20 jaar Tarantino (1): Reservoir Dogs

Reservoir Dogs

Miramax

Laat dat vuurwerk en die flessen champagne knallen want vandaag is het twintig jaar geleden dat Reservoir Dogs, de eerste onafhankelijke film van Quentin Tarantino, op het Amerikaanse publiek werd afgevuurd! Dat wil zeggen dat het tijd is voor een revisie van de kunstwerkjes die de man ons de laatste twintig jaar schonk. Om de twee weken bespreek ik een door Tarantino geregisseerde film en de spits wordt uiteraard afgebeten door… Reservoir Dogs.

Miramax

Een figuur uit de onderwereld organiseert samen met zijn zoon een overval op een juwelier. Voor die klus brengen ze zes professionals samen die codenamen krijgen omdat ze elkaars identiteit niet mogen kennen. De hele onderneming valt echter in duigen wanneer de politie ongewoon snel arriveert. Er is blijkbaar een ‘rat’ in het spel en het onderlinge wantrouwen en de chaos doen de zenuwen hoog oplopen. De verhaallijn van Reservoir Dogs is dus niks origineels maar de film is toch een klassieker geworden door Tarantino’s eigenzinnige bewerking van een klassiek thema.

Reservoir Dogs is waarschijnlijk de meest atypische actiefilm die ooit gemaakt werd. In de openingsscène geen ontploffingen, snelle wagens of binken met biceps die op springen staan maar wel een idiote discussie over de betekenis van Madonna’s Like A Virgin, over fooien geven en ruzie om een boekje. Hetzelfde voor de openingsmuziekmuziek: geen dreigende of heroïsche klanken maar Little Green Bag, een aanstekelijk sixtiesnummer van de Nederlandse (!) George Baker. Je voet is al enthousiast de maat aan het aangeven als de muziek plots geleidelijk aan verdrongen wordt door verontrustende pijnkreten. Tarantino weet hoe hij de aandacht van zijn kijkers moet vasthouden want doordat de aftiteling nog steeds doorloopt heeft het publiek er het raden naar wie de ongelukkige is. Enkele seconden later zien we Mr. Orange (Tim Roth), een bloederig hoopje in maatpak, met een verkrampt gezicht op een besmeurde witlederen autozetel kronkelen van de pijn. Tarantino’s kleurenpalet is nooit toevallig en altijd bijzonder esthetisch verantwoord. Zou deze scène hetzelfde effect gehad hebben met een zwart autointerieur? Uiteraard niet.

Tarantino rommelt met de chronologie en de kijker komt pas later te weten wat er met Mr. Orange gebeurd is. De overval zelf komt nooit in beeld en lijkt slechts een noodzakelijke achtergrond voor de spanningen tussen de overvallers. We krijgen verhitte discussies en beschuldigingen en tussendoor flashbacks van wat er zich vlak na de mislukte overval afspeelde. In Tarantino’s debuut zien we al dingen die kenmerkend zullen worden voor zijn films. Er is niet enkel nagedacht over kleuren maar ook over de look van de personages. De overvallers zitten stuk voor stuk strak in het pak en de brillantine wordt niet gespaard. Een mooi contrast met de vuile, verlaten opslagplaats waar ze samenkomen en ook des te schokkender in combinatie met het zinloze geweld. Nog frappanter is de muziekkeuze die niet bepaald harmonieus samengaat met de acties en die het expliciete geweld bagatelliseert of nog absurder doet lijken, het is maar hoe je het bekijkt. Na de autozetelscène krijgen we Mr. Blonde die een paar danspasjes doet op Stuck In The Middle With You vooraleer hij een jonge politieagent onder handen neemt. Tarantino gebruikt ook zijn geliefde kikkerperspectief, iets dat in bijna al zijn latere films zal terugkeren.

Miramax

Het succes van Reservoir Dogs is natuurlijk niet alleen Tarantino’s verdienste maar ook die van de schitterende cast. Tarantino zelf krijgt een klein rolletje toebedeelt als Mr. Brown, Steve Buscemi moet het in het pre-Boardwalk Empire tijdperk met de ongelukkige naam Mr. Pink doen en Michael Madsen speelt een onderkoelde sadist. Daarnaast hebben we ook nog Harvey Keitel op de toppen van zijn tenen en Tim Roth als bloedend rund. Reservoir Dogs betekende trouwens het begin van verschillende langdurige,welteverstaan strikt professionele, romances. De vier hierboven genoemde acteurs komen later allemaal terug in latere films van Tarantino. Buscemi, Keitel en Roth zijn bijvoorbeeld alledrie te zien in Pulp Fiction en dat is meteen ook de volgende film in de reeks “20 jaar Tarantino”!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.