Review: The Amazing Spider-Man

The Amazing Spider-Man

Columbia

Jaja, Hollywood lijdt al jaren aan creatieve anemie. En weten ondertussen allemaal dat studio’s alleen nog maar geïnteresseerd lijken in sequels, remakes en reboots. En natuurlijk leek het een beetje idioot om Spider-Man amper vijf jaar na zijn laatste film op een andere manier leven in te blazen. Maar daar gaan we deze keer niet eindeloos over emmeren. Want The Amazing Spider-Man mag dan een tikkeltje overbodig zijn, de film maakt van de rood-blauwe webcrawler opnieuw een superheld waar we véél meer willen van zien.

sphe

Bedeesde student Peter Parker (een perfect gecaste Andrew Garfield) woont na de dood van zijn ouders bij zijn oom en tante woont. Hij wordt op een dag gebeten door een genetisch gemodificeerde spin. En wat blijkt….yadiyadiyadi. Dat is meteen de grootste zwakte van The Amazing Spider-Man: we hebben het allemaal al eens eerder gezien. Been there, done that. Spin bijt jongen, jongen krijgt spinnenkrachten, oom van jongen wordt neergekogeld, jongen leert levensles en gaat op de vuist met een superschurk met warrige misdadige plannen. En ondertussen doet hij ook nog even het mooiste meisje van de klas binnen.

Regisseur Marc Webb (500 Days of Summer) verandert wel wat details (de reden waarom Parker spinnenkrachten krijgt, is hier zowaar logisch) en gooit wat “nieuwe” ideetjes (de mechanische webshooters) in de mix, maar inhoudelijk is dit dezelfde film als Sam Raimi’s Spider-Man uit 2002. Just a different villian.

De beide films – je kan niet over de één spreken zonder het over de ander te hebben, deal with it – hanteren wel duidelijk een andere toon. De Spider-Man van Raimi was een comicbook come to life (die kleuren!, die dialogen!). Die van Webb staat met beide benen in de filmrealiteit, u weet wel dat droomwereldje waarin de mooiste grieten toch vallen voor de nerd van de klas en iedereen zinsneden hanteert die scherper zijn dan Valyriaans staal, maar waarin u zich vreemd genoeg toch lekker thuis voelt.

Zo is Peter Parker in The Amazing Spider-Man geen goody two-shoes maar een tiener van deze tijd (capuchon en moodswings incluis). Hij reageert ook een stuk geloofwaardiger op zijn spinnenkrachten dan dat zijn Tobey Maguire-lookalike dat deed. In plaats van deel te nemen aan een worstelwedstrijd, hangt Parker deze keer de arrogante flurk uit. En als Spider-Man is hij bij vlagen ronduit venijnig. Zeg nou zelf, u zou toch net hetzelfde doen moest u plots superkrachten krijgen.

The Amazing Spider-Man

Columbia

Het onderstreept dat Marc Webb zijn personages echt wel doorgrond heeft. En daarmee scoort hij meteen ook de meeste punten. Zijn Peter Parker en zijn Gwen Stacey (een alweer geweldige Emma Stone) voelen deze keer aan als echte mensen en niet als stripfiguurtjes. Ook de romance tussen Garfield en Stone voelt levensecht. Elke scène waarbij ze samen in beeld komen knettert en knispert en doet het hart oprecht verwarmen. Idem trouwens voor Uncle Ben (Martin Sheen, altijd een plezier) en Aunt May (Sally Field). Dat aspect van de film is zó sterk dat het bij momenten spijtig is dat de mad scientist-plot toch weer vooruit moet. Alleen Rhys Ifans verbleekt een beetje tussen al die glansrollen. Zijn dr. Curt Connors aka The Lizard dient hooguit de plot en mist uitdieping.

Extra’s:

  • Verwijderde scènes Audiocommentaar met Marc Webb, Avi Arad en Matt Tolmach Stuntrepetities
  • The Oscorp Archives
  • Productie Kunstgalerij

Columbia

Dat komt misschien ook wel omdat The Amazing Spider-Man nooit écht amaaazing is. Webb slaagt er wel in om zijn actiescènes helder en overzichtelijk in beeld te brengen – een ware prestatie tegenwoordig – maar de adrenaline rijkelijk doen stromen lukt hem geen enkele keer. Hij probeert nochtans wel. Zo cut hij tijdens het webslingeren zo nu en dan eens over naar POV-shots van Spider-Man. Leuk! En dat Spidey de finale moet beginnen met een handicap is goed gevonden, maar Webb vangt er tijdens het ultieme gevecht uiteindelijk weinig of niets meer mee aan.

Als origin-story en eerste hoofdstuk van een nieuwe tri-,quadri- of welke logie dan ook, kwijt The Amazing Spider-Man zich uiteindelijk meer dan behoorlijk van zijn taak. Het verhaaltje is eerder opgewarmde en amper bijgekruide kost, maar maakt wel een aantal volwassen keuzes die potentieel interessant kunnen zijn voor de volgende delen. En als Marc Webb nu ook nog snel een cursus “Actiecinema schieten” volgt, dan zou The Amazing Spider-Man 2 wel eens dé superheldenfilm van 2014 kunnen worden.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.