FFG Interview: Paul Schrader

IFC Films

IFC Films

Achter dat brilletje van Paul Schrader schuilen kleine ogen die zijn vermoeidheid amper verbergen. De man heeft dan ook het laatste jaar de hele productie – en heisa – rond The Canyons op zijn schouders moeten dragen. Een porno-acteur combineren met de grootste cokeneus van Hollywood ging gepaard met de nodige drama – zo heeft hij blijkbaar een scène naakt moeten regisseren omdat Lohan aanvankelijk niet uit de kleren wou.

ICF Films

Dan kwam dat New York Times-artikel, goedgeschreven pulp dat weliswaar iedere kans van The Canyons voorgoed verbrijzeld heeft. Erger nog: toen SXSW, een groeiend filmfestival uit Texas, The Canyons niet wou projecteren leek het alsof de film nooit een release zou krijgen. Steven Soderberg wou zelfs de film een nieuwe montage geven, maar Paul wou absoluut dat dit zijn film bleef. En een paar maanden later kwam hij naar het Film Fest Gent, net nadat de film gescreend werd en won op het filmfestival in Rio.

En voor hem zit een nerveuze recensent, wiens eerste interview hij met trillende handen ging afleggen. Wat voor interview: één van de post-modernisten van de Amerikaanse cinema ook nog! In retrospectief lijk ik me nogal wat aan te stellen… Maar toch: het is én blijft Paul Schrader!

Hoe is de samenwerking tussen u en Breat Easton Ellis (auteur van Less Than Zero, American Psycho o.a.) tot stand gekomen?

PS: Ik had voorgesteld dat Bret een scenario schreef. Wij hadden aanvankelijk samen plannen om een andere film te maken, maar toen die productie maar niet van de grond kwam had ik besloten mijn regie toe te voegen aan Ellis’ schrift. Zijn visie is wat kouder en donkerder dan de mijne. We hebben besloten samen te produceren. En zo is het begonnen… We hebben tevens wat geld kunnen bijeenzamelen via de crowdfunding website Kickstarter en we hebben de film volledige gecast, ge-crewd en gepromoot via sociale media.

De eerste synopsis van de film omschreef het plot als een film noir. Behoort The Canyons tot dit genre?

PS: Dat is hoe Bret het ziet. Hij noemde het zo omwille van het feit dat iedereen elkaar bedroog in de film. Ik zou de film nooit zo omschrijven.

IFC Films

Dus Tara (Lindsay Lohan) is geen fallen angel-archetype?

PS: Neen. Ik zag het scenario als iets heel hedendaags. Het betreft een generatie die ver van mij afligt, een generatie waarbij ieder contact slechts via sociale media van smartphones gebeurt. Ik had niks over deze twintigers kunnen schrijven, zo goed ken ik ze niet. Maar Bret kent ze goed, héél goed. Bret schrijft niet echt realistische personages, noch types, eigenlijk. Dit is geen documentaire. Ze representeren een huidig bewustzijn. Ze zijn mensen die films maken, maar die cinema niet graag zien. Het zijn mensen die vrijen, maar er niet per se van genieten. Het zijn emblematische personages.

Is de openingsmontage van de verlaten cinemazalen een kritiek tegenover de huidige staat van cinema?

PS: Neen. Ik wou iets maken voor het post-cinema tijdperk. Dit vermeldde ik al in mijn allereerste mail naar Bret. Ik vreesde al dat iedereen de film als een flop zou aanzien als hij onmiddellijk op dvd zou verschijnen. Maar hoe kan ik hen overtuigen dat dit wél de bedoeling was? Wel, toon hen lege cinemazalen.

De film heeft van enorme media-aandacht kunnen genieten tijdens de productie, hadden jullie toen al door dat het zijn eigen leven ging leiden?

PS: Weet je, Bret wou vanaf het begin al James Deen casten voor de rol van Christian. Ik wist zelfs niet wie hij was destijds. We hadden vervolgens gecast via sociale media en er was een zekere actrice geïnteresseerd in de rol van Tara. We gingen haar screentesten. Maar toen haar vriendje te weten kwam dat Deen haar tegenspeler ging zijn mocht ze niet meer participeren. Hetzelfde weekend hoorde ik plots dat Lindsay Lohan geïnteresseerd was in het scenario. Wij konden toch geen verzekering betalen omwille van het klein budget en Lohan kreeg geen verzekering meer toegereikt vanwege haar gedrag. Het idee dat deze twee marginale figuren van onze popcultuur samenkomen in het kille, koude landschap van Ellis leek me fantastisch. En toen werd The Canyons ook een sociaal fenomeen. Maar dat is nodig wanneer je een film met een micro-budget maakt, want er zijn 1000 anderen hetzelfde aan het doen en je moet wel iets doen om op te vallen. Je moet wat provoceren. En dit provoceerde.

IFC Films

Maar de context via sociale media beïnvloedt wel in hoge mate de kijkervaring. Was dat de bedoeling?

PS: Als je provoceert moet je er natuurlijk de prijs voor betalen. We hadden enkele polariserende elementen in de productie: Bret, Lindsay, James,…  Het maakt het onmogelijk voor mensen om de film als film te zien. Ze zien het meer als een sociaal fenomeen. Een sociale agressie. Een smaad. Het feit dat het bestaat en hoe we het hebben gepromoot – met fake trailers o.a. – heeft het publiek geagiteerd. Als je genoeg provoceert krijg je ontstelde mensen.

De film is hierdoor wel geen hermetisch afgesloten product. Het communiceert actief met onze realiteit, onze cultuur…

PS: Inderdaad. Maar ik denk dat we voornamelijk geluk hebben gehad. In retrospectief had zoveel kunnen mislopen. Maar hier zijn we nu…

In The Canyons komen heel wat eigenaardige regiekeuzes naar boven: het verbreken van de vierde muur vanaf de eerste scène, de eigenzinnig bewegingen van de camera,… Kan u deze keuzes verklaren?

PS: Ik wou onmiddellijk met de deur in huis vallen: deze film werd niet gemaakt via de conventionele regels. De makkelijkste manier om dat te doen is om een acteur recht in de camera te laten kijken. Het is een signaal aan het publiek: beoordeel ons niet te snel, deze film zal anders zijn.

IFC Films

Hoe heeft u als regisseur James Deen begeleid, aangezien hij geen dramaturgische achtergrond heeft?

PS: Ik heb zijn rol niet gemaakt, hij heeft dat gedaan. Ik heb hem de gewoonlijke acteursregie gegeven: repetities, personage-ontwikkeling, de dramatische bogen besproken. Toen we uiteindelijk gingen draaien was hij niet meer James de porno-acteur, maar James mijn-acteur. Hij is heel verschillend van Lindsay, hij is zeer gewetensvol. Als er één acteur in de porno-industrie is met werkethiek zal hij dat wel zijn. Hij weet al waar hij binnen drie weken zal lunchen, zo iemand.

Waarschijnlijk het tegenovergestelde van Lohan? Van wat er te lezen viel in het New York Times artikel…

PS: Goh, Lindsay weet zelfs niet waar ze binnen een uur zal zijn. Dat artikel stond eigenlijk al gepland voordat Lindsay de hoofdrol kreeg. Het onderwerp van het artikel had “Nieuwe paradigma’s in filmeconomie” moeten zijn. Dat had een intersant artikel geweest. En toen Lindsay er was hadden we dat veranderd naar: De Nieuwe Lindsay. Zo kon ze terug haar imago opbouwen en tonen dat ze betrouwbaar was op set. Maar dat is een fiasco geworden waarvoor zij verantwoordelijk is.

Kan u de muziekkeuzes in de film bespreken?

PS: We zochten naar mensen die voor een vrijwilligersvergoeding wilden werken. We zochten naar muzikanten zonder labels in dit geval. We begonnen het bericht te versturen, en uiteindelijk kwam Me & John tevoorschijn. Ze werkten voor niks, hebben zelf alle kosten voorgeschoten – nu hebben we hen natuurlijk terugbetaald.  Maar als je een film met zo’n budget maakt, is alles een overweging. Het gaat niet over wie je wilt, het gaat over wie je kan krijgen.

Wat volgt er nu voor Paul Schrader?

PS: Ik ga naar Boekarest om locaties te bezoeken voor mijn volgende film met Nic Cage.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.