroeger verontrustte, net als mijn stem. Maar door herhaling werd ik eraan gewend en achtte ik er objectief over te kunnen beoordelen.

Wat is de grootste les die regisseren je heeft bijgeleerd?

JGL: Ik herinner me dat de drie regisseurs waarmee ik samenwerkte in 2011, één jaar voordat we Don Jon draaiden – Rian Johnson (Looper), Christopher Nolan (The Dark Knight Rises) en Steven Spielberg (Lincoln), het vermogen hebben om een vast plan in evenwicht te houden met spontaniteit. Als een regisseur word je daarmee dag in dag uit geconfronteerd, nml.: dat was het plan, maar nu is er dit nieuw idee dat opduikt. Wat nemen we? En geen enkel van die ideeën is het beste, eigenlijk. Het hangt echt van de situatie af. Als je aan jouw plan vasthoudt kan het resultaat snel muf worden, terwijl de verleiding van het nieuwe een eenduidige visie in de weg kan staan. Het bestuderen van deze drie regisseurs heeft me hierover veel bijgeleerd.

A-Film

Je hebt al met grote regisseurs samengewerkt, heeft één van hen zich als een mentor opgesteld voor jou?

JGL: Rian heeft de eerste versie van het scenario gelezen en heeft me heel goede tips gegeven. Tijdens The Dark Knight Rises was ik scenarieel de laatste aanpassingen aan het maken, toen Christopher me plots vragen begon te stellen. Hij had kunnen zeggen: “Oh fijn, je maakt een film! Tof…” In plaats daarvan vroeg hij naar productionele aspecten als budget, locaties etc. En voor mij voelde dat als iets heel opbeurend aan, want het leek alsof hij mij serieus nam als toekomstige regisseur. Jonathan Levine, Seth Rogen (resp. regisseur en acteur uit 50/50) en Evan Goldberg (regisseur This Is The End) hebben een eerste montage van de film gezien…

BL: Dus ja, hij had héél wat mentoren…

Een debuutfilm gaat meestal over een onderwerp dat bij de regisseur nauw aan het hart ligt. Bent u hiermee akkoord?

JGL: Don Jon is een film over hoe de media onze perspectieven beïnvloedt. Zoals Brie zei: ik acteer al sinds ik klein ben. Ik heb steeds aandachtig toegekeken hoe het beeld onze levens beïnvloedt. Daar heb ik enorm veel over nagedacht. Dus voor iemand uit mijn vak is het een natuurlijke reactie om neer te zitten en dit uit te werken in een scenario.

Is de combinatie acteur/regisseur een pad dat u verder gaat volgen?

JGL: Ik hoop het! Ik vond het een heel fijne ervaring.

BL: Of enkel regisseren, misschien?

JGL: Misschien, ooit. Heeft u Brie’s films gezien op Vimeo? Ze is geweldig.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.