Cinéclub AA

Johnny drinkt

Entertainment One

Johnny Depp heeft het nooit moeilijk gevonden om dronken of benevelde personages te spelen. Of het nu Raoul Duke is in Las Vegas, Jack Sparrow in de Caraïben of de libertijnse Rochester: zigzaggend en strompelend weet hij het publiek rond zijn vinger te draaien. In The Rum Diary hangt hij weer de nietsontziende gonzo-cynicus uit, levend van roes naar scoop. Hier volgt een aantal even opmerkelijke dronken filmpersonages.

Tombstone (1993)

Indies

In deze western valt Val Kilmer op door zijn gedenkwaardige vertolking van de bijna mythische Doc Holliday. Deze pokerheld van het Wilde Westen stond bekend voor zijn vriendschap met sheriff Wyatt Earp en hun vuurgevecht bij de OK Corral. Ook na zijn dagelijkse liter whisky weet hij accurater te schieten dan Lucky Luke en scoort hij beter bij de dames dan de gemiddelde player. 

Fox Searchlight

Sideways (2004

Paul Giamatti draagt bij elk personage dat hij speelt een zekere melancholie en zwaarmoedigheid mee. De wijnkenner Miles een levensgenieter noemen is dus een stap te ver. Samen met zijn lompe maat Mike doet hij een trip door de Californische wijngaarden en (kelders) en beteugelen ze hun midlife-crisis met soms iets teveel drank. Ook al wordt het pas tegen het midden van de film duidelijk dat het om een komedie gaat, blijkt Sideways een film met een grappige afdronk. 

RCV

Leaving Las Vegas (1995)

Grimmiger wordt drankmisbruik in dit drama. Nicolas Cage speelt er een uiterst destructieve gokker op zijn eigen explosieve manier, die naar Las Vegas komt om zichzelf dood te drinken. Door de ogen van een prostituee (Elisabeth Shue) die hem belooft bij te staan tot het einde krijg je een glimps van de fysieke en mentale aftakeling van alcoholverslaafden. Een beklijvend en deprimerend drama dat Cage zowaar een Oscar oplevert.

My Name Is Joe (1998)

RCV

In dit sociaal drama van Ken Loach vecht protagonist Joe (prachtige rol van Schotse acteur Peter Mullan) tegen de armoede naar aanleiding van de heersende werkloosheid, maar nog meer tegen zijn drankverslaving die hij maar net  kan onderdrukken. Zoals het een Ken Loach-film betaamt krijg je een beeld van een micro-samenleving waarop zowel externe als interne krachten op inwerken. De manier waarop het belang van basisnoden als liefde, erkenning en zelfwaardering wordt getoond grijpt bij de keel. 

Columbia

28 Days (2000)

Het idee een komedie te maken over een succesvolle, verslaafde carrièrevrouw (gespeeld door Sandra Bullock) die gedwongen in rehab moet, is op z’n minst opmerkelijk. Tijdens de 28 dagen durende ontnuchtering, beseft ze in ware Hollywoodstijl dat ze wel degelijk een probleem heeft, leert ze de kleine dingen in het leven terug te waarderen en ontmoet ze een nieuwe liefde. Hoewel het mij nog steeds niet duidelijk is welk genre Sandra Bullock het best ligt, kan men zeggen dat ze het in deze film goed vanaf brengt als sterke, zelfzekere vrouw met twijfels.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

0 Comments

You can be the first one to leave a comment.

Leave a Comment

You must be logged in to post a comment.