Review: Wuthering Heights

Ecosse Films

Cinéart

Wuthering Heights, het oerverhaal over allesvernietigende liefde werd in 1847 gepubliceerd door Emily Brontë onder een mannelijk pseudoniem – als vrouw publiceren onder je eigen naam was in die tijd literaire zelfmoord. Wuthering Heights werd voor het eerst verfilmd in 1939 en daarna is de rollende bal nooit meer tot stilstand gekomen. In 2011 kregen we een zoveelste nieuwe adaptatie. Eentje met een zwarte Heathcliff nog wel!

Maar laten we beginnen met het begin. Wuthering Heights gaat over de destructieve en eerder primitieve dan sentimentele liefde tussen Heathcliff (James Howson) en Catherine Earnshaw (Kaya Scodelario). Catherines vader neemt de jonge wees Heathcliff in huis omdat hij vindt dat dit zijn christelijke plicht is. Cathy’s broer Hindley (Lee Shaw) heeft het niet erg begrepen op de indringer. Vanaf het moment dat zijn vader dood en begraven is mishandelt hij zijn adoptiebroer herhaaldelijk. Cathy’s liefde is de enige reden waarom Heathcliff blijft. Maar na Cathy’s ultieme bedrog laat hij de Earnshaws achter en vertrekt met een vermorzeld hart. Enkele jaren later keert hij als volwassen man terug.

He’s more myself than I am.

Voor het bekijken van deze nieuwe versie was ik niet geheel vrij van vooroordelen. Tom Hardy had in 2009 mijn hart al gestolen als Heathcliff en Brontës boek is naar mijn mening het beste werk uit de hele Victoriaanse literatuurgeschiedenis. Bovendien was ik sceptisch over die zwarte Heathcliff. Welke onzalige, politiek (in)correcte boodschap wilde regisseuse Andrea Arnold overbrengen?

Ecosse Films

Arnold stond dus voor een torenhoge uitdaging. Maar het bleek uiteindelijk moeilijk om haar Wuthering Heights te vergelijken met de vorige verfilmingen. Het is geen romantisch drama vol pathetiek maar een ingetogen, trage prent. Arnold verkiest tonen boven vertellen, beelden boven dialoog. Dat de film weinig dialogen bevat is eigenlijk niet meer dan normaal. Cathy en Heathcliffs liefde is tenslotte een woordeloze romance die niet uitgesproken maar des te meer aangevoeld wordt. Om Emily herself te citeren: “My love for Heathcliff resembles the eternal rocks beneath: a source of little visible delight, but necessary”. Bovendien zou het maar ongeloofwaardig zijn dat de ruwe, ietwat primitieve Earnshaw familie hele dagen loopt te kwetteren.

Sommigen zullen deze verfilming saai en slaapverwekkend vinden maar wie er met een open geest en weinig verwachtingen naar kijkt zal merken dat hij/zij langzaam maar zeker betoverd wordt. Het clair-obscur versterkt de sobere, dromerige sfeer maar is hier en daar een tikje overdadig. Soms overdrijft Arnold in die mate dat je geen hand voor ogen meer ziet. Wil iemand het licht aandoen, alstublieft?

Enkel het eerste deel van het boek werd verfilmd. Heathcliffs wraak op de volgende generaties, lees: de kinderen van zijn overleden vijanden, wordt niet opgenomen. Niet echt een onverstandige keuze, aangezien het tweede deel van Brontës boek algemeen als minder sterk wordt beschouwd. Een en ander heeft te maken met de publicatiegeschiedenis. Een uitgever wou drie kortverhalen van de drie Brontëzusjes bundelen. Anne’s verhaal werd echter afgewezen, waardoor Emily haar verhaal moest verdubbelen in lengte. Het gevolg was een minder sterke kwaliteit.

Ecosse Films

Wuthering Heights is geen aanrader voor wie houdt van actie en spanning. Maar wie bereid is om twee uur geduldig en aandachtig stil te zitten zal een interessante interpretatie van het meer dan 160 jaar oude verhaal zien.

Wuthering Heights won de prijs voor Beste Cinematografie op het Filmfestival van Venetië. De dvd bevat buiten de trailer geen andere extra’s.

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.