BIFFF-recensies 2015 (6)

supercalifragilistic

supercalifragilistic

Tijdens het BIFFF festival, brengt Supercalifragilistic je regelmatig een overzicht van de belangrijkste films die ons team voorgeschoteld kreeg. Van splatterfestijn tot thriller … voor elk wat wils.

YOUNG ONES

Rating: ★★☆☆☆

Young Ones

6 Sales

Young Ones hangt een dystopisch toekomstbeeld op van Amerika, waar het land door aanhoudende droogte nagenoeg onleefbaar is geworden. Het is in deze desolate omgeving dat Ernest (Michael Shannon), patriarch van de familie Holm, gezien de benarde levensomstandigheden moet knokken om zijn gezin in tact en z’n alcoholisme op afstand te houden. Niet alleen de aardbodem is onvruchtbaar geworden, ook het geboortecijfer gaat er op achteruit. Voor voedsel is men aangewezen op een beurtelings rantsoen, terwijl het vinden van bronwater van steeds groter belang wordt.

Regisseur Jake Paltrow (The Good Night) koppelt met deze tot de verbeelding sprekende setting sci-fi invloeden aan een klassiek gemaakte western. Ook hier heerst immers een vijandig klimaat en kan het conflict over het uitgestrekt grondgebied dat er is ontstaan  (en waar een groep van op geweld beluste aannemers bij betrokken is) voor één van de partijen wel eens de ondergang betekenen. Jake, de broer van actrice Gwyneth Paltrow, uit in dit epische verhaal (dat drie hoofdstukken beslaat) vooral zijn bekommernis om de toekomstige generatie – wat een aparte kleur geeft aan zijn film.

Deze rollen worden ingevuld door een cast van jeugdig, aanstormend talent. Nicholas Hault speelt ‘bad boy’ Flem, naar wie de focus in het middenluik verschuift. Elle Fanning vertolkt de rebellerende dochter van Ernest; Kodi Smit-McPhee (de revelatie uit het apocalyptische The Road) is, hoewel niet uitgesproken, eigenlijk de centrale figuur die de verschillende segmenten met elkaar verbindt – een joch dat met adoratie opkijkt naar zijn vader.

Het ontbeert de regisseur vooralsnog aan maturiteit. Het speelt in zijn nadeel dat we gewaar worden dat Paltrow precies niet altijd goed weet welke richting hij met de ambitieuze vertelling uit wil. Het verhaal lijkt daardoor nooit volledig tot bloei te komen, wat ook ten koste gaat van de uitwerking – die een beetje te wensen over laat.  Daartegenover staat het overweldigende natuurschoon, door director of photography Giles Nuttgens op locatie geschoten in de Noordkaap woestijn van Zuid-Afrika. (Dieter VB)

 

GERMAN ANGST

Rating: ★☆☆☆☆

German Angst

Reel Suspects

De omnibusfilm German Angst combineert drie verschillende verhalen van evenveel ophefmakende cineasten, waarin ieder zijn woeste verbeelding de vrije loop laat. Het drieluik ziet eruit als een ‘video nasty’: smerig, snoeihard en compromisloos.

Jörg Buttgereit‘s Final Girl bijt de spits af. Daarin volgen we een sadistisch tienermeisje met een vreemde fascinatie voor cavia’s, dat zonder verpinken overgaat tot het castreren van de edele delen van haar eigen vader. Omdat we het gissen hebben naar de motieven van de puber (die het proces met een laconieke onschuld uitvoert), blijf je enigszins geïntrigeerd toekijken. Veel minder is het gesteld met de resterende gedeeltes. In Make a Wish van Michal Kosakowski wordt een doofstom koppel geterroriseerd door een groepje neonazi’s. Een amulet dat stamt uit het traumatische Poolse familieverleden van één van de belaagden, speelt hierbij een sleutelrol. Het sluitstuk Alraune (door Andreas Marschall) gaat over een vermaarde fotograaf met een gefrustreerd libido, die zich inlaat met de eigenaar van een privénachtclub. Daar raakt hij in de ban van een femme fatale. De hoge prijs die de man er voor betaalt, leidt tot een werkelijk hallucinante climax, die herinnert aan de uitzinnige hersenspinsels van wijlen Lucio Fulci.

Moeilijk te zeggen wat overheerst in het triumviraat. German Angst doet in ieder geval vragen rijzen over de ontstaansredenen van de cyclus. Feit is dat de onderlinge samenhang weinig steek houdt. De film laat alleszins een heel ander gelaat zien van de toeristisch populaire Duitse hoofdstad. Compleet met extreme close-ups, excessief geweld, een primair kleurenpalet en een onheilspellende klankband. (Dieter VB)

DUE TAE-RO  RA-I-BEU (THE TERROR LIVE)

Rating: ★★★★☆

Lotte Entertainment

Lotte Entertainment

Dat met bekende ingrediënten best nog opmerkelijke dingen te verwezenlijken zijn, bewijst de Koreaanse thriller The Terror Live met verve. De film mixt elementen uit Speed, Midnight FM en Oliver Stone’s claustrofobische Talk Radio en voegt daar een geheel eigen dimensie aan toe.

De premisse biedt zeker niets nieuw: Yeong-hwa Yoon, de uit ‘prime time’ afgevoerde presentator van een in Zuid-Korea populaire radioshow, krijgt telefoon van een man die beweert dat hij een brug op één van de drukke verkeersaders in Seoul zal opblazen.  Nadat het bouwwerk ook daadwerkelijk vernietigd wordt, ziet de ambitieuze ‘talk show host’ zijn kans schoon om opnieuw in de gratie van zijn bazen te komen, door de terrorist live te interviewen via de telefoon. Wanneer blijkt dat die ook explosieven in de studio heeft geplaatst, zit de nieuwslezer als een rat in de val, terwijl rondom hem een cynisch machtsspel gespeeld wordt door producers, overheidsmandatarissen en politiemensen, die allemaal een eigen agenda hebben en uit het hele drama maximaal voordeel proberen te putten.

Louter op basis van die gegevens eigen aan het genre, slaagt Byeong-woo Kim – een nieuw Koreaans talent – er in om een efficiënte thriller te brengen, ondersteund door een strakke ritmiek en nerveuze cameravoering. Het scenario voegt daar echter een extra laag aan toe en maakt van The Terror Live een reflectie over nieuwe media en de manier waarop ze de perceptie van de werkelijkheid veranderen. In een wereld waarin alles geregistreerd wordt en elke quote een nieuwsitem op zichzelf kan worden, is het immers quasi onmogelijk om realiteit en fictie nog uit elkaar te houden en te weten wie nu precies welk belang dient. Wanneer het nieuwsanker van een concurrerende zender weet krijgt van mogelijke steekpenningen aan Yoon, maakt hij meteen van de gelegenheid gebruik om van de man zelf een nieuwsitem te maken en zo in te breken in zijn programma voor een live-interview dat de eigen kijkcijfers de hoogte kan injagen. De informatie die kijkers en personages ontvangen komt binnen via alle mogelijke kanalen, maar blijkt volkomen onbetrouwbaar, het is immers onmogelijk om uit te maken wie ze bekend maakt en met welke bedoeling.

Het kat-en-muis-spel dat zich ontspint tussen de personages wordt ook doorgetrokken naar de kijker, die zich op bepaalde momenten realiseert dat de wat voorspelbare dramatiek helemaal past binnen het formaat van het moderne televisiejournaal, dat hier wordt overgenomen voor een langspeler. Die appropriatie van stijlen en manipulatietechnieken, maakt van de prent meer dan een leeg actievehikel en houdt de wat onwaarschijnlijke intrige fascinerend tot aan het nihilistische eind.

Je kan dit “Speed of Die Hard op de radio” noemen, maar die etikettering gaat voorbij aan de intrinsieke kwaliteiten van dit hoogst onderhoudende spektakel. Dit is intelligente genrecinema, die ook nog klamme handen en een verhoogd hartritme garandeert. (David Vb)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.