Wordt Vincent D’Onofrio Judge Holden?

Netflix

Netflix

Stel: ik ben een succesvol producent. Ik heb geld met hopen, ik ken elke regisseur die er toe doet en ga om met de meest populaire filmsterren. Ik heb zonet de rechten gekocht van Blood Meridian, het absolute meesterwerk van Cormac McCarthy. Wie kies ik dan voor de rol van Judge Holden, de kale, mythische antiheld wiens perverse gewelduitbarstingen hand in hand gaan met filosofische overpeinzingen? 

United Artists

United Artists

Mocht ik ook nog eens kunnen beslissen over leven en dood, dan bracht ik meteen Marlon Brando terug. Maar dan wel specifiek die Marlon Brando die gestalte gaf aan Kolonel Kurtz in Apocalypse Now. Ik verdenk er McCarthy trouwens van diens epische personage te hebben gebaseerd op de al even legendarische verschijning aan het einde van Coppola‘s rauwe Vietnamrelaas.

Reality check: ik ben geen succesvol producent, en ik heb ook geen goddelijke gaven. Toch wil ik hier een lans breken voor de intensiteit van, je raadt het al, Vincent D’Onofrio. Toen ik hem de tragische, maar tegelijk niets ontziende Wilson Fisk zag vertolken in de Netflix-serie Daredevil, werd ik constant teruggetrokken naar het personage uit de roman van McCarthy.

Nu, McCarthy verfilmen, het is een kunst waar zelfs de grootste artiesten zich aan kunnen branden. lees er maar de op z’n zachtst gezegd verdeelde meningen over The Counselor op na, een thriller van (de grote!) Ridley Scott. De meningen over James Franco’s Child of God waren dan weer unaniem vernietigend. De enige die er voorlopig wél met glans in slaagden waren de broertjes Coen, met No Country for Old Men. En misschien ook John Hillcoat. Al kon ook zijn verfilming van The Road in geen mijlen tippen aan het meer sombere origineel.

Paramount

Paramount

De woorden van de Amerikaanse auteur vertalen zich nu éénmaal niet makkelijk naar het witte scherm. Wie McCarthy zegt, denkt aan trage, epische verhalen van epische proporties. En geen epiek die door violen moet worden opgebouwd of aangescherpt. Neen, ik heb het hier over van zoutig zweet en koperen bloed doordrenkte kronieken zoals die alleen maar lang vervlogen tijden konden geschreven worden. Het zijn verhalen waar je je doorheen moet worstelen. Waarin de beschrijvingen dermate gedetailleerd en echt zijn dat je aan dezelfde elementen lijkt blootgesteld als de anonieme en tegelijk universele personages waarover je aan het lezen bent.

Random House

Random House

Zo ook met Blood Meridian (dat trouwens voluit Blood Meridian, or the Evening Redness in the West heet). Ook al draait het in deze roman om de homerische tocht die ‘the kid’ met een bende scalpenjagers in het midden van de negentiende eeuw onderneemt, toch is het geleidelijk aan het personage van de compleet onbehaarde Judge Holden die onder je nagels en huid kruipt. En zich daar steeds dieper in nestelt om uiteindelijk nooit meer weg te gaan.

If God meant to interfere in the degeneracy of mankind would he not have done so by now? Wolves cull themselves, man. What other creature could? And is the race of man not more predacious yet? The way of the world is to bloom and to flower and die but in the affairs of men there is no waning and the noon of his expression signals the onset of night. His spirit is exhausted at the peak of its achievement. His meridian is at once his darkening and the evening of his day. He loves games? Let him play for stakes. This you see here, these ruins wondered at by tribes of savages, do you not think that this will be again? Aye. And again. With other people, with other sons.

Het moge duidelijk zijn, Holden is niet op z’n mondje gevallen en ergens, lang geleden, zal hij ook wel eens een boek of twee open geslagen hebben. Alle eloquentie en eruditie ten spijt is de rechter tegelijk nooit te beroerd om, ik zeg maar wat, indianenkinderen de kop in te slaan. Maar ondanks de gruwel die hij met zich meedraagt en het feit dat hij je soms bijna letterlijk doet walgen blijft het een heerlijk complex personage dat fascineert en intrigeert.

Warner Bros.

Warner Bros.

Enter D’Onofrio dus. En niet alleen omwille van Daredevil, waarin hij in de breedgeschouderde maatpakken van de zelfverklaarde redder van Hell’s Kitchen kroop. Denk bijvoorbeeld ook aan zijn verpletterende debuut in Full Metal Jacket. Wanneer hij als Private Leonard uiteindelijk wraak neemt is er van de gevoelige en lompe rekruut die doorheen  de hele film wordt gepest en gekleineerd niets meer te bespeuren. Nog een reden? The Cell. Want hoewel hij hier ook werd geholpen door de barokke inkleding en kostumering is het toch vooral de acteur z’n présence die het langst blijft nazinderen.

U leest het, we zijn fan van de man. En dus vergeten we graag z’n klungelige verschijning in het al even rommelige Jurassic World. Veel liever kijken we uit naar z’n vertolking in The Magnificent Seven (voorzien voor 2017). Ziet iemand daarna het licht voor de verfilming van Blood Meridian of wordt hij al eerder gecontacteerd? Time will tell…

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.