Britse stormloop naar Cannes

Sixteen Films

Sixteen Films

Heerlijk om nu al vol verwachting naar het mekka van de film uit te kijken. We zullen nog even geduld moeten hebben, maar in mijn dromen ligt de rode loper al voor het Palais des Festivals et des Congrès gedrapeerd, waar vervolgens de crème de la crème uit de internationale filmwereld zal defileren. Maar nu even genoeg gedroomd. De vraag is uiteraard aan welke regisseurs, acteurs of artiesten de eer is weggelegd om één van de begeerde, gouden beeldjes mee naar huis te mogen nemen.

Hoewel er ongetwijfeld een reeks pareltjes op ons staan te wachten en mijn hoofd nu al tilt slaat bij het opstellen van een verlanglijstje, springt er momenteel één land sterk bovenuit. En neen, ik heb het niet over onze nationale trots, de gebroeders Dardenne, die ongetwijfeld weer van de partij zullen zijn met hun nieuwste werk Two Days, One Night. Maar over de grootmeesters die links van ons, over het water wonen. Wees bij deze gewaarschuwd, want de Britse invasie is op komst. Al zijn het in tegenstelling tot vorig jaar geen nieuwe gezichten (denk aan Clio Barnard met haar tweede langspeler The Selfish Giant) die we mogen verwachten, maar enkele ervaren rotten (pardon my French) die vermoedelijk naar de zuidkust komen overgewaaid.

Sixteen Films

Niemand minder dan Ken Loach heeft zijn allerlaatste fictiefilm Jimmy’s Hall ingeblikt. Moeilijk te vatten of dit nu goed of slecht nieuws is. Loach kennen we van The Wind That Shakes The Barley dat in 2006 de Gouden Palm heeft gewonnen. Zijn laatste nieuwe ligt daar in het verlengde van. Opnieuw een biografisch drama met een historische achtergrond. Ditmaal over de Ierse communist James Gralton die na zijn ballingschap terug naar zijn land komt om zijn danszaal te heropenen. Horen we daar de kassa al rinkelen?

Mike Leigh komt ook met een biografisch drama aanzetten, genaamd Mr. Turner. Timothy Spall kruipt in de huid van J.M.W. Turner, een Engelse schilder uit de 19e eeuw. Leigh kent de weg naar Cannes ondertussen vrij goed en is daar in het verleden ook al in de prijzen gevallen (denk aan Naked in 1993, Secrets & Lies in 1996 en recenter een nominatie voor Another Year in 2010).

Last but not least. Stephen Frears met Untitled Lance Armstrong Biopic, dat geen verdere uitleg nodig heeft. Voor Frears is het nog afwachten of hij deze keer wel een kans maakt binnen de competitie. Hoewel de man zeker niet moet onderdoen ten opzichte van zijn Britse concurrenten. Frears heeft zich inmiddels al wel bewezen met films zoals The Queen en Philomena .

Ik leg nu mijn hoofd te rusten en droom vervolgens van de rode loper met daarop het meest epische theekransje ooit. More tea, anyone?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , ,

Comments are closed.