De andere Kurosawa

Lumière

Lumière

De geprezen Japanse dramareeks Shokuzai verschijnt eindelijk op blu-ray en dvd. Lumière schotelde ons deze zomer de filmversie voor op het grote scherm en liet ons versuft achter. De televisieversie van Shokuzai is een half uur langer en gaat dieper in op de jeugd van de protagonisten. Het feit dat de serie in vijf duidelijke delen is opgesplitst, geeft je ook de kans om de ervaring beter te doseren. Telkens een week tussen elke aflevering is bijvoorbeeld een goede manier om de intense wreedheid van het drama te verteren.

Daiei

Shokuzai is zware kost, dat is duidelijk. Het brein achter de romanverfilming is Kurosawa Kiyoshi. Deze Japanse regisseur is representatief voor zijn generatie. Door in de jaren 90 intensief te werken in de VHS-business, is hij het snel gewoon geraakt met een laag budget te filmen. De typische exploitation-thema’s van die tijd (porno, horror, yakuza) vereisten steevast een nadruk op actie, geweld en een donker decor.

Wat van Kurosawa een belangrijke figuur maakt is de creativiteit waarmee hij met vorm en inhoud omging. Ook al zag hij wat hij toen maakte meer als een product dan als film, slaagde hij er in een persoonlijke stijl te ontwikkelen. Het tempo in zijn films ligt lager dan in de films van zijn generatiegenoten Kitano Takeshi en Miike Takashi. De nadruk ligt meer op sfeer dan op gewelduitbarstingen. Zijn liefde voor spanning en horror sijpelen ook duidelijk door.

When I think back to that time, nobody thought that we were making films. There is a similarity in terms of conception with erotic movies, where the budget is very low but there is very much this air of everybody letting the director do what he wants to do and to realize his ideas.

A-Film

In het westerse festivalcircuit brak hij door met Cure, waarin een politieagent het moet opnemen tegen een moordenaar die een doorgedreven vorm van hypnose gebruikt om zijn slachtoffers te manipuleren. Zijn volgende films, Charisma en Pulse, behouden dezelfde soort spanning en putten uit dezelfde donkere, ietwat misselijkmakende sfeer. De combinatie van lege, smerige decors en doordachte soundtrack, geven vorm aan een ongemakkelijk gevoel die je wegjaagt, dan weer fascineert. Vast staat dat Kurosawa’s films je bijblijven.

Met Bright Furure en Tokyo Sonata durft hij de meer poëtische toer opgaan. Nog steeds primeren stilte en leegte boven dialoog en warmte, maar de teneur is hoopvoller. Shokuzai is duidelijk gestroomlijnder en bedoeld voor een groter publiek. Er is ruimte voor humor, of toch tenminste een groteske variant ervan. Kurosawa Kiyoshi is geen toegankelijke regisseur, maar aan de positieve stemmen te horen na deze zomer van Shokuzai: zeker het ontdekken waard.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.