Review: The Angels’ Share

Cinéart

Rating: ★★★☆☆

Het moet niet altijd kommer en kwel zijn. Dat bewijst Ken Loach met The Angels’ Share. De oude rot in het vak dompelde ons in het verleden vaak onder in een vat van ellende en drama. Vaak op zo een manier dat je snotterent de aftiteling bekijkt en tegen jezelf zegt dat het met jou nog niet zo erg is gesteld. Gelukkig pakt Loach het ook af en toe eens minder zwaar aan. En dat is ook het geval met deze The Angels’ Share.

Cinéart

Regie: Ken Loach
Cast: Paul Brannigan, John Henshaw, Gary Maitland, John Henshaw, William Ruane
Muziek: George Fenton

Het beint aanvankelijk niet goed voor onze hoofdpersonages. Een daarvan is Robbie. Hij staat voor een belangrijk moment in zijn leven. Robbie wordt, net als enkele lotgenoten, veroordeeld tot het vervullen van een groot aantal uren ten dienste van de gemeenschap. Hij komt er dan nog makkelijk van af zou je dan denken. Maar makkelijk heeft Robbie het helemaal niet. Er is altijd wel iets dat zijn kans op beterschap verknoeit. Het enige wat hij goed heeft gedaan is het op de wereld zetten van een kind. Maar dat kind heet een toekomst en een vader met verantwoordelijkheidsgevoel nodig.

Maar dat gevoel wil maar niet komen. Per toeval ontdekt Robbie dat hij letterlijk een neus heeft voor whisky. Hij ruikt zijn kans (vergeef me de makkelijke grapjes) om geld te verdienen. Vier vrienden vertrekken samen op missie met heel veel hoop. Dat zorgt voor tal van geslaagde confrontaties onderweg. Logisch als je weet dat de vier de weg afleggen in de traditionele kilt. Dat Loach soms een loopje neemt met de luchtige plotwendingen en gaten vergeven we hem. Je blijft gewoon met veel goesting kijken naar idioterij die zijn niet-professionele, maar zeer overtuigende acteurs beleven. De film was goed voor de Prijs van de Jury op het Filmfestival van Cannes. Proost!

Extra:

  • Making Of
  • Deleted Scenes
  • Trailer
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.