Review: Beyond the hills

Lumière

Rating: ★★★☆☆
Cristian Mungiu (4 Months, 3 Weeks and 2 days) wil met zijn films mensen aan het denken zetten. Hij wil onderwerpen aanreiken waar de toeschouwer zich zelf een mening over vormt. Voor Beyond the hills inspireert hij zich op een fait divers; een duiveluitdrijving binnen een streng orthodoxe kloostergemeenschap. Hij distantieert zich van de anekdotiek en verhaalt over wereldse thema’s als liefde, gemeenschap en geloof.

Zijn film opent met een weerzien. Alina keert terug naar Roemenië om er haar hartsvriendin Voichita te bezoeken. In een niet zo ver verleden deelden ze liefde en smart in een weeshuis. Alina wil Voichita overtuigen om met haar in Duitsland te komen wonen. Maar zij heeft ondertussen haar heil gevonden in het klooster. Ze heeft nu haar geloof, haar gemeenschap en ‘Papa’ aan wie alle nonnen gehoorzamen. Alina overleeft in Duitsland als dienster (vermoedelijk prostituee). Ze is daar eenzamer dan ooit tevoren. Vurig klampt ze  vast aan Voichita.

Op subtiele wijze laat Mungiu de meisjes hun geschiedenis, trauma’s en dromen doorschemeren. Hun liefde voor elkaar was ooit hun enige bron van levenskracht. Voor Alina is dat nog steeds zo. Wanneer duidelijk wordt dat Voichita niet met haar mee wil naar Duitsland, besluit ze dan ook zelf het klooster in te treden. Aan de ingang prijkt een bordje ‘Wie niet in deze god gelooft is hier niet welkom’. Snel is duidelijk dat Papa en zijn gemeenschap Alina liever kwijt dan rijk zijn. De meisjes hun dromen zijn niet met elkaar te vereenzelvigen. Voichita heeft nood aan de hechte gemeenschap, Alina wordt erdoor verstikt.

Lumière

Het klooster ligt achter de bergen en staat ver van die andere gemeenschap, de buitenwereld. De nonnen leven er volgens strikte regels die Papa uitvaardigde. Al lijkt het leven zonder elektriciteit en vrijheden onaantrekkelijk, ze vinden er geborgenheid. Hun wereldvreemdheid staat tegenover een gevoel van verbondenheid. Die hechte gemeenschap contrasteert met de stad waar onverschilligheid dreigt. Bij een noodgeval gaat de ambulance niet naar het klooster komen omdat het te ver ligt en geen adres heeft. Of wanneer enkele nonnen Alina vastgebonden het ziekenhuis binnenbrengen slaat niemand alarm. Amper herstelt met duidelijk nog nood aan bijstand wordt ze terug naar het klooster gestuurd. De renovatiewerken in het ziekenhuis zouden haar rust verstoren verklaart een dokter (terwijl hij aan de telefoon hangt). Gelukkig is de film doorspekt van humor en ironie die de sombere realiteit kan verzachten.

Zowel Cosmina Stratan (Voichita) als Cristina Flutur (Alina) hebben nooit eerder voor de camera geacteerd maar doen dat met een ongeziene overtuigingskracht. Ze deelden de Gouden Palm voor beste actrice. Mungius ensembleshots markeren zijn stijl. De lange aanhoudende takes zijn vaak meesterlijk in scène gezet waardoor de aandacht zelden verslapt. Hij geeft de kijker het gevoel de gebeurtenissen in real-time te beleven. Dit maakt het soms moeilijk om het tempo in het verhaal te houden. De lang aanslepende duiveluitdrijving boet niet aan realisme in, maar kan daardoor wel vermoeien.

Beyond the hills neemt geen éénduidig standpunt in en dringt de kijker geen moraal op. Er wordt niet één enkele schuldige met de vinger gewezen. De film zet aan tot nadenken. Mungiu slaagt in zijn opzet.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.