Review: Animals

Lumière

Lumière

Rating: ★★★★☆

Sommigen hebben zich een deuk gelachen met Ted. Anderen hadden totaal geen boodschap aan de vuilbekkende teddybeer van Mark Wahlberg. Met de nodige terughoudendheid heb ik mij dan ook gewaagd aan Animals, nu uit op dvd. De schrik was nergens voor nodig. Animals is een visueel aantrekkelijk staaltje van de andere cinema.

Lumière

Regie: Marçal Forés
Cast: Oriol Pla, Augustus Prew, Dimitri Leonidas, Martin Freeman
Muziek: Natalie Ann Holt

Pol is een doodgewone tiener. Hij woont samen met zijn broer. Gaat met de fiets naar school. En hij verdeelt zijn vrije tijd tussen zijn vrienden Laia en Mark. Daarnaast speelt hij gitaar en zingt hij ook een beetje. Al zal hij nooit The Voice winnen. Verder deelt Pol zijn gedachten en verdriet met Deerhoof, zijn… teddybeer. Wat vreemd, maar nog vreemder is dat die beer wandelt en praat als een fluffy beest met een wat vreemde ingebouwde computerstem.

De wereld van Pol wordt door elkaar geschud door de komst van Ikari (Augustus Prew, bekend van The Borgias en Kick-Ass 2). Deze zonderlinge jongen heeft een bijzonder donkere aantrekkingskracht op Pol. Samen met hem word je meegetrokken in onverwachte gebeurtenissen waardoor niks nog zal zijn zoals het was. Pol en iedereen rond hem worden gedreven tot de limiet van hun dromen en verlangens.

Lumière

Animals verwar je best niet met de gelijknamige film van Douglas Aarniokoski. Da’s een B-film van jewelste en in de verste verte niet vergelijkbaar met het langspeelfilmdebuut van Marçal Forés. Dit is een film waar je achteraf graag extra informatie over leest, over het hoe en waarom. Groot zijn de intrige en de vraagtekens over het hoe het nu precies in elkaar zit en wat de betekenis ervan is. Zeker na de climax.

Animals is een verhaal over tienerliefde, opoffering en de kracht van de verbeelding. Het is een film dat elementen van de Japanse manga kruist met de introspectieve fantasie van Donnie Darko. Het is minder gewelddadig en expliciet, maar net die subtiliteit maakt van Animals een krachtige en mysterieuze film. Bovendien hanteert Forés een sterke visuele beeldvoering.  Hij zet meermaals de camera in kikkerperspectief of gewoon net boven het wateroppervlakte. Vervolgens plaatst hij zijn personage vlak voor de zon, dat zorgt voor een extra kleurenspectrum. Het toont dat nieuwkomer Marçal Forés heel wat in zijn mars heeft. Met dank aan Eduard Grau (Buried, A Single Man) voor de cinematografie en Bernat Vilaplana (Pan’s Labyrinth, HellBoy II) voor de montage.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.