20 jaar Tarantino (7): Django Unchained

Columbia Pictures

Columbia Pictures

Django Unchained werd aangekondigd als een extreem gewelddadige, controversiële film. Spike Lee was nog voor de première in de VS op zijn zwarte teentjes getrapt en weigerde om Quentin Tarantino’s nieuwste te gaan bekijken. De slavernij was geen western, vond hij. Op IMDb beweert een teergevoelige Australiër: “This is the kind of crap polluting society… I stopped watching after 1.5 hours… I was sick of watching people being killed…” Een en ander kan te wijten zijn aan bedorven kangoeroevlees want wie naar een Tarantino gaat kijken weet normaal gezien wel waar hij/zij aan begint.

Columbia Pictures

Christoph Waltz ondergaat een extreme makeover van verachtelijke jodenjager naar de aimabele Duitse premiejager King Schultz. Net zoals in Inglourious Basterds krijgen we een tafelscène met een mooipratende Waltz die iets wil van zijn gesprekspartner. Deze keer is hij niet op zoek naar een verborgen joodse familie maar naar de Brittle brothers, drie wreedaardige mannen met een prijs op hun hoofd. Het zijn deze mannen die de zwarte slaaf Django (Jamie Foxx) en zijn vrouw Broomhilda (Kerry Washington) mishandeld en gebrandmerkt hebben na hun ontsnappingspoging. Schultz kan dus rekenen op Django’s bijzonder vrijwillige medewerking.

Als Inglourious Basterds met haar heldhaftige Joods-Amerikaanse wraakengelen nog een lofzang was op het vaderland, dan is Django Unchained zowat het tegenovergestelde. Tarantino verlaat de Tweede Wereldoorlog, keert van daaruit nog geen honderd jaar terug in de tijd en botst op America’s original sin: de slavernij. Hij had stilletjes de deur kunnen dichttrekken en op z’n tenen weer naar het heden sluipen om een tweede Pulp Fiction te maken maar besloot om de confrontatie aan te gaan. De duivelachtigheid van de slavernij wordt in één personage geconcentreerd:  Calvin Candie. Leonardo DiCaprio maakt in zestien jaar tijd een enorme ontwikkeling door, van babyface tieneridool tot walgelijke slavendrijver. Candie is de eigenaar van een wollige katoenplantage en een fervent liefhebber van mandingogevechten, waarbij twee zwarten elkaar met de blote handen te lijf moeten gaan tot één van de twee sterft. Uitgerekend dit manschap heeft Broomhilda in zijn bezit.

Columbia Pictures

Om even terug te komen op de opmerking van onze IMDb-Australiër: Django Unchained is inderdaad een gewelddadige film. Maar in tegenstelling tot Tarantino’s vroege films zijn er nu twee soorten geweld. Enerzijds de vertrouwde over the top slachtpartijen à la Kill Bill met overdadig ketchupwerk en hilarische bubbelgeluidjes, anderzijds historisch correct geweld. Wat er met de brave drommel D’Artagnan (Ato Essandoh) gebeurde, de zweepslagen, het brandmerken: het zijn helaas geen verzinsels van een ziek regisseursbrein. Tarantino beseft goed dat hij voor een zwaar thema gekozen heeft, daarom is Django Unchained opmerkelijk humoristischer dan zijn vorige films. Django in zijn helblauwe kostuum met witte strik, de bijbehorende pijnlijke opmerking van een slavinnetje, de verende tand bovenop de koets van ‘Dokter’ Schultz, de verontwaardigde oude huisslaaf Stephen (Samuel L. Jackson), Tarantino die zijn eigen personage laat ontploffen en tal van hilarische oneliners zorgen ervoor dat het publiek niet somber buiten stapt. Maar het is de geniale KKK-scène, waarover ik zeker nog niks wil verklappen, die je pas echt buikpijn bezorgt.

Columbia Pictures

Django Unchained veegt de voeten aan de christelijke moraal. Geen enkele vijand kan rekenen op vergiffenis. Integendeel, Django vraagt tientallen ogen om één oog. Even leek het alsof Q volwassen geworden was; relatief ingetogen muziek en weinig doden. Tot de deal tussen Schultz en Candie misloopt en Django zich een weg naar buiten moet schieten. En dan lijkt zijn tegenstand plots een meerkoppig monster dat tien nieuwe hoofden bij krijgt voor elk afgehakt hoofd. Als de storm geluwd is en Django zich overgeeft toont het vogelperspectief een tapijt van bloederige blanke lijken. Good old Tarantino. Anno 1858 waren er natuurlijk nog geen auto’s met witlederen interieur zoals in Reservoir Dogs en Pulp Fiction, daarom besmeurt hij gewoon een wit paard en witte katoenpomponnetjes met bloed. En met verve, want het esthetische effect mag er weer wezen.

Django Unchained is een rollercoaster. Terwijl je nog zit te bekomen van een lachbui geeft Tarantino je een stomp in de maag om vervolgens weer een grapje op je los te laten. Hij gaf de Duitsers hun menselijkheid terug en nam de Amerikanen hun onschuld af. Hij wreekte de zwarte slaven en vergaf niemand. Hij gaf het filmminnende publiek weer een schitterend kunstwerkje en gaat nu weer veel te lang wachten om aan iets nieuws te beginnen.

Tot slot wil ik er nog even op wijzen dat ‘no horses were harmed’. Roscoe staat nu dus ergens vredig te grazen. Maar hoe zit het met die aan flarden geschoten sneeuwman?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.