Bewonder Romy Schneider in het MIAT

La Passante du Sans-Souci

Lumière

De ultieme film van Romy Schneider La Passante du Sans-Souci werd uitgebracht in hetzelfde jaar waarin de actrice in Parijs overleed en vertelt opnieuw een geschiedenis die met Duitsland te maken heeft en alles wat dit land tijdens de nazisme voor menselijk leed heeft berokkend. De film kan je bekijken in het MIAT op 2 december telkens om 10:00 en 14:30.

Regisseur Jacques Rouffio probeert in La Passante du Sans-Souci, de Jodenhaat onder het nationaal-socialisme en het antisemitisme dat ook in de jaren tachtig de kop opstak aan elkaar te verbinden. De boodschap dat antisemitisme van alle tijden is, is zeker niet overbodig, maar jammer genoeg worden de parallellen tussen de twee tijdsgewrichten in een vrij kunstmatige constructie gestopt.

Lumière

Het scenario, gebaseerd op de gelijknamige roman van Joseph Kessel (wiens verzetsroman L’armée des ombres aan de basis lag van een van de meesterwerken van Jean-Pierre Melville), vertelt over een zekere Max Baumstein (Michel Piccoli), voorzitter van een internationale vereniging voor mensenrechten, die tot eenieders verbazing plotseling de ambassadeur van Paraguay neerknalt. Tijdens het daaropvolgend proces krijgen we de tragische gebeurtenissen opgedist uit zijn jeugd die zijn daad moeten helpen verklaren.

De Latijns-Amerikaanse diplomaat is in feite een verstokte nazi, werkte tijdens de tweede wereldoorlog op de Parijse ambassade en is verantwoordelijk voor de dood van Max’ pleegouders. Zij hadden dit joods jongetje geadopteerd nadat zijn vader door woeste SA-leden werd vermoord, een gruwelijk incident waar Max een mank been aan overhoudt. Romy Schneider speelt een verwarrende dubbelrol: ze is zowel de pleegmoeder van Max als zijn latere levensgezellin.

Het is onmogelijk om naar deze film te kijken zonder ontroerd te worden door de rauwe emoties die Schneider hier tentoonspreidt en die onvermijdelijk verwijzen naar de grote tragedie in haar leven die zeker haar vroegtijdig einde heeft bestendigd. Tijdens de zomer van 1981 is haar veertienjarig zoontje David op een afschuwelijke manier om het leven gekomen: hij is bij het klimmen over de omheining van het huis van zijn grootouders uitgegleden en doorboord door een van de smeedijzeren punten van het hek en later na een spoedoperatie aan zijn verwondingen bezweken. Volgens haar biograaf Michael Jürgs begon tijdens deze nacht het geleidelijke sterven van Romy Schneider. Ze schreef brieven over haar verdriet waarin ze ook zei dat ze al haar krachten zou inspannen om het verdriet te boven te komen.

Zoals altijd als het misgaat in haar privé-leven stort Schnieder zich in haar werk. De geplande opnamen van La passante du Sans-Souci worden enkele maanden uitgesteld maar kunnen in oktober 1981 toch kunnen beginnen. Regisseur Jacques Rouffio heeft de handen vol om Romy Schneider te steunen tijdens de zware draaiperiode in Berlijn en later in Parijs. Ze heeft het vooral moeilijk met de tedere scènes die ze moet spelen met de twaalfjarige acteur die de jonge Max vertolkt. Wat extra pijnlijk is als we weten dat Schneider ervan droomde dat David die rol zou spelen – ze liet hem zelfs het script lezen. Maar anders dan zijn moeder die haar hele carrière met haar Duitse verleden (en haar moeder Magda, een nazi- sympathisante) zou afrekenen en een hekel had aan de Duitse kunst om van slachtoffers daders en van daders slachtoffers te maken, was David niet geïnteresseerd in de geschiedenis van het fascistische Duitsland en wilde hij niets weten over de meerderheid van de Duitsers, de zogenaamde brave burgers die tijdens het Derde Rijk de andere kant opkeken. (Patrick Duynslaegher Filmfestival Gent)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.