Review: The Host

the host

Warner

Rating: ★★☆☆☆

Elke tiener kent de naam Stephenie Meyer. Zij blies immers leven (of dood) in de personages van The Twilight Saga. De moeilijkheid voor een auteur is dan ook om zichzelf te kunnen evenaren of overtreffen. Dat haar ander schrijfwerk snel werd verkocht en in een film werd gegoten is dan ook geen verrassing. Het resultaat van die verfilming wel. The Host is een film die je ofwel haat ofwel bekijkt als een interessante variatie op alle gekende body snatcher-films.

The Host

Regie: Andrew Niccol
Cast: Saoirse RonanDiane Kruger, Max Irons, Jake AbelWilliam Hurt
Muziek: Antonio Pinto

Voor het eerst in lange tijd is de aarde in harmonie. Er is geen honger, geen geweld en de natuur is hersteld. Helaas is de aarde niet meer van ons, maar van een buitenaards ras. Er zijn nog slechts enkele mensen die zich verborgen houden voor deze indringers. Want dat zijn de aliens ook. Via een techniek kunnen ze de ziel van de mens overnemen. Een andere kleur van de pupillen verraden dat je niet meer bent wie je vroeger was. Dat gebeurt ook met Melanie Stryder (Saoirse Ronan).

Ze overleeft wonder boven wonder een dodelijke val. Melanie krijgt een alien ingeplant. The Seeker (Diane Kruger) probeert nu alle informatie die ze bezit over de resterende mensen uit haar te krijgen. Alleen geeft de ziel van Melanie zich niet zomaar gewonnen. Ze verzet zich hevig. Dat leidt tot een soort van gespleten persoonlijkheid waarbij Melanie’s ziel praat tegen haar overheerser. Als je dat absurd vindt, dan ga je The Host de meest idiote film vinden die je in jaren hebt gezien. Sta je open voor deze ongewone en bij momenten wat belachelijke twist, dan heeft The Host nog potentieel.

You tried to kill me before, and now you’re trying to protect me?

Melanie ontsnapt en vindt de weg terug naar haar familie. Alleen zien zij dus geen Melanie maar een alien. Een wezen dat hen in gevaar kan brengen. Er is maar een oplossing en dat is haar doden. Voor haar oom Jeb (William Hurt) en jongere broer Jamie (Chandler Canterbury) is dat echter niet zo evident. Gelukkig maar, want de ziel van Melanie zit ook nog steeds in dat lichaam. Het probleem is dat niemand haar hoort (behalve wij als kijker). Zo worden de personages in de The Host geconfronteerd met botsende gevoelens en meningen. Kunnen ze haar in leven laten? Kunnen ze iemand die eruit ziet als het meisje dat ze altijd hebben gekend gewoonweg vermoorden uit eigenbelang? De film gaat in essentie meer over thema’s als respect voor het leven, familie, vergiffenis en aanvaarding. Het is dus geen simpel of slecht afkooksel van Twilight. Al loert die verwijzing wel steeds om de hoek.

Kiss me like you want to get slapped.

Warner

Naast die vragen worstelt Melanie innerlijk met zichzelf, zeker wanneer Jared opduikt en de ‘andere’ Melanie gevoelens krijgt voor een andere jongen. Voor wie het verhaal een kans gaf, zal dit een stap te ver vinden. De geloofwaardigheid is plots ver te zoeken. Het hele “kus me zodat ik je kan slaan en jij weet dat ik hier ben”, is net teveel van het goeie.

Gelukkig is de muziek van Antonio Pinto op alle momenten zeer doeltreffend. Het is een combinatie van heel toegankelijk en liefdevolle motieven met een moderne twist. Bij de weinige actiemomenten ondersteunt het die actie en het bewaart steeds de noodzakelijke hoeveelheid science fiction. The Host is de eerste verfilming van wat een trilogie moet worden met verder The Soul en The Seeker.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.