1966: Blowup

Blowup

Warner

Dieter

Dieter

Het hele jaar lang halen we elke week films boven die verschenen in het jaar 19*6 of die een bepaalde verjaardag mogen vieren in 2016. Deze week brengen we een terugblik op Blowup uit 1966.

Regie: Michelangelo Antonioni
Cast: David Hemmings, Vanessa Redgrave, Sarah Miles, John Castle
Muziek: Herbie Hancock

Michelangelo Antonioni begon zijn loopbaan als documentairemaker en raakte geïnteresseerd in de Amerikaanse abstracte schilderkunst. Met het drieluik L’Avventura, La Notte en L’Eclisse, vaak beschouwd als een mijlpaal uit de modernistische stroming, werd hij een toonaangevend figuur van de Europese avant-garde. Hierdoor kon Antonioni een contract tekenen bij MGM en de Italiaanse producent Carlo Ponti

Blowup

Warner

Blowup is een intrigerende studie over de vervreemding van de maatschappij en de schemerzone tussen werkelijkheid en verbeelding. De plot heeft veel weg van een film noir met een duistere filosofische boodschap. De prent betekende de doorbraak van de nu vergeten Britse ster David Hemmings. Hij vertolkt een narcistische modefotograaf die een moord op het spoor komt in het verlaten park waar hij stiekem kiekjes maakte van een jonge vrouw (Vanessa Redgrave) en haar oudere minnaar. Door het ontwikkelen en uitvergroten van de beelden beginnen de voorwerpen op de foto’s hun vorm te verliezen, maar komen ook dingen aan het licht die de protagonist voordien nooit met het blote oog kon waarnemen. De achterdocht van de fotograaf is dubbelzinnig: heeft hij met zijn toestel effectief een misdaad geregistreerd of is het hele gebeuren slechts een illusie?

Blowup is geen whodunit in de klassieke betekenis van het woord, maar een cerebrale stijloefening waarin veel onuitgesproken blijft. De film draait om het proces van het onderzoek en weigert een verklaring te geven voor het mysterie. Antonioni speelt een vernuftig spel met de perceptie van de toeschouwer en springt heel creatief om met het gebruik van geluid. De stilte in Blowup is doorslaggevend. Ze contrasteert met de seksuele losbandigheid van de swinging sixties. De regisseur streefde ernaar om de intensiteit van de bruisende Engelse hoofdstad in beeld te brengen – die op dat ogenblik het beste de mentaliteit weergaf die Groot-Brittannië toen overspoelde – hoewel de film ook de keerzijde en leegte toont van de hippe nieuwe levensstijl.

Blowup

Warner

Hij vond de inspiratie bij ‘Las babas del diablo’, een kortverhaal van de Argentijnse schrijver Julio Cortázar. Alles eindigt met een surrealistisch tafereel waarin een groepje mimespelers een partijtje tennis simuleren waarbij ze het hoofdpersonage even betrekken, terwijl die op de plaats delict met meer vragen dan antwoorden achterblijft.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.