Aan het woord: Mickey Rourke over Immortals

A-Film

Vanaf 12 april ligt de dvd van Immortals in de rekken, een hypergestileerde mythologische 3D actieprent gebaseerd op de legende van de Minotaurus en met Mickey Rourke, de zich door het leven boksende cinemaveteraan uit Diner, Year of the Dragon en The Wrestler, in de antagonistenrol. Uitstekende gelegenheid om dit interview met the man himself boven te halen, dachten wij zo. Gespreksmaterie van dienst: de kleurrijke visie van regisseur Tarsem Singh, deprimerende gedachten op de Hollywood Boulevard, baseball, en het bekijken van 3D films zonder 3D brilletje.

Eén van de knapste aspecten van de film vond ik zelf de kostuums, vooral die helm van jou zag er best cool uit. Alleen vraag ik me af: waarom ziet die eruit als een kreeftenklauw?

Dat wou wat Tarsem Singh, zo zag het eruit in zijn gedachten: dat Hyperion en zijn onderdanen de kreeft aanbidden. Hyperions gezichtslittekens zijn afkomstig van zo’n klauw, want hij is opgegroeid aan de kust en het dient ook als een soort symbool. De helm en zo hebben daar dus mee te maken, dat is wat ik erover kan zeggen. Het is om dat soort details dat ik Tarsem Singh aan boord wou, nadat ik zijn reclamefilmpjes had gezien (onder andere een peperdure commerical voor Pepsi; JBW). Hij is zo lang bezig geweest met de preproductie van Immortals en wist perfect wat hij wou, dus voor elke keuze die hij gemaakt heeft, had hij een goeie reden. Het visuele concept van de film is wat het materiaal naar een hoger niveau tilt. Ik denk niet dat ik de film per se had willen doen als Tarsem Singh er niet aan verbonden was.

A-Film

Hoe leef je je in in een personage dat zo door en door verfoeilijk is? Zelfs in Ironman 2, van Jon Favreau, had de slechterik die jij neerzette tenminste een achtergrond die hem een menselijk aanzien gaf…

Wel, je hebt constant de neiging om tegen die jongens te zeggen – of het nu gaat om Tarsem Singh of Jon Favreau: ‘Je wilt dat ik een slechterik speel, mij goed, maar ik heb geen zin om constant de eendimensionale smeerlap uit te hangen.’ Er moeten momenten zijn waarop een slechterik meer dan één laag blijkt te hebben, zoals de kerels die ik in mijn tijd ontmoet heb, gangsters of bandieten die ik voorstelde aan mijn vriendin of moeder. Sommigen van hen waren moordenaars en toch waren ze zo vriendelijk als maar kan, weet je? Ik zou zeggen: geef me een kans om de bad guy niet voortdurend als een eikel voor te stellen, anders wordt het saai.

Heb je ooit een sterke interesse gehad in mythologie?

Ik hou van mythologie, en dat zou ik niet zeggen als het niet waar was. Ik hou er echt van, van de periode, de manier waarop men zich kleedde in de oudheid, de taal en alle andere zaken waar ze geloof in hadden. Ik vind het erg boeiend. Mijn grootmoeder las me vroeger verhalen over Robin Hood of Hercules voor het slapengaan. Ik ben opgegroeid met het luisteren naar sprookjes en dat vond ik best.

Kunnen kinderen zich dan nog aangesproken voelen door dat soort helden, of zijn hun helden de Ironmans en Spidermans van vandaag? Kunnen ze een film als deze bekijken en de connectie maken?

Geen idee. Er zitten heel wat generaties tussen. Tarsem Singh of iemand anders kan die vraag waarschijnlijk beter beantwoorden. Je grootmoeder die je verhalen voorleest is alleszins stukken leuker dan een scherm aanzetten.

Hoe zou je Tarsem Singhs visie beschrijven?

Ik denk niet dat ik die zou kunnen beschrijven. Toen ik Tarsem Singh ontmoette had hij al een heleboel verschillende versies van mijn personage getekend, qua kledij en look, en het waren prachtige tekeningen. Ik heb er zelfs enkele gehouden. Ik dacht dus ‘oké, ik gebruik wat van die kerel hier, en wat van die andere,’ enzovoort. Hij had zelfs een foto van een Franse rugbyspeler met lang haar en een baard. ‘Dit soort intensiteit ga ik eraan geven,’ zei hij dan. Dus hij legde alles voor me op tafel en het enige dat ik hoefde te doen was opdagen en op mijn kruis gaan staan – ik bedoel dat hij het erg makkelijk voor me maakte. En dan had je de dame van de kledingkast, die al drie jaar aan de film gewerkt had. Want dit is geen hedendaagse prent, hè, en dus niet het soort film waarover ik de hele tijd discussieer en waarbij ik ervoor zorg dat ik de grootste inzeg krijg, niet één of andere kostuumontwerpster. Ik kreeg dus echt alles op een schoteltje. Als acteur maakte ik enkele keuzes over de manier waarop Hyperion beweegt, hoe hij eruitziet. En dan kwam Tarsem Singh naar me toe en past hij iets lichtjes aan of gaf hij me iets te doen, en dat was dan briljant. Ik heb denk ik in totaal acht dagen aan de film gewerkt. Het was allemaal erg plezant.

Vond je dat koning Hyperion zwaktes had?

Ik heb er niet over nagedacht, weet je. Ik ben zo diep niet gegaan. Dat was ook niet nodig. Ik ging net zo ver als het script vereiste. Maar je stelt een interessante vraag; misschien is het iets dat ik mezelf had moeten afvragen als acteur. Maar ik was er zelf niet zo bij betrokken, ik dacht zelf vooral na over wat hij wou. Nadenken over zwaktes en zo was niet echt mijn taak.

O ja, ik heb een hele strategie die ik geleerd heb in een theater 200 jaar terug. Waar een personage naartoe op weg is, wat hij wil, hoe hij daar gaat geraken. Al die zaken die hem interessant maken: wat hem gelukkig maakt, wat hem tot woede drijft. Je moet een achtergrond creëren zodat hij een leven krijgt waar je uit kunt putten, zodat het meer een persoonlijke creatie wordt.

A-Film

Bekijk je graag 3D films – er zijn er nu al zo veel?

Ik heb er nog nooit één gezien.

Dit is dus je eerste?

Wel, deze heb ik gezien, maar ik had geen zin om een bril te dragen dus heb ik een troebele film bekeken. Ik zal hem nog eens moeten bekijken.

Hoe kijk je naar een ster op de Hollywood Boulevard?

Vroeger woonde ik op de Hollywood Boulevard in een kamer boven een pizzazaak, en werkte ik als buitensmijter in een travestietenclub in mijn straat. Dan wandelde ik er ’s nachts naartoe omdat ik niks anders te doen had en ook geen geld had, en dan deed ik hetzelfde: mijn handen hier, en mijn voeten daar. Toen ik over deze eer te horen kreeg zei ik dat ik niet wist hoe ik me erbij voelde, want ik herinner me dat toen ik erheen ging om naar de schoenafdrukken te kijken, niemand meer in de schoenen zat die die indrukken gemaakt hadden.

…Ja, maar ooit gaat iemand jouw hand proberen te passen.

Wel, ik moet er wel zo over denken, want toen ik daar zelf was dacht ik in de eerste plaats ‘wow, al die mensen zijn dood’.

Je hebt het gehad over wandelen over de Hollywood Blvd en het feit dat al die mensen dood waren; is acteren dan net als onsterfelijk zijn? Wat jij nu doet zullen toekomstige generaties blijven koesteren.

Gisteravond zag ik een oude film en ik dacht weer ‘al die mensen zijn dood, ze zijn alle vijf dood’. Het is een beetje deprimerend. Je voeten in de cement steken is net hetzelfde. Ik ben er zeker van dat ik twintig jaar geleden enthousiaster zou geweest zijn dan nu. Ik voel me min of meer vereerd maar het is een beetje een anticlimax na alles wat ik doorgemaakt heb in mijn leven. Het feit dat ik terug in de business zit is beloning genoeg voor mij, eerlijker dan dat kan ik niet zijn.

A-Film

Is het dan geen beloning voor het werk dat je verricht hebt? Want al wat er in je leven is gebeurd – persoonlijke dipjes – staat uiteindelijk los van de vertolkingen in je carrière.

Ja, maar mijn werk is onderbroken geweest voor tien jaar. Het is zoals toen ze mij een ster gingen geven op de Hollywood Blvd en ik hen vroeg om de naam van mijn hond Loki erbij te plaatsen en ze weigerden. Dus deden we het niet; het zou minder comfortabel aangevoeld hebben zonder zijn naam. Die moest erbij staan aangezien die het meest betekent voor mij. Mijn hond was erbij gedurende die tien jaar.

Je had het over het feit dat je terug aan het werk kon en dat dat de grootste beloning is.

Daarmee bedoel ik niet dat ik niet blij ben dat ik een cementen eer toegewezen krijg op de Blvd, maar gewoon dat ik blij ben dat ik hier met jullie kan praten op deze manier en dat ik iets te doen heb.

Wel, wij zijn ook blij dat je er bent, maar het lijkt me dat je niet gewoon bent verdwenen en teruggekeerd, je bent teruggekeerd en nu ben je één van de beste acteurs die er zijn.

Het heeft geen zin terug te komen als je niet terug kan komen with a vengeance. Die 12, 13 jaar vergeet ik niet. Ook al was ik het dan die mezelf de werkloosheid in duwde.

Was je verrast over de hoeveelheid respect die iedereen had voor je en de respons die er kwam op je comeback?

Dat hoor ik wel meer. Maar – en dit meen ik echt – wanneer ik in mijn dorp loop en de vuilnisman zegt ‘Yo, Mick! Wil je dit of dat doen voor m’n kind?’, dan betekent dat meer voor mij dan wat dan ook, meer dan in dit hotel te kunnen zijn.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.