Interview: Joseph Kosinski over Oblivion

Universal

Universal

Oblivion nam ons mee op een episch avontuur op een verwoeste planeet Aarde. Jack Harper (Tom Cruise) mocht de brokken opruimen nadat de mensheid was gaan lopen. De man verantwoordelijk voor deze oogstrelende science fiction prent is Joseph Kosinski die ook eerder Tron Legacy regisseerde. Hij creëerde voor Oblivion een wereld waarin de mensheid moet zien te overleven na een buitenaardse aanval. Maar, zoals het zo vaak gaat in Hollywood, niets is wat het lijkt. 

Q: Hoe kwam je op het idee voor Oblivion?

A: Dat moet ondertussen zo’n acht jaar geleden zijn. Ik was net naar Los Angeles verhuisd en had problemen met werk vinden. Ik wou commercials of muziekvideo’s regisseren maar dat wou maar niet lukken. Om mezelf bezig te houden schreef ik een kort verhaaltje dat me wel een leuk idee leek voor een film. Een verhaal dat het vooral moest hebben van een interessant hoofdpersonage. Een klein, intiem verhaal over hoe het zou zijn om de laatste man op Aarde te zijn. De man die de planeet vaarwel mag zeggen. Mijn invloeden waren natuurlijk mijn favoriete series en films. Twilight Zone, Alfred Hitchcock Presents, de Star Wars films, Blade Runner, 2001. Ik ben opgegroeid met die dingen en die hebben zeker een invloed gehad, maar ik wou iets anders maken dan wat ik al gezien had.

Q: Wat voor een aantrekkingskracht heeft science fiction op jou? Waarom kijken we als mens zo graag naar de toekomst en wat vertelt ons dat over het heden?

Universal

A: Een paar jaar geleden ging ik naar Petra in Jordanië. Die stad is volledig in de rotsen en het zand is gehouwen en is nu volledig verlaten. Je denkt dan automatisch aan hoe onze wereld ook zo’n ruïne kan worden in de toekomst. Onze hedendaagse beschaving zal ooit een abstract gegeven zijn waar men op zal terugkijken, men zal ons bestaan bestuderen. Op die manier vind ik science fiction een heel emotioneel iets, zeker als je het realistisch benadert. Het kan je een toekomstbeeld voorschotelen dat best wel eens écht zou kunnen zijn.

Q: Hoe heb je je kortverhaal tot een film bewerkt?

A: Net toen ik de synopsis af had kreeg ik te maken met de staking van de Writers Guild. Dus ik liep rond met een verhaal op zak maar niemand waarmee ik kon werken om het geschreven te krijgen. Mijn agent stelde toen voor om mijn idee uit te werken in een graphic novel. Zo kon ik het verhaal wat meer uitwerken en een beeld creëren van hoe die toekomstwereld er moest uitzien. Terwijl ik dat deed kwam Tron Legacy op m’n weg en zo’n voorstel kon ik onmogelijk laten schieten. Tron heeft me zo’n drie jaar bezig gehouden maar toen dat voorbij was zat ik vol nieuwe ideetjes voor Oblivion. Ik pitchte het verhaal aan verschillende studio’s en toen Tom Cruise er wind van kreeg ging het ding plots in een sneltreinvaart vooruit.

Q: Hoe was het om met Tom Cruise samen te werken?

A: Fantastisch gewoon. Hij is zowat de hardst werkende persoon die ik ooit ontmoet heb. Elke dag vliegt hij er met evenveel enthousiasme in. Om al met hem samen te kunnen werken voor mijn tweede film is een hele eer. Ik heb veel geleerd van hem en van zijn jarenlange ervaring.

Q: Wat heb je geleerd uit Tron Legacy dat je kon gebruiken voor Oblivion?

Universal

A: Veel eigenlijk. Tron was een sublieme ervaring. Gewoon om te mogen werken aan een film van die omvang. De technische kant van de zaken, het hele proces was heel leerrijk. Als het op het script aankwam wou ik voor Oblivion wel dat we een volledig afgewerkt scenario hadden voor we begonnen met opnames. Die luxe had ik niet bij Tron en dat maakte het proces gewoon tien keer moeilijker. Bij Oblivion hadden we een netjes afgewerkt script waar nadien niet meer aan gesleuteld is. Wat er op papier stond is wat je op het scherm kan zien.

Q: Heeft Oblivion je technologisch uitgedaagd?

A: Absoluut, maar we hebben alles eigenlijk vrij traditioneel benaderd. We hebben de gewoonlijke effecten zoals green screen en blue screen gewoon niet op de standaardmanier gebruikt. We wilden zoveel mogelijk beelden en effecten in-camera creëren. De toren waar Jack (Tom Cruise) in woont bijvoorbeeld. Normaal gezien bouw je dan een constructie op een set waar je dan een groen scherm als achtergrond hebt. Later vul je dan met CGI of wat dan ook de achtergrond in. Wij zijn daarentegen tot de top van de Haleakalā vulkaan in Maui gegaan. Daar hebben we met drie verschillende camera’s hoge resolutie beelden gefilmd van de wolken op die hoogte. Die beelden hebben we dan met 21 projectoren als een panorama achter de set geprojecteerd tijdens de opnames. Dus de acteurs op de set moesten zich hun omgeving niet inbeelden. In plaats van een saai groen scherm keken ze uit op echte wolken die voorbij de ramen dreven. De belichting die we daarmee verkregen is veel echter, niks daarvan is een visueel effect.

Universal

 Q: Waar werden die scènes gefilmd?

A: Die set bouwden we op de lots van Celtic Studios in Baton Rouge, Louisiana. We hadden daar een 21 meter hoge set waar we de torenwoning hadden gebouwd. Ik hoefde maar op een knop te drukken om uit verschillende weerspatronen te kiezen voor de achtergrond. Op eender welk moment kon ik dag of nacht filmen. Het was een schitterend systeem dat we bedacht hebben samen met Claudio Miranda, de cinematograaf van Life of Pi.

Q: En die verbluffende buitenscenes, waar werden die opgenomen?

 A: Die hebben we in IJsland gefilmd. Alles is daar heel ruw en primair. Het voelt een beetje aan zoals de Aarde zoals die miljoenen jaren geleden was. Het maakt de science fiction iets echter. De film gaat ook simpelweg over een universeel herkenbaar gegeven. Een man die zichzelf ontdekt, geleidelijk aan een held wordt. Het gaat over wat ons ‘mens’ maakt. Het speelt zich gewoon toevallig af binnen een futuristische setting.

Q: Je hebt een achtergrond in architectuur. Speelt dat een rol?

A: Het ligt voor de hand dat ik me veel bezig hou met het design van de sets. Ik hou van de details die ervoor zorgen dat iets reëel lijkt. Als er ergens een knopje te zien is wil ik dat dat knopje een functie heeft en niet dat het er enkel staat om de set te vullen. Op een iets dieper niveau denk ik dat je de vergelijking tussen een architect en filmmaker kan doortrekken. Een architect tekent iets maar gaat het huis niet zelf gaan bouwen. Als filmmaker ben je ook afhankelijk van heel wat mensen om je  idee tot een goed eind te brengen.

Q: Hoeveel science zit er in je fictie?

Universal

 A: Een hele hoop eigenlijk. We hebben een groep wetenschappers van JPL (NASA’s Jet Propulsie Labo) verzameld om een paar vragen te beantwoorden. Vragen zoals, “Hoe zou het zijn als we in contact kwamen met een buitenaards ras? Waarom zouden ze hierheen willen komen? Wat zou de beste manier zijn om de Aarde aan te vallen?” De vernietiging van de maan was één van de ideeën die daaruit voortkwamen. Blijkbaar is dat een heel efficiënte manier om de hele planeet in chaos te laten vervallen. Veel van de zaken in de film hebben dus een vrij geloofwaardige wetenschappelijke fundering.

Q: Het Bubble ship of het verkrijgen van energie uit zeewater, zijn die ideeën ook wetenschappelijk?

A: Propulsiesystemen, het gebruik van propere fusie-energie, energie uit waterstof enzovoort. Dat soort energie bestaat al of zal er zeker komen. Gewoon het idee dat onze oceaan zoveel energie kan opwekken en niemand die eraan denkt is op zich al fascinerend.

Q: Is er nog verhaal over voor een sequel?

A: Neen, ik voel Oblivion aan als een netjes afgerond verhaal. Aan een vervolg heb ik nog niet eens gedacht. Het heeft een begin, een midden en een eind en dat is voldoende. We zouden gerust een verhaal kunnen verzinnen rond de buitenaardse invasie zelf of waar het verhaal heengaat na de avonturen van Jack Harper. Voor mij voelt het echter aan als een film die op zich staat en dat is voldoende.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.