Interview: Guillermo del Toro over Mama (1)

Universal

Universal

Guillermo del Toro staat bekend om zijn succesvolle fantasy- en horrorfilms maar is naast regisseur ook producer, scriptschrijver en romanschrijver. Zijn debuutfilm Cronos dateert  ondertussen alweer van 20 jaar geleden. Momenteel speelt zijn allernieuwste film Pacific Rim in de bioscoop. De productie van Crimson Peak begint in januari. Gelukkig had de Mexicaanse bezige bij nog tijd voor een interview over Mama.

Ik heb gehoord dat je een grote fan bent van Who Can Kill A Child (1976)?

Ja, een enorme fan. Heb je hem gezien? Hij is echt ongelofelijk grof.

De kinderen in jouw films zijn onschuldige bloedjes die geconfronteerd worden met corruptie en gevaar, maar de kinderen in die film zijn zelf nogal moordzuchtig!

Wat zo geweldig is aan (regisseur) Narciso Serrador en Who Can Kill A Child is dat ze reageren op de manier hoe we in de wereld staan. Het is een soort van The Birds (1963) met kinderen in plaats van met vogels.

Hoe past dit in jouw wereldvisie?

Het past er niet in, maar ik hou er wel van. Ik zou deze film nooit maken. Het is een gestoorde film. Serrador heeft nog een andere film gemaakt in Amerika, The House That Screamed, die ook ongelofelijk is. Crazy.

Zelfs in je boek, The Strain (2009), speelt een kind een belangrijke rol.

Er zit een volledig autobiografische passage in The Strain. Een kind zit ’s nachts in de raamopening en kijkt naar een man. Toen ik klein was sliep ik in een klein bedje aan de voet van het bed van mijn grootmoeder. Ik keek naar de auto’s die passeerden en de lichten op het dak. Ik ging toen naar het raam, zitten wachten, en ik maakte mezelf bang met de gedachte, “Wat als iemand op straat me zag en naar boven zou klimmen op de muur?” Ik lag toen doodsbang onder de lakens. Ik denk dat mijn hele verbeelding vorm heeft gekregen voor mijn twaalfde. Op artistiek vlak zie ik de wereld door de ogen van een messed up kid.

Universal

Ook wat Mama betreft?

Inderdaad. Bovendien, als je de evolutie van verhalen bestudeert zal je zien dat de mensheid geleidelijk van sprookjes naar horror evolueerde. Sprookjes werden niet verteld aan kinderen maar waren vooral gericht op volwassenen. Het eigenlijk toevallig dat ze kinderverhalen werden. Het sprookje van Hansje en Grietje heeft bijvoorbeeld veel gemeen met Mama: een vader die zijn twee kinderen naar het bos meeneemt om hen te doden omdat hij niet meer voor hen kan zorgen. Hij wil hen de geldzorgen en ontbering besparen. Dan vinden ze een klein huisje, dat gemaakt is van snoep en chocolade. Binnenin zit een wezen. Eigenlijk is er maar een dunne grens tussen sprookjes en horrorverhalen, en kinderen bevinden zich aan beide kanten. Ze kunnen van de ene wereld in de andere stappen zonder de vooroordelen die volwassenen wel hebben.

Wat trekt je aan in kortfilms?

Ik zie elk jaar heel veel kortfilms, en één van mijn bezigheden in het leven is een goed mens zijn. Ik praat met beginnende regisseurs en schrijf veel mensen terug met suggesties. De kortfilms die ik zie zijn ofwel heel mooi maar hebben niks te vertellen– gemaakt door kids die een goede camera hebben of op een goeie school zitten – ofwel zijn het films waaruit een grote persoonlijkheid spreekt maar die erbarmelijk gemaakt zijn. De kortfilms die op beide vlakken goed scoren bestaan maar zijn zeldzaam. Ik produce nog steeds beginnende regisseurs, maar de sprong van een kortfilm naar een langspeler is groot en vraagt veel inspanning en energie. Ik weet niet of ik het nog ga doen. Ik heb het drie keer gedaan, met The Orphanage, Don’t Be Afraid of the Dark en Mama. Ik heb anderen geholpen een eigen stem te vinden.

Wat maakt je in het echte leven bang?

Wanneer mijn dochters en mijn vrouw weg zijn en ik plots een geluid hoor. Ik ben niet goed in alleen zijn. Ik begin snel te panikeren, maar ik ben nog banger van politici en de regering. Die dingen jagen me meer angst aan dan eender welk bovennatuurlijk ding.

Zou je Mama graag zelf geregisseerd hebben?

Nee. Het idee kwam van Andy Muschietti’s kortfilm. Ik wist dat hij er zijn eigen visie op had. Ik produce films waarnaar ik nieuwsgierig ben, niet degene die ik zelf wil regisseren.

Universal

Had je iets te zeggen over de casting?

Ja. Jessica Chastain was nog niet beroemd toen we begonnen met de casting, maar ik had The Debt gezien en ik vond het een geweldige film. Jessica was fantastisch. Toen zag ik The Help en was het enkel nog een kwestie van de studio en Jessica’s manager en agenten te overtuigen. Ik voelde me als de Kofi Annan van de casting. Toen heb ik haar eindelijk ontmoet. Ze was dol op het project en heeft ook Andy ontmoet. Ze spelen allebei ukelele en dat schiep meteen een band. Ze speelden de hele tijd op de set!

Ik wou absoluut ook Nikolaj Coster-Waldau in de film. Ik was dol op zijn vertolkingen in Headhunters en Game of Thrones. Ik denk niet dat hij ooit een warm en toegankelijk persoon heeft gespeeld, en in horrorfilms is er altijd een held en het vriendinnetje van de held. Nikolaj moest het vriendinnetje spelen want de heldenrol was al voor Jessica. Ik had iemand nodig waarvan je meteen ziet hoe goed hij is. Het publiek moet direct weten dat hij echt met de meisjes en Annabel (Jessica Chastain) inzit. Wanneer je naar Nikolaj kijkt weet je waarom Jessica niet alles achterlaat.

Er zit veel invloed van Aziatische horrorfilms in deze film.

Dat moet je aan Andy vragen. Voor mij was er Mario Bava met Kill Baby, Kill, en toen kwam Japanse horror. Dat zijn mijn invloeden. Maar of dat ook geldt voor Andy….

 

Stay tuned voor het binnenkort te verschijnen tweede deel van dit interview!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.