Interview: Tarantino over Django Unchained (3)

Django Unchained

Sony Pictures Releasing

We zijn aangekomen aan het derde en meteen ook laatste deel van Quentin Tarantino over zijn Django Unchained.

Waarom is wraak zo vaak een thema in je films?

Het is een geweldige motor voor het maken van genrefilms. In toneelstukken van Shakespeare, Griekse tragedies, B-films, westerns, martial arts-films en genrefilms in het algemeen is wraak een goeie drijfveer voor de personages. Het feit dat het over een kerel gaat die ooit een slaaf was en nu terugvecht tegen zijn meesters en opzichters zorgt voor een beetje voldoening. Maar eerlijk gezegd is Django Unchained minder gericht op wraak dan op redding. Ik kon gemakkelijk een film gemaakt hebben waarin Django een pistool koopt, ermee leert werken en de blanken afknalt, maar zijn terugkeer gaat meer over het redden van zijn Broomhilda.

Sony

Vertel eens iets over Leonarde DiCaprio’s personage.

Zijn personage heet Calvin Candie en hij runt “Candyland”. Hij is een koning. Een keizer. Hij is als Lodewijk De Veertiende op zijn plantage van 70 kilometer. Hij is de keizer en zijn slaven en blanke werknemers zijn zijn onderdanen. Zijn favoriete bezigheid zijn Mandingo-gevechten. Slaven laten vechten tot de dood erop volgt is zijn passie. Hij traint zijn slaven er zelfs voor. Het is zoals hondengevechten, maar dan met mensen. Hij is een erg akelige kerel. Broomhilda, die op Candyland woont, bevindt zich dus op de slechtst denkbare plaats. Django moet ontsnappen uit de hel en dan er dan weer naar terug keren om zijn vrouw te redden.

Heb je de personages vormgegeven met specifieke acteurs in het achterhoofd?

Dr. King Schultz heb ik in ieder geval geschreven met Christoph Waltz in gedachten. En Steven heb ik voor Sam Jackson geschreven. Hij speelt Calvin Candie’s huisknecht en is al even duivels. Als je iemand als Christoph of Sam kent kan je rollen voor hen schrijven. Je bent vertrouwd met hen, je kent hun ritme en je kan echt dingen in de rol stoppen waarvan je weet dat het fantastisch gaat zijn. Als je met die mannen werkt komt het allemaal goed. Maar soms, als je een rol voor iemand schrijft, leg je er teveel een patroon in. Terwijl, als je gewoon schrijft wie het personage is, dan kan het personage zichzelf ontwikkelen op een manier dat de acteur er niks mee te maken heeft. Nu, jouw job is om de juiste acteur voor die rol te vinden. Het beste voorbeeld daarvan is Colonel Landa in Inglourious Basterds.

Sony

Ik wist niet dat hij zo’n taalgenie was, tot het verhaal bleef evolueren. Hij slaagt er gewoon altijd in om een andere taal te spreken wanneer er zich een andere taal aandient. Als ik die rol voor iemand anders had geschreven zou ik Landa die kwaliteiten niet gegeven hebben, omdat ik weet dat niet elke acteur dat aankan. Het zou te veel werk zijn om al die verschillende talen te leren. Maar toen schreef ik de rol en ik moest iemand vinden die het aankon en ik heb hem gevonden. Maar ik was bang. Het was enorm eng. Ik was ervan overtuigd dat ik een onspeelbare rol aan het schrijven was. Uiteindelijk heb ik geboft.

Zou je deze film “Zuiders” noemen?

Ik hou eigenlijk wel van die term. We kennen westerns al een heel lange tijd. Het Westen is het Westen dus je gaat naar plaatsen als Montana en Wyoming en Arizona enzovoort. Omwille van de slavernijproblematiek hebben westerns the deep South altijd vermeden. Westerns spelen zich af voor de Burgeroorlog of erna, maar ze gaan nooit over het Zuiden want dan krijgen ze te maken met slavernij. Wel, wij zijn dat niet uit de weg gegaan. We stonden erin met beide voeten. Django Unchained behandelt het thema en dat maakt het inderdaad min of meer “Southern”.
(Bron: International Press Junket “Summer of Sony”, December 2012)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , ,

Comments are closed.