Review blu-ray/dvd: Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows

Paramount

Paramount

Na het klinkende succes van Teenage Mutant Ninja Turtles – dat vriend en vijand verbaasde door toch niet helemaal rotslecht te zijn – leek het alsof de franchise opnieuw gelanceerd was. Een sequel met meer van hetzelfde leek een veilige gok van heb ik jou daar. Wel wrong bet (heerlijke Van Damme-film trouwens) zo blijkt.

Rating: ★☆☆☆☆

Out of the Shadows haalde amper de helft binnen van wat het eerste deel in de kassa’s pompte. In Tinseltowntermen heet dat dan een flop. Eentje die zelf het voortbestaan van de franchise op de helling zet. Terecht? Het zal nogal niet zijn. De tweede Turtles is een absoluut gedrocht van een prent. Een zomerblockbuster die op de schaal van total crap alleen Suicide Squad moet laten voorgaan.

Davy

Davy

Regie: Dave Green
Cast: Megan Fox, Will Arnett, Stephen Amell, Tyler Perry
Muziek: Steve Jablonsky

Wanneer aartsvijand Shredder, met de hulp van wetenschapper Baxter Stockman, kan ontsnappen uit de gevangenis is het aan de vier Turtles om hem opnieuw tegen te houden. Geen gemakkelijke klus want de slechterik is er in geslaagd om zelf twee ijzersterke mutanten te creëren: Rocksteady en Bebop. De drie, samen met de rest van de Footclan, proberen om de buitenaarde Krang en zijn Technodrome naar de Aarde te krijgen.

Dat een Turtlessequel nu niet bepaald punten gaat scoren inzake verhaal, dat ligt nog in de lijn van de verwachtingen. Maar een eenvoudig verhaaltje hoeft toch niet per sé idioot te zijn. In Out of the Shadows houdt werkelijk niets steek en gebeurt alles gewoon omdat het moet gebeuren. Personages maken keuzes zonder daar een duidelijke motivatie voor te hebben. Zo heeft Shredder heeft genoeg aan één vluchtig gesprekje met Krang om meteen naar zijn pijpen te dansen.
Het is trouwens ook geen goed idee om het lot van de wereld in handen van de Turtles te leggen. Die vier werken nog altijd het best in verhalen die de inzet wat minder hoog maken. In mijn ogen zijn de Turtles nog altijd eerder vigilantes dan superhelden. Ze vechten voor eer en rechtvaardigheid, voor elkaar en voor hun vrienden. En misschien nu en dan eens voor New York. Maar de wereld redden, laat dat maar over aan The Avengers.

Paramount

Paramount

Nog zo’n flater: van Casey Jones, in de comics een behoorlijke hardcore burgerwacht, een saaie goody two shoes maken die tijdens een gevecht toevallig een stel hockeysticks in de koffer heeft zitten. En dan zwijg ik nog over het idee om daarvoor Stephen Amell, nochtans niet slecht in Arrow, te casten.

En er zijn nog wel meer personages die mismeesterd worden. Baxter Stockman bijvoorbeeld, een klassieke Turtles-villain. Hier wordt hij knullig vertolkt door Tyler Perry, een man die op volstrekt onverklaarbare wijze een lucratieve carrière heeft uitgebouwd rond zijn Medea-personage – een man in vrouwenkleren, hi-la-risch! En Shredder is net als in de eerste film  een gezichtsloze villain die geen enkele dreiging uitstraalt. En net voor de finale wordt hij plompweg aan de kant geschoven.

En ook de Turtles zelf komen er bekaaid vanaf. Ze zien er nog altijd geweldig uit maar ze hebben behalve hun tics – Raph is een knorrepot, Mickey een joligaard – amper een persoonlijkheid onder hun schild zitten. En was het trouwens nodig om ze nog eens een lesje te laten leren over hoe ze als team moeten werken? Hadden we dat al niet in de eerste film gezien?

Paramount

Paramount

Met de introductie van Krang, Rocksteady en Bebop grijpt Out of the Shadows duidelijk terug naar de populaire animatiereeks uit de jaren 90. En voor mijn part mag het allemaal best wat kleurrijk en lollig van toon te zijn. Maar is het dan tegelijk ook nodig om de gemuteerde schildpadden zo hard aan de leiband te houden. Hoewel de Turtles ninja’s zijn komen ze hier amper aan vechten toe. Skateboarden en sierlijk rond fladderadatschen, dat wel . Maar eens stevig op de vuist gaan, dat is blijkbaar net iets te gewelddadig voor de gemiddelde 16-jarige bioscoopbezoeker. En dus krijg je kipkap actiescènes die eerder kiezen voor kinetisch spektakel dan voor pompende actie, met als absoluut dieptepunt een hele sequentie met een tank in een vrachtvliegtuig.
En wanneer de vier tijdens de finale dan toch hun wapentuig trekken om Krang het hoofd te bieden, ziet alles er uit als een gladgestreken cutscène uit een videogame.

Het is net door de Turtles zo mak en kindvriendelijk te maken dat de vorige live-actionfranchise finaal kopje onder is gegaan. Was de eerste TMNT-film uit 1990 nog een vlijmscherpe katana – zou die trouwens vandaag nog te pruimen zijn? -, dan was de tweede sequel Turtles in Time een bot botermesje uit een speelgoedservies.

Het zal wel ergens opgaan dat ik al lang niet meer tot het doelpubliek van dit soort prenten behoor. Maar kom, een Turtlesfilm zou toch op zijn minst wat onschuldig vertier moeten brengen. Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows slaagt daar op geen enkel moment in. De hele film ademt een sfeer van luiheid uit. Eén idee overheerst: meer van hetzelfde zal wel genoeg zijn om nog eens goed te cashen. Soms blijkt dat rechtvaardigheid nog niet helemaal naar het rijk der fabelen verbannen is.

De vechtschildpadden kunnen dus opnieuw een lommerrijk plekje opzoeken. En meteen het riooldeksel achter zich dichttrekken. Game over voor deze franchise.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.