Aan het woord: Sophie Nélisse en Geoffrey Rush over The Book Thief

Fox

Fox

In februari kan je naar The Book Thief gaan kijken. Deze boekverfilming vertelt het verhaal van een jong meisje, Liesel, dat tijdens WOII boeken steelt. Die boeken wil ze delen met anderen. Ondertussen verstoppen haar adoptieouders een Joodse vluchteling onder de trap.

Hoofdrolspelers Sophie Nélisse (°2000) en Geoffrey Rush (°1951) vertellen in dit interview over hun ervaringen en over het boek van Markus Zusak.

Voor deze film kenden jullie elkaar niet. Toen jullie begonnen samen te werken, wat verraste je aan de ander?

Sophie Nélisse: Ik had inderdaad geen idee wie Geoffrey was. Mijn vrienden vroeger met wie ik in de film ging spelen. Ik zei, “Geoffrey Rush”. “Wie is dat?”, vroegen ze. Mijn moeder heeft me toen verteld dat hij wel een stukje kan acteren. (Lacht) Ik heb Shine bekeken, en hij kan inderdaad acteren. Ik voelde me vereerd dat ik met zo’n groot acteur mocht spelen. Maar ik was ook een beetje bang, want ik had alleen Shine gezien. En in die film is hij een beetje gek. Wat als hij gek is? Oh, ik heb Quills ook gezien, maar alleen de twee minuten dat hij naakt gaat. Ik heb die scene gezien op het Mill Valley Film Festival.

Fox

Geoffrey Rush: Ze vertoonden stukjes uit mijn films.

Nélisse: Dus ik was aan het kijken en plots liet hij de handdoek vallen. “Mmmmm… Interesting.”

Rush: Ik heb me nog verontschuldigd bij Sophie.

Nélisse: Ik was een beetje bang, maar Geoffrey is echt geweldig. We hebben veel plezier gehad. Ik vond het verrassend dat hij zo op me leek. Ik had ook niet verwacht dat hij zo goed zou zijn. Sommige scènes zijn behoorlijk hard, maar toch hebben we ons geamuseerd.  Er is één grappige scène waarin Max in de soep kotst, en ik vraag of het goed komt met hem. En dan zegt Geoffrey, “Natuurlijk… niet.”

Op een gegeven moment waren we een heel serieuze scène aan het inblikken, maar ik moest zo hard lachen dat het niet lukte. Ik was aan het wenen van het lachen. Ik kon zelfs niet praten. Anderzijds is Geoffrey best serieus tijdens het filmen. Hij doet zijn job uitstekend.

Werd jij ook zo door haar weggeblazen, Geoffrey?

Rush: Ik heb Monsieur Lazhar gezien waarin Sophie meespeelde toen ze tien was. Die film is behoorlijk zwaar voor kinderen. Ik denk dat ik nog nooit iemand van die leeftijd zo natuurlijk heb zien acteren. Ze graaft echt naar emotionele geloofwaardigheid en subtiliteit, schijnbaar moeiteloos. Haar charisma is helemaal niet opzichtig of iets om haar personage op te smukken. Ik wist dat ze een fantastische Liesel zou zijn.

Fox

Hoe waren de opnames?

Rush: Het was zo koud in Berlijn dat de verf op de muren bevroor en afpelde. Dus we hebben een maand in de studio moeten filmen. We hebben alle scènes opgenomen in de keuken. Dat was eigenlijk wel goed. Op die manier konden Emily (Watson) en ik nadenken over de achtergrond van ons ‘huwelijk’. En over het huis, en aan welke kant van het bed we zouden slapen. Brian (Percival, de regisseur) wou dat ons dagelijkse leven zo natuurlijk mogelijk overkwam. Toen dat achter de rug was kon Sophie in die omgeving komen, als een complete vreemde.

Geoffrey, je hebt vaak in het theater gespeeld. Denk je dat deze film of dit boek makkelijk naar het podium vertaald zou kunnen worden?

Rush: Theatergezelschap Steppenwolf in Chicago heeft een toneelstuk gemaakt. Brian en Marcus zijn er naar gaan kijken, voor we met de opnames begonnen zijn. Het heeft Brian veel geholpen. Het toneelstuk was verteld door de dood, zoals in het boek. Maar Brian wou dat niet. In de film moest het háár verhaal worden, van de trein tot het huis van verdriet. Het analfabetisme, de afwezigheid van een moeder, nieuwe ouders, enzovoort. Ik denk dat Brian zelf veel impact gehad heeft op de film. Hij komt uit een working class milieu uit Liverpool en hij had nooit durven dromen dat hij naar de kunstschool zou kunnen gaan. Hij wou dat we de links zagen tussen zijn eigen verhaal en de film. Zonder melodramatisch of sentimenteel te worden. Als we alle emoties die het publiek moet voelen zouden uitspelen, dan zouden we de film verpesten. Je ziet enkel mensen binnenkomen in een land, een regime dat geleid wordt door angst, geterroriseerd, verdrukt en gemanipuleerd door een ideologie.

Hadden jullie het boek al gelezen voor de productie van start ging?

Nélisse: Voor mijn eerste auditie was ik compleet onvoorbereid. Op weg naar mijn tweede auditie, in het vliegtuig, heb ik het script gelezen. En ik ben beginnen wenen. Toen was ik er zeker van dat ik de film wou doen. Voor de derde auditie ben ik dan het boek beginnen lezen. Maar ik heb enkel de eerste twintig pagina’s gelezen in het Frans. Daarna ben ik gestopt, omdat ik het boek niet wilde verwarren met het script. Bovendien begon het schooljaar, en toen had ik geen tijd meer. Een maand geleden heb ik het boek dan toch gelezen, 580 pagina’s! Als ik nu nog eens in een boekverfilming meespeel, wil ik eerst het boek lezen.

Rush: Schandalig, maar ik had nog nooit gehoord van het boek. Na het script ben ik meteen het boek beginnen lezen. En het is inderdaad fenomenaal. Het script is wel anders. De verteller in het boek is de dood, dus het is een pak filosofischer. Mijn dochter had het boek zien liggen op mijn bureau en ze vroeg me of ik de dood ging spelen. Iedereen is een casting director in mijn huis, moet je weten. Maar blijkbaar had ze het boek gelezen op school toen ze 15 was. “Dat boek heeft ons leven veranderd”, zei ze. Ik begrijp wel waarom tieners het boek leuk vinden. Het taalgebruik is behoorlijk speels en er zitten veel bijzondere metaforen in. Die dingen kan je jammer genoeg niet overbrengen in een film. Brian zei, “Ik kon wel iets gedaan hebben met chocoladekleurige hemels waar de hemels als brandende kranten zijn.” Maar dan zou het een Ken Russell-film geworden zijn. Niet dat ik niet hou van Russells films.

Fox

Sophie, je zei daarnet iets over zware scènes. Welke waren dat zoal?

Nélisse: Er is een scène waarin iedereen sterft, en ik moest heel de dag huilen. De uitdaging was wel leuk, en op het einde was ik best trots op mezelf. Maar het was ook deprimerend. En een beetje awkward, want ik moest Nico kussen. Dat vond ik niet leuk. We waren als broer en zus, maar die dag hebben we amper tegen elkaar gesproken. In de film kus ik hem maar één keer, maar tijdens de opnames heb ik hem wel 24 keer moeten kussen. Na die scène ging het wel weer beter. Nico is zo vrolijk. Hij springt heel de tijd rond. Toen ik me moest voorbereiden was dat wel redelijk irritant. “Nico, ik probeer te huilen, so could you please go jump somewhere else?”

Rush: Voor mij was er geen specifieke lastige scène. Ik denk dat de zwaarste dag die was dat we veel tijd spendeerden in de studio. Maar dan werd het weer beter. Eén dag was het echt aan het sneeuwen, dus we konden natuurlijke stofsneeuw gebruiken voor Liesels aankomst in de sneeuw. De volgende dag was het niet aan het sneeuwen. Toen kwamen ze aan met machines met daarin iets op basis van aardappels, denk ik. Iedereen keek er tegenop om door die ‘sneeuwstorm’ te gaan. Maar ik keek er naar uit.

Geoffrey, je hebt al heel wat memorabele personages gespeeld de afgelopen jaren. Hoe weet je dat een bepaalde rol geknipt is voor jou?

Fox

Rush: Er is een stemmetje dat zegt, “Do me! Do me!” Ik weet niet wat het precies is, maar ik weet wel altijd perfect wanneer het er niet is. Toen ik de opening las dacht ik, “Mijn God, wat gebeurt er veel op die eerste pagina.” En dan draai je de pagina om en is de moeder plots weg. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Het was magisch. Ik vond het zo mooi. Ik heb al samengewerkt met Fox Searchlight. En ik wist dat ze Life of Pi en The Devil Wears Prada verfilmd hebben. Eerst wist ik niet goed wat hun huisstijl precies was, maar toen zag ik de rode draad: het is een moedig team. Ze durven films maken die niet op maat gemaakt zijn voor grote cinema’s. Dat vind ik fantastisch.

Wat staat er nog op de agenda?

Rush: Er komt een film, Gods of Egypt. Het is een mythologisch verhaal over de oude Egyptische goden. Ik speel Ra, de zonnegod. Het zal een kick geven om dat op mijn cv te zien staan.

Nélisse: Ik heb een kleine rol in Pawn Sacrifice met Tobey Maguire. De opnames voor mijn deel duren maar vier dagen. Verder ga ik scripts blijven lezen en zien wat me aanstaat.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.