BIFFF-interview: Mathieu Seiler

Mathieu Seiler

Courtesy of fotograaf Charles @BIFFF

Woensdagavond schotelde het BIFFF ons True Love Ways voor van de Zwitser Mathieu Seiler. Supercalifragilistic had nadien een interview met de regisseur.

Regisseur Mathieu Seiler heeft iets met kleine meisjes. In Girl on Red Couch, zijn kortfilm uit 2006, liet hij er ééntje op de bank luieren en een schare gewelddadige beelden aan zich voorbij gaan. Nog tien jaar eerder betraden we het verontrustende universum van een twaalfjarige nymphet in Stefanies Geschenk (96), de debuutfilm van Seiler waarbij zijn kleine heldin somber naar de camera pruilde en dagdroomde over zowat alles dat niet op haar Sinterklaaslijstje zou behoren te staan, seksuele escapades met donker bebrilde mannen incluis. Vandaag leest Stefanies Geschenk als een Lolita voor de MTV-generatie, geschoten in scherpe zwart-wit contrasten met een nihilistische feel.

In True Love Ways verruilde de regisseur zijn provocatieve kindvrouwtjes intussen voor een meer uit de kluiten gewassen exemplaar, een evenbeeld van Françoise Dorléac die naar de naam ‘Séverine’ luistert. Het is geen toeval dat die naam een belletje doet rinkelen bij de slimmeriken die hun SM-geschiedenis kennen, want True Love Ways werd in grote mate geïnspireerd door het prikkelende Belle de Jour (67), het succès de scandale van Buñuel dat zich met recht mag beroemen op een scène waarin Catherine Deneuve er met de zweep van langs krijgt en het nog fijn vindt ook.

Ook in de film die we deze woensdag op het BIFFF te zien kregen houdt Séverine er een paar duistere fantasieën op na die niet zomaar door haar aardige vriendje kunnen worden ingelost. Herr Seiler verbeeldt ze met een arsenaal aan stilistische ingrepen. Een paar gemikte vragen aan de regisseur van blonde maar geenszins onschuldige schones die toegaf tien (!) jaar aan het werk te hebben gesleuteld.

GrandHôtelPictures GmbH

GrandHôtelPictures GmbH

Doorheen je oeuvre staat er een welbepaald type vrouw centraal, van uiterlijk vaak bedrieglijk maagdelijk en ongerept, maar in werkelijkheid een stuk perverser. Vanwaar die fascinatie voor de vrouwelijke psychologie en de overgangsperiode tussen meisje en vrouw?

MS: Geloof het of niet, maar het merendeel van mijn personages zijn sterk autobiografisch. Toen ik Stefanies Geschenk opnam, was ik slechts 19 jaar oud en stond ik mentaal nog niet zó ver af van wat het meisje in die film doormaakt, hoe bizar dat ook is [Stefanies ontluikende seksualiteit geeft aanleiding tot verontrustende dromen waarin ze haar ouders een kopje kleiner maakt en zich gewillig de fles laat geven door twee oudjes die uit een vroege film van Polanski lijken weggelopen].

GrandHôtelPictures GmbH

GrandHôtelPictures GmbH

Ook in Séverine van True Love Ways zit er heel wat van mezelf. Waarom ik dan voor een vrouwelijk personage koos? Omdat vrouwen een stuk interessanter zijn om te filmen en de denkoefening voor een regisseur nog interessanter is wanneer hij zijn eigen gevoelens vanuit het perspectief van een vrouw moet proberen vertalen. Er bestaat voor mij geen wezenlijk verschil tussen een mannelijk of een vrouwelijk hoofdpersonage. Maar wanneer je vrouwen of meisjes fotografeert, krijg je al snel iets heel sensueels. Door een vrouw word je in een film gezogen omdat haar schoonheid betovert. Van zodra ik actrice Anna Hausburg te zien had gekregen, wist ik dan ook met zekerheid dat ik haar in mijn film wou. Het hoofdpersonage casten was niet moeilijk. Het duurde eventjes voor we iemand hadden, maar van zodra Anna er was, hadden we Séverine.

Loop je eigenlijk nooit het risico om je dames te fetisjiseren? De vele close-ups die je hanteert en de acties die je filmt hebben daar vaak een handje van weg [zo wordt zowel in Stefanies Geschenk als in True Love Ways het roken van sigaretten met close-ups van lippen geërotiseerd]. Het is niet gegeven om je als man zomaar een vrouwelijk perspectief aan te meten.

MS: Natuurlijk heb ik zo mijn leidmotieven. Ik kan niet zeggen dat ik ze bewust kies, maar ze sijpelen wel binnen. Negatieve reacties op mijn ‘vrouwelijke’ perspectief heb ik gelukkig nog niet gekregen.

Vooral stilistisch is True Love Ways een enorm indrukwekkende film. Hoe belangrijk is stijl voor jou, en mag die inhoud overheersen? Kan stijl het onderwerp van een film zijn?

MS: Enorm belangrijk! Maar zeker niet ten koste van de inhoud. Voor mij gaan stijl en inhoud hand in hand en staan zoom-ins, dissolves en de photomontage die ik aan het einde inlaste in dienst van het verhaal dat ik wil vertellen. Ik had natuurlijk speling omdat ik er een droomfilm van heb gemaakt. Dan mag je wel eens wild gaan. Ook de keuze voor zwart-wit stond al lang vast. Ik draaide reeds een aantal films in zwart-wit en heb er een absolute voorliefde voor. Een beetje ‘nouvelle vague’ is dat. Ik heb niets tegen kleur hoor, maar moest dit verhaal in zwart-wit hebben. Het was niet gemakkelijk om True Love Ways verkocht te krijgen en al zeker niet omdat het zo’n mix van genres is geworden. De film begint immers eerst als een psychologisch portret, mondt dan uit in een thriller, en eindigt als een surrealistisch experiment.

GrandHôtelPictures GmbH

GrandHôtelPictures GmbH

Mag er ook gelachen worden bij je film? Het publiek van het BIFFF lustte daar gisteren wel koek van.

MS: Dat heb ik gemerkt. Ruimte voor humor is er zeker. Bij momenten zelfs voor slapstick. Ik verwacht heus niet dat er iemand serieus blijft wanneer Séverine zich onder tafel verschuilt en het hoofd van haar belager ineens van achter het tafellaken tevoorschijn komt. Dat is pure komedie.

Nu je zelf naar je mix van genres hebt verwezen – zijn er voorbeelden die je hebt willen emuleren, of artiesten naar wie je opkijkt? Ik gebruik bewust het woord ‘artiesten’ omdat True Love Ways zo’n prachtige fotografie heeft en je voorliefde voor kindvrouwtjes een beetje neigt naar het werk van Irina Ionesco.

MS: Irina Ionesco was een interessante vrouw. Haar foto’s zijn zo’n beetje een donkere variant van die van David Hamilton. Alsof hij in een duistere spiegel zou kijken [Irina fotografeerde haar dochter Eva vanaf jonge leeftijd in exotische naaktportretten]. Eva Ionesco speelt het kleine meisje in The Tenant  van Polanski, niet? Voor mij zijn die foto’s te kitsch, te opulent, te barok. Maar in de meisjes uit de schilderijen van Renoir kan ik me uren verliezen. Een Renoir gaat bewegen wanneer je er lang genoeg naar kijkt. In tegenstelling tot zoveel andere genrefanaten ben ik ook geen onvoorwaardelijke fan van B-films. Ik heb bijvoorbeeld helemaal niet zoveel giallo’s gezien! Als ik stijlinvloeden moet citeren, kies ik voor Blow-Up van Antonioni. Voor de openingsscène die ik voor True Love Ways in het park opnam, ben ik de mosterd bij Antonioni gaan halen.

Dank Mathieu Seiler!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.