Aan het woord: leden van Magic Mike

A-Film

Onlangs vond in Los Angeles de persdag voor Magic Mike plaats. Deze film vertelt het verhaal van een succesvolle stripper die een nieuweling onder zijn vleugels neemt. Er kwamen veel vragen over strings – in elk geval meer dan meestal het geval is op een persconferentie. Het middelpunt van het panel was regisseur Steven Soderbergh. Daarnaast boden ook schrijver Reid Carolin en sterren Channing Tatum, Matthew McConaughey, Matt Bomer en Joe Mangianello hun inzichten over het maken van de film, het objectiveren van mannen, en ervaringen met strings. Hier is wat ze te zeggen had over Magic Mike.

Er zitten veel dansmontages in de film. Zullen we de volledige nummers op de dvd te zien krijgen?

Steven Soderbergh: Van alle routunes hebben we volledige versies gemaakt. Ze zijn vrij verontrustend. We stuurden ze naar Sue Kroll bij Warner Brothers, en zij zei “ik vind ze echt heel leuk”. Ik denk dat het niet voor mannen is, dit soort dingen. Ik voelde me ongemakkelijk toen ik er naar keek. We hebben er tien of twaalf gemaakt. Die allemaal achter mekaar kijken was heel verontrustend. Ik weet het dus niet.

Channing Tatum: Ik denk dat mensen ook niet begrijpen dat ze allemaal hetzelfde eindigen. Ze beginnen allemaal aangekleed, en eindigen naakt. De montage verbergt ook de expliciete delen niet. Niet dat daar iets mis mee is.

Als je een film had gemaakt over vrouwelijke strippers, en de mannen reageerden even enthousiast als de vrouwen in deze film, zou dat een veel minder leuke indruk geven. Waar zit volgens jullie het verschil, waardoor we dit speels en plezierig vinden?

Tatum: Ik denk dat we gewoon ons deel doen om mannen voor de eerste keer ook als lustobjecten te zien in films.

Namen de dames die de klanten van de stripclub speelden hun rol soms te serieus?

Matt Bomer: Ja, er gebeurden wel een aantal “happy accidents”. Het is een deel van die wereld, en als ze je wilden likken op bepaalde plaatsen, of je wilden aanraken of zo, was dat welkom. Het maakte gewoon deel uit van de wereld die we wilden laten zien.

Tatum: Je moet er wat voor over hebben.

A-Film

Dus het heeft geholpen bij het spelen van de rol?

Tatum: Dat zeker. Ze waren er eigenlijk een hele tijd, en na een tijd werden ze bijna vrienden. Als we dan van het podium kwamen zeiden ze dingen als “Dat was heel goed. Dat deel waar je dat ding deed, dat was fantastisch.”

McConaughey: Ja, ze gingen helemaal uit de bol tijdens de optredens en dan achteraf werden ze bijna moederlijk en wilden ze voor ons zorgen. “Dat was een goeie. Je hebt het goed gedaan vandaag,” zeker na een paar weken.

Hoe voelt het om te werken aan een film die bekijkt wat het is om tegenwoordig een man te zijn? Het personage van Channing moet ontdekken wat het betekent om een man te zijn en om op te groeien.

Tatum: Ik denk dat iedereen wel iemand kent die de school niet heeft afgemaakt – of het zelf heeft meegemaakt. Achteraf denk je dan “OK, wat doe ik nu?”. Je hebt nog steeds een droom die je wilt bereiken dus moet je andere jobs doen tot je aan die droom komt. Mike – en ik denk ook veel van de andere mannen – is gewoon toevallig in dit werk terecht gekomen. In het begin is het leuk en de jaren sluipen voorbij terwijl het feest verder gaat. Dan besef je plots “Wow, het is al zeven jaar later en ik heb nog steeds niet veel bereikt. Ik sta nog geen stap dichter bij mijn droom.” Op een gegeven moment gaat het feest weg en wordt het een deel van je leven. Ik denk dat dat met veel mensen gebeurt. Ze geraken gewoon afgeleid.

Channing en Matthew, jullie hebben allebei geweldige solonummers. Hadden jullie problemen met het gebrek aan kledij?

Tatum: Ik heb gewoon respect voor deze kerels omdat ze met beide voeten de string in en recht op het podium sprongen want ik heb dit al eerder gedaan en ik was toch nog steeds zenuwachtig. Ik kan me niet eens inbeelden wat de anderen moesten doorstaan. Bomer moest eerst op. Daar voelde ik me zo slecht over. Ik zei nog, “Misschien moet ik eerst”. Iedereen was helemaal toegewijd. Iedereen die hier zit ging er gewoon voor en ik wou dat we genoeg tijd hadden om iedereen zijn dansnummer te tonen, want iedereen heeft zo zijn best gedaan. Je wordt er wel nederig van, als je daar staat met zo weinig aan de verbeelding over gelaten voor bijna driehonderd mensen. Het is een zenuwslopende ervaring.

A-Film

McConaughey:En als het neerkomt op vertrouwen in de kledij: het is niet eenvoudig om een string te vertrouwen.

Tatum: En soms verraden ze je volledig.

McConaughey: Het weegt ongeveer even veel als een dollarbriefje. Het weegt niets, en je denkt, “Dit is de enige bescherming… aan het eind van deze performance is dit de enige bescherming die ik heb.” De eeste keer dat je het aan doet, denk je na in welke posities je allemaal kan terecht komen. Dan controleer je of alles bedekt blijft, en alles blijft ook bedekt. Je beseft niet goed hoe, maar alles blijft meestal bedekt.

Tatum: Meestal.

McConaughey: Ik moest de string aandoen en rondwandelen en proberen gewone gesprekken te voeren. Je moet dan praten over voetbal of wat je gisteren at of zo. Je moet er wel in op je gemak geraken, want als je het de eerste keer aan doet, trekt je lichaam helemaal in gekke bochten en je denkt, “Ik moet recht staan, schouders achteruit, heupen naar voren.” Het is wat onnatuurlijk. Channing staat daar dan over de scène te praten met Soderbergh. Hij draagt zijn rode string terwijl hij zijn behind the scenes producertaken uitvoert.

Soderbergh: Channing zei het goed. Wat ik er leuk aan vond was dat als iedereen zo gekleed is, dat elk gesprek grappig wordt. Er bestaan geen foute antwoorden. Iedereen die een serieus gesprek voert in een string is grappig. Maar Channing zei ook dat toen hij met dit soort werk begon, hij als mantra had “het is enkel raar als je het zelf raar maakt.”

Tatum: Dat is waar; heel, heel waar.

Soderbergh: En dat is de houding die iedereen had; het moet niet raar zijn als je dat zelf niet wilt.

McConaughey: Er is niks raar aan Kevin Nash in een string, terwijl hij over de kubistische periode van Picasso praat.

Tatum: Wat is daar nu raar aan?

A-Film

Was er een gevoel van competitie tussen de dansers als jullie op het podium stonden?

Tatum: Steven was very competitive, yeah. Steven got up there and he gave it all, he gave it all up.

McConaughey: Toen we Channing voor het eerst zagen dansen was het duidelijk. Iedereen wist meteen, “OK, het beste waar ik voor kan gaan is de tweede plaats.”

Joe Manganiello: Een heel, heel verre tweede plaats.

Hoeveel tijd spendeerden jullie in het fitnesscentrum, aan diëten en het oefenen van de choreografie?

Soderbergh: Ik kan alleen vertellen dat deze jongens zo veel discipline haddden. Ze aten als konijnen – sla met citroensap of zo. Het was bijna niets. Eerlijk, ik heb al met veel vrouwen gewerkt die er fantastisch uitzien en veel zorg aan hun uiterlijk besteden, maar dit soort toewijding heb ik nog nooit gezien. Misschien was het gewoon angst, maar ik voelde geen competitie omdat de angst om dit te doen hen zo hecht samen heeft gebracht. Ze springen samen uit het vliegtuig. Toen ik de dansroutines voor de eerste keer zag wist ik dat het goed ging komen, want ze waren leuk. Joe zei het ook, ze waren niet vuil, maar gewoon leuk.

Wat was moeilijker, het personage spelen, aan de kledij gewoon worden, of de dansroutines leren?

Tatum: Ik vond ze allemaal ongeveer even moeilijk. Zo moeilijk was het ook eigenlijk niet. Die dansroutines moest je wel oefenen en goed uitvoeren, maar echt moeilijk was het niet. Ze waren allemaal speels en hilarisch. Ik herinner me nog op de eerste dag dat ze zeiden, “Ok jongens, we hebben al deze nummers geleerd en nu is het tijd om uit de kleren te gaan. Het moet er toch vroeg of laat van komen.” Maar iedereen deed het gewoon. Ik dacht gewoon, “OK, dit gaat niet zo erg zijn als ik had gedacht. Het zal wel lukken.” Iedereen heeft zich gewoon laten gaan.

[imagebrowser id=31]

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.