Aan het woord: John Moore over A good Day to Die Hard

Fox

Fox

Na John McTiernan, Renny Harlin en Len Wiseman was het bij A Good Day To Die Hard de beurt aan John Moore om John McClane door de explosies en schietpartijen te loodsen. Naar aanleiding van de dvd-release van de vijfde Die Hard mocht Supercalifragilistic bij de man, bekend van Max Payne en de remake van The Omen, op de koffie.

Is het moeilijk om je eigen stempel te drukken op zo’n iconische franchise?
Het lijkt me duidelijk dat in zo’n gevallen de opwinding harder doorweegt dan de angst. Je denkt niet in termen van “ik krijg hier die franchise in handen”. Je denkt in termen van “John McClane, dat is een geweldig personage en ik zou graag een hoofdstuk uit zijn leven vertellen”. Zonder arrogant te klinken, angst zit gewoon niet in die vergelijking.
Je wilt het gewoon goed krijgen. Dat is de drijfveer. Maar met Bruce Willis als John McClane heb je een gedroomd klankbord. Hij weet wat er werkt voor Die Hard. Hij is echt een partner die je helpt de trein op de sporen te houden.

Fox

Sinds de eerste Die Hard is het actiegenre grondig veranderd. Hoe heb je die evoluties aangepakt?
Ik zou toch eerst iets willen duidelijk maken over de eerste Die Hard. Die heeft het actiegenre niet gedefinieerd. Maar de film heeft wel een standaard gezet die tot vandaag niet is geëvenaard. En ik heb moeite met actiefilms die het lef hebben om zich naast Die Hard te zetten.
Die Hard is eerst en vooral een film met een geweldig script, een film met een zeer sterke plot. Ja, er zitten explosies in maar de film is veel meer dan dat. Het actiegenre had in 1988 gewoon het geluk dat het Die Hard kon uitroepen tot zijn vlaggenschip.
Het is eigenlijk een film die te goed is voor het genre. Er zijn nog maar vijf Die Hards gemaakt in 25 jaar, zo goed zijn die films. Ze zijn vaak geïmiteerd, maar nooit geëvenaard. En dat is het beste eerbetoon voor Die Hard, en dat zal ook nog lang zo blijven. Het torenhoge niveau is soms te zien aan de horizon maar zelden binnen handbereik.

Wat wilde u anders doen?
Weet je, mensen hebben fantastische herinneringen aan Die Hard en ze hebben hun favoriete Die Hard of hun favoriet Die Hard-moment, maar denken ze dan ook aan de geloofwaardigheid? Ik weet het niet. Ze denken: dan knoopt hij die brandslang rond zijn middel, springt van het gebouw, crasht door het raam en dat is geweldig. Cynisme komt er op dat moment niet bij kijken. Wij wilden hetzelfde doen.

Al onze stunts hebben wij écht gedaan. In een Die Hard-film is er geen plaats voor potsierlijke cgi-actie. Bij de stunts en set pieces wilden we echt dingen doen waarvan mensen zouden zeggen van “oh man, dat stuk is fantastisch”. We wilden het doen op de Die Hard-manier. Het is een soort van religie. Er zijn bepaalde dingen die je kan doen en andere die je niet kan doen. En voor de actie wisten we wat wel en wat niet klopte voor een Die Hard-film.
En weet je, ook het publiek snapt dat. Ik denk als je zomaar vijf mannen of vrouwen van de straat zou plukken en ze vijf clips toont, dat ze zonder problemen zouden kunnen zeggen welke de Die Hard-clips zijn. Het heeft gewoon die “touch and feel”. En het zijn die principes die je moet volgen.

Wat maakte van Rusland zo’n boeiende locatie?
Het is gewoon leuk om John McClane in Rusland te zetten. McClane is zo’n typisch Amerikaanse personage, bijna reaganesk. Hem naar Rusland, naar nieuw Rusland, naar nieuw Moskou sturen, dat is, tsja… Het is niet meer wat het vroeger was, de muur is afgebroken en het is gewoon leuk om hem daar te zien. Je kan geen betere mix bedenken dan McClane in Moskou neer te planten. Heeft hij wel een paspoort? Dat is het leuke er aan.

Fox

Zijn we gedoemd om uiteindelijk te veranderen in onze eigen ouders?
Dat is grappig. Ik ben ook een junior. Mij pa heet John Moore. Mensen noemden hem vroeger Jack of Jackie. Worden wij onze ouders? Dat is een moeilijke. Ik zou zeggen, als we geluk hebben wel. Want ouder zijn is een lastige job. Iedereen die een kind tot een volwassene kan maken, heeft zijn werk goed gedaan. En elk kind moet daar dankbaar voor zijn.

Zien we in de film hoe McClane de toorts doorgeeft aan zijn zoon?
Dat zal het publiek zeggen. Voor mij is Jack McClane een personage dat fris en boeiend genoeg is. Ik zou vijftien dollar betalen om in de bioscoop een Jack McClane-verhaal te zien. Elke dag zelfs en twee keer op zondag. Jais (Jai Courtney, die de rol vertolkt van Jack McCane, red.) aanpak heeft ons een duidelijk omschreven en nieuw personage gegeven. Maar zoals ik al zei, het zal de kijker zijn die beslist.

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.