Review: The Fall

Lumière

Lumière

Rating: ★★★★½

De rest van de wereld vindt meer en meer ons kleine Belgenland. Met dank aan Matthias Schoenaerts, Jean-Pierre en Luc DardenneMichael R. RoskamErik Van Looy en tal van kwaliteitsfilms. Ook de naam van Jakob Verbruggen is gekend. De regisseur van Code 37 mocht na de filmversie zijn koffers pakken richting Belfast, Ierland.

Hij deed dat voor The Fall, een vijfdelige serie met een glansrol voor Gillian Anderson. De actrice zal voor eeuwig en altijd door het leven gaan als Scully uit The X Files. Ze speelde dat personage tenslotte voor meer dan een decennium. Maar Gillian drukt in The Fall als Stella Gibson van begin tot einde haar stempel op deze zeer sterke reeks. Bedenker en producent  maakte in het verleden naam met Prime Suspect en enkele tv-films rond Sherlock Holmes.

Lumière

Regie: Jakob Verbruggen
Cast: Gillian Anderson, Jamie Dornan, Laura Donnelly, Bronagh Waugh, Ben Peel

De psychologische thriller volgt twee jagers. Paul Spector is een schijnbaar brave huisvader die jonge vrouwen besluipt en vermoordt. Stella Gibson is de detective die naar Belfast wordt gehaald om hem te vangen. Zij begrijpt als geen ander de psychologie van een seriemoordenaar. Terwijl Spector in het begin de bovenhand heeft over de onderzoekers, houdt Gibson haar beste kaarten achter de hand. Zo brengt dit gelaagd spel gaandeweg zowel de moordenaar als de kijker aan het twijfelen.

The Fall heeft de looks van alle andere nagelbijtende Scandinavische series als The Killing en The Bridge. Zo opent de eerste aflevering met de moordenaar die zijn volgend slachtoffer begluurt in het donker. De politie gelooft haar aanvankelijk niet. Zelf kan je het ook niet geloven dat de man die in haar spullen snuffelt tot zoveel gruwel in staat is. De intensiteit neemt per aflevering genadeloos toe. Het ongeloof en onbegrip over Paul blijft hangen terwijl je kijkt hoe hij met twee maskers door het leven gaat.

Ook Stella Gibson draagt een masker. Ze komt over als een harde tante, haast zonder emotie. Iemand die vooral bezig is met haar job en verbanden legt die niemand ziet. Ze weet wat ze wil en zet door. Op dat vlak lijkt ze op Sarah Lund. Het verschil is dat Stella geen frigide dame is als haar Zweedse evenknie. Stella ziet een lekkere agent, vraagt meteen voor een ontmoeting en laat zonder pardon de naam van haar hotel en kamernummer vallen. Muziek hoor je nauwelijks in de reeks. Als muziekliefhebber is dat jammer. Maar het laat wel meer ruimte voor de sublieme cinematografie van Ruairi O’Brien.

Een aanrader!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , ,

Comments are closed.