Interview: Guillermo del Toro over Mama (2)

Universal

Universal

Tijd voor deel twee van het gesprek van regisseur en producent Guillermo del Toro. Daarin heeft hij het over de combinatie van horror met een sprookjesverhaal. Voor Mama wordt er nog een stevige dosis bovennatuurlijke kracht over gegooid.

Waarom denk je dat fantasy de beste manier is om serieuze onderwerpen te belichten?

Ik zeg niet dat dat het beste is. Het is het beste voor mij. Wanneer je het rechtlijnig over politiek en de maatschappij hebt maak je een politieke film met een politieke positie tegenover de realiteit. Het gaat niet over concepten. Dat is wel het geval in mijn films. Het is mogelijk om het over gehoorzaamheid of ongehoorzaamheid of geloof of fascisme te hebben. De ideeën, niet de omstandigheden. Het is niet zoals historische drama’s, je kan meer afwijken. Met behulp van metaforen kan je ideeën behandelen. Jorge Luis Borges zei dat de oudste verhaalvorm de fabel is, en dat de roman, meer gesofisticeerd, pas veel later kwam. De fascinatie voor psychologie kwam nog later. En toen pas kwam realisme. Maar oorspronkelijk waren fabels de essentiële manier om verhalen te vertellen. De Grieken hebben een heel pantheon van goden en duivels uitgevonden om de menselijke aard te begrijpen.

Mama is een combinatie van horror en het sprookje. Het einde van de film lijkt op een Gothic sprookje met een spook.

In The Orphanage deden we hetzelfde. We wilden de film laten beginnen als een horrorfilm en laten eindigen als een fabel. The Orphanage eindigt een beetje als Peter Pan. Het vloeit over in iets dat ik poëtisch zou noemen. Voor mij was het belangrijkste aspect van Mama een moeder die worstelt met het moederschap. Letterlijk fysiek worstelen met het moederschap en weigeren om een moeder te worden. Ze wil geen moeder zijn, ze wil solidariteit voelen voor de meisjes. Ze voelt empathie en wil hen beschermen. Ze neemt haar verantwoordelijkheid omdat zowel zij als hij onvolgroeide pubers zijn. Ze willen niks doen voor anderen, en ze zijn bang om zich ergens betrokken bij te voelen. Ze wil de meisjes wel redden maar ze wil geen moeder worden. Het was verstandig van Jessica om het zo te spelen. Ze is nooit beschermend op een moederlijke manier en geeft hen enkel heel onwennig wat schouderklopjes. Het is een situatie tussen drie vrouwen, niet tussen een moeder en twee dochters.

Universal

Waarom is dat belangrijk voor je?

Ik heb twee dochters en ik druk hen constant op het hart dat ze niet moeten geloven in het model dat verhaaltjes hen voorschotelen, namelijk dat je ofwel een slachtoffer bent ofwel een mannelijke rol moet aannemen. Je moet zijn wie je bent en je hoeft niet perse met Barbies of keukengerei te spelen. Vaak zijn vrouwen in horrorfilms passieve slachtoffers of de agressor. Ik wil de vrouwelijke rollen interessanter maken dan dat. De familie is de bron van alle liefde in ons leven, maar soms ook de verschrikking van ons leven. Het soort van verstikkende liefde dat Mama (Javier Botet) vertoont is eng.

Eigenlijk is dit een bovennatuurlijke strijd om de voogdij.

Inderdaad. Daarom heb ik er de scene ingestopt waarin gezegd wordt dat een geest een vervormde emotie is. Zoals wanneer je een lijk op de weg laat liggen. Het droogt op en valt uiteen en uiteindelijk lijkt het nog steeds op iets menselijks, maar het is niet meer menselijk, en dat is emotioneel gezien wat een geest ook is. Mama denkt niet redelijk. Op het einde begrijpt ze het eindelijk en wordt er een salomonische beslissing genomen.

Deze film doet me denken aan The Exorcist, vooral dan de bewegingen van de meisjes in het begin. Ze lijken een beetje op Linda Blair met de spider walk enzo. Heb je dit besproken met Andy Muschietti?

Hij heeft iets geweldigs gedaan. Andy had pols- en enkelbandjes met kleine monofiliamenten (recentste cameratechnologie), en terwijl de meisjes bewogen moest de crew ze wegtrekken zodat ze niet normaal konden bewegen.

Er kwamen geen special effects aan te pas?

Nee, mensen denken dat Mama met de computer geanimeerd is omwille van haar manier van bewegen, maar dat is niet waar. Hij is een echte acteur.

Waarom wil je enge films maken en mensen angst aanjagen?

Daar gaat het niet om. De schrikeffecten zijn bijkomstig voor mij. Enge films zijn volgens mij enkel eng voor de generatie waarvoor ze gemaakt zijn. Ik heb mijn dochters meegenomen naar Creature from the Black Lagoon (1954) en ze waren meteen dol op de Gill Man. “The girl should pay attention to him”, zeiden ze. Ze begrijpen niet waarom Frankenstein slecht behandelt wordt. Toen die film in de zalen kwam – en het is moeilijk om zoiets vandaag de dag te begrijpen – liepen de mensen gillend weg toen Boris Karloff in het licht kwam. Horror is zoals humor of erotiek. De drempel schuift op met elke generatie. Ik heb altijd gezegd dat The Devil’s Backbone geen spookverhaal was, het is een verhaal met een spook. Ik ben meer geïnteresseerd in een verhaal vertellen dan in mensen bang maken.

Er is een dunne grens tussen humor en horror. Hoe vind je die grens?

Dat hangt af van je publiek. De ene helft lacht met wat de andere helft doet huiveren. Hetzelfde voor een grap of iets sexy. Sommigen vinden iets grappig wat anderen smakeloos vinden. Het is een heel dunne grens. Niet makkelijk.

Universal

Vertel eens iets over de casting van de kinderen.

Ik heb kinderen gecast in verschillende film en de verhouding is altijd hetzelfde: 100 op 1. Er is geen vervanger, er is er één. Andy moest vier kinderen casten die eruit zagen als twee kinderen. Het is hem wonderbaarlijk gelukt. De twee jonge kinderen zagen er exact als de twee oudere uit. In het begin gaf ik hem één advies: behandel hen niet als kinderen maar als acteurs. Als kinderen merken dat er op hen neergekeken wordt doen ze minder hun best.

Hoe zit het met je volgende projecten?

In augustus gaan we de pilot van The Strain inblikken. Daarna ga ik me voorbereiden op Crimson Peak. De opnames beginnen in januari. Verder wil ik me ook wagen aan Pinocchio.

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.