Sfeerverslag: FFO: Ensors 2014

FFO - Poster

Supercalifragilistic

Het filmfestival van Oostende sloot naar goede gewoonte af met de uitreiking van de Ensors. Wij trokken alvast ons chicste kostuum aan om de sfeer, het angstzweet en, bovendien, een dosis frisse zeelucht te gaan opsnuiven.

FFO - Wim Willaert

Supercalifragilistic

Tot ons grote genoegen was onze mederedacteur, Brian Windelinckx, genomineerd in de categorie beste kortfilm met zijn Chansons de Charlotte, een eigenzinnige muzikale komedie die de hoogtijdagen van de nouvelle vague viert. Gelukkig konden we op die manier meeprofiteren van zijn hotelkamer, want dat werd ons, arme persmensen, niet gegund. Maar aangezien de viering van de Vlaamse Oscars, badend in een zee van schuimwijn, ons tot in de vroege uurtjes wakker hield, bleek de kamer niet meer dan een overbodige luxe. Daar een gratis zonsopkomst op het strand voor inruilen, zou tenslotte complete waanzin zijn.

Voor de uitreiking van start ging, stonden er enkele nieuwsgierige toeristen en al even kijkgrage Oostendenaars te wachten aan de rode loper. Achteraf gezien bleken ze een handig hulpmiddel om ons fototoestel op de juiste hoofden te richten. Zelden hebben we zo’n accurate BV-radar, inclusief filmografie, gehad. Toen de gastheer van het festival, Wim Willaert, uit de VIP-shuttle stapte en voet en kruk aan wal zette, ontstond er een hartverwarmend applaus. Wat kan het toch mooi zijn, Hollywoodiaanse allures in ons Belgenland.

FFO - Marina

Supercalifragilistic

Na de loper repten we ons naar binnen om het prijzengala vanachter de coulissen en een overenthousiaste applausmeester te volgen. Grootmeester Luc Dardenne mocht de spits afbijten en het eerste beeldje van de avond in ontvangst nemen: dat van beste coproductie voor Deux jours, une nuit, tevens de Belgische inzending voor de Academy Awards. Hoewel Stijn Coninx misschien lichtjes teleurgesteld was dat Marina daar niet voor gekozen werd, kon hij stevig bal houden in Oostende. Zijn film sleepte maar liefst zeven prijzen in de wacht, waaronder die voor beste film, regisseur, scenario en kostuum. Van eerherstel gesproken.

Verrassend wel dat Matteo Simoni niet de Ensor voor beste acteur mee naar huis mocht nemen. Die ging naar Koen De Bouw voor zijn prestatie in Het Vonnis. De Bouw was zelf niet aanwezig omdat hij volop in opnames zat aan de andere kant van België. Erik Van Looy was zo vriendelijk om hem even door te verbinden via Skype. De andere grote prijs, die voor beste actrice, werd aan Charlotte De Bruyne toegekend voor haar rol in Flying Home. Vorig jaar kreeg ze nog de Ensor voor beste debuut in Little Black Spiders, inmiddels lijkt ze al een vaste waarde in ons filmlandschap. Haar medespeelster Viviane De Muynck kreeg de prijs voor beste bijrol. Daarnaast onthouden we dat De Behandeling van Hans Herbots amper aan bod is gekomen. Te donker spul voor de Ensors misschien? Juryvoorzitter Bart De Pauw sprak nochtans van een mooie lichting met puike acteerprestaties.

FFO - Charlotte De Bruyne

Supercalifragilistic

Na de uitreiking verzamelde iedereen zich als een bende uitgehongerde hyena’s aan de hapjestafel. Wij waren echter, ondanks het feit dat onze maag ook stevig aan het knorren was, nog niet klaar met werken. We begaven ons naar buiten, waar Charlotte De Bruyne haar ster op de zeedijk mocht inhuldigen. Daarvoor moest ze eerst nog een hoopje zand wegborstelen, waarna de ereplak tevoorschijn kwam. Een dankwoordje van de voorzitter en enkele glaasjes bubbels later kon het feest in het Kursaal losbarsten. En vergeef ons dat we nu met een cliffhanger afscheid moeten nemen, maar toen werd de avond voor ons ook een beetje wazig. Zei iemand daar skinny dipping in de zee?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.