Review: Les Invisibles

Lumière

Lumière

Rating: ★★★☆☆

Anno 2013. Met duizenden kwamen ze de straat op in Frankrijk. Als protest tegen de mogelijke goedkeuring van het homohuwelijk. Je houdt het in deze tijden haast niet voor mogelijk hoe groot de onverdraagzaamheid en ongelijkheid tussen mensen kan zijn. Maar al het geroep en geschreeuw heeft niet kunnen weerhouden dat het huwelijk toch door het Franse parlement werd goedgekeurd.

Lumière

En dat tot grote opluchting van alle homo’s en lesbiennes die nu ook officieel als getrouwd koppel door het leven kunnen gaan. Iets wat de mannen en vrouwen die geboren werden in het Interbellum nooit hadden durven denken. Over die generatie homoseksuelen gaat de documentaire Les Invisibles.

De Fransman Sébastien Lifshitz praat met mannen en vrouwen die hun jeugdjaren hebben beleefd in de jaren veertig en vijftig. Ze hebben destijds uitgemaakt dat er voor hun ware ik geen plaats was in de maatschappij. Ze hebben liefgehad, gevochten, verlangd, de liefde bedreven. Maar vaak deden ze dat verborgen. Vandaag vertellen zij over deze rusteloze periode in hun leven. Ze hebben het ook over de wens om gewoon als mens tussen de mensen te kunnen blijven. Niets kon hen afschrikken in de strijd met als einddoel in alle vrijheid openbloeien.

Ze vertellen over hoe ze elkaar voor het eerst hebben ontmoet. Voor de ene was dat met een blik in de achteruitkijkspiegel, voor de andere was dat op het treinstation na een reactie op een zoekertje. Velen waren al getrouwd en hadden kinderen voor ze uit de kast kwamen. Het is pas in de herfst van hun leven dat ze aan de buitenwereld openlijk durven praten over hun geaardheid.

Het resultaat is een mooie documentaire over gewone mensen die elkaar liefhebben. Maar ik denk niet dat al die mensen die enkele weken geleden in de straten van Frankrijk liepen hier een boodschap aan hebben.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , ,

Comments are closed.