20 jaar Tarantino (3): Jackie Brown

 

Jackie Brown

Miramax

Death Proof  (2007) is waarschijnlijk de meest verguisde Quentin Tarantinofilm aller tijden maar ook Jackie Brown (1997) raakt nog niet aan de enkels van haar voorgangers Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Na deze meesterwerken leek Tarantino even zijn scherpte kwijt. Verschillende kenmerkende elementen zijn nog altijd aanwezig en toch ben je op het einde van de film niet uit je zetel geblazen. Dat is nochtans wat de kijker verwacht van een echte Tarantino.

De film opent verbazend gewoontjes. Jackie Brown (Pam Grier), een stewardess van middelbare leeftijd, is op weg naar het vliegtuig en heet de passagiers welkom. Pas wanneer de camera in de volgende scene inzoomt op een tv-scherm met bikinibabes die indrukwekkende machinegeweren afvuren ben je weer zeker dat je naar een Tarantinofilm kijkt. De verschijning van Samuel L. Jackson is drie jaar na Pulp Fiction een prettig weerzien. Helaas is de arme man met zijn paardenstaart en raar sikje nog vreselijker toegetakeld dan destijds met die afro. De grootste verrassing zit echt naast Jackson in de zetel. Zonder taxi, zonder bokshandschoenen, maar met grijze haren en een nonchalant buikje mag Robert De Niro de rol van Louis Gara voor zich nemen.

Jackie Brown

Miramax

Jackie heeft maar een bescheiden inkomen voor haar leeftijd. Om de broeksriem niet elke dag weer te moeten aanhalen, smokkelt ze zwart geld voor wapenhandelaar Robbie Ordell (Samuel L. Jackson). Ze wordt echter gesnapt door de FBI en die geeft haar twee keuzes: een zware boete en gevangenisstraf of samenwerken om Ordell achter slot en grendel te krijgen. Jackie heeft echter heel andere plannen en wil zelf aan de haal gaan met het half miljoen dollar dat in het spel is. Ze moet zowel de politie als Ordell om de tuin leiden en daarvoor krijgt ze hulp van Max Cherry (Robert Forster). Helaas komen Louis Gara en Melanie (Bridget Fonda), het hebzuchtige vriendinnetje van Ordell de zaken nog ingewikkelder maken.

You’re 44 years of age. You’re flying for the shittiest-little-shuttle-fucking piece of shit Mexican airline that there is. You make what? 13.000 dollars a year?

Jackie Brown

Miramax

Doordat alle personages verschillende motieven hebben en Jackie een dubbelspel speelt is dit geen film om tussendoor chips en cola te gaan bijtanken in de keuken. Er wordt meer concentratievermogen gevraagd dan voor het relatief eenvoudige verhaal van Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Toch is Jackie Brown niet boeiender of intellectualistischer dan Tarantino’s eerste twee. De film is wel meer uit het leven gegrepen en er zitten verrassende stukken in – wie had kunnen denken wat er met die arme Beaumont (Chris Tucker) zou gebeuren? Ook de glitterstriptease voor een onbewogen Robert De Niro in zijn schommelstoel zullen we niet snel vergeten. Al was het maar omdat Tarantino voor de muzikale omkadering van dit hilarisch schouwspel nog eens in de Motowndoos graait en The Supremes bovenhaalt. De Tarantinoliefhebber kan zelfs voor het eerst een vleugje romantiek opsnuiven. Op het moment dat Max Jackie voor het eerst ziet, wanneer hij haar uit de gevangenis gaat halen nota bene, begint er een zeemzoet muziekje te spelen op de achtergrond. Maar al gauw doorprikt Tarantino de zeepbel met een sadistisch genoegen. Max nodigt Jackie uit voor een drankje in een politiekroeg en maakt daarmee de beste eerste indruk ooit.

Jackie Brown is best onderhoudend en onmiskenbaar een Tarantinofilm maar ze doorstaat de vergelijking met haar voorgangers en nakomers niet. De personages zijn veel minder kleurrijk, de dialogen niet zo memorabel. De nazinderende magie is er niet. Indien Jackie Brown Tarantino’s debuut was geweest zou dat een mooi eerste probeersel zijn. Helaas was het zijn derde film en daarvan mag je toch iets meer verwachten. Het is enkel maar de vraag of het succes van Pulp Fiction wel te overstijgen was.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , ,

Comments are closed.