Upstairs Downstairs in Versailles

Lumière

14 juli 1789. De Franse Revolutie bereikt een eerste hoogtepunt met de bestorming van de Bastille. Het nieuws van de volksopstand reist al snel tot Versailles, waar het grote onrust onder te inwoners veroorzaakt. De film toont deze woelige dagen vanuit het standpunt van Sidonie, voorlezer van Marie Antoinette. Terwijl het hof in rep en roer staat, denkt Sidonie vooral aan de koningin. Terwijl buiten de paleismuren de Franse Revolutie tot een kookpunt komt, zijn er binnen Versailles ook enkele romantische spanningen voelbaar.

De film stikt van de beeldschone vrouwen, en voor fans van vrouwelijk schoon is deze film dus al de moeite. Deze schoonheid wordt extra in de verf gezet door de camera, die soms op bijna voyeuristische wijze bij de borsten van onze hoofdpersonages blijft hangen. Er duikt links en rechts wel eens een mannelijk personage op – hoe kan het ook anders, aan het hof van Lodewijk XIV – maar veel aandacht wordt er niet aan gegeven. Het zijn de vrouwen die alle aandacht krijgen. Ze worden ook uitgedost in de mooiste jurken, die perfect ontworpen zijn om hun lichamen te benadrukken.

Lumière

Deze vrouwelijke personages worden ook fantastisch neergezet. Vooral Diane Kruger straalt als Marie Antoinette. Het is niet moeilijk om te zien waarom lezeres Sidonie (overtuigend vertolkt door Léa Seydoux) sterkere gevoelens voor haar werkgeefster begint te ontwikkelen. De koningin trekt de aandacht in elke scène waarin ze verschijnt. Ook Gabrielle de Polignac (Virginie Ledoyen) krijgt een zekere mysterieuze présence mee. Elk hoofdpersonage krijgt haar eigen identiteit, die zonder een woord uit te drukken duidelijk wordt gemaakt.

De makers van deze prent zijn zich duidelijk bewust van de valkuilen van het genre, en weten die grotendeels te omzeilen. Zo durft een kostuumdrama wel eens een grijze, kleurloze massa te worden, en met het gigantische beige Versailles als achtergrond, kan het ook moeilijk anders. Toch wordt er aardig wat kleur in deze film gestoken. Versailles blijft natuurlijk een grote beige massa, maar de kleurloze gangen worden bevolkt door gouden ornamenten en prachtige, kleurrijke jurken en kostuums. De monochrome omgeving wordt prachtig gebruikt om de weelderige kostuums extra in de verf te zetten. Wanneer Gabrielle de Polignac verschijnt in een helder groene jurk, lijkt dit de groenste jurk die ooit gemaakt is.

Ook de kille, afstandelijke sfeer die vaak met het genre gepaard gaat, wordt vermeden, zij het wel door enkele minder subtiele ingrepen. De camera is doorheen heel de film uitzonderlijk beweeglijk, wat alles er net iets waarachtiger maakt. De techniek heeft ook een keerzijde, zeker als hij te veel gebruikt wordt, en dat is hier het geval. De camera lijkt geen moment stil te kunnen staan, wat bij momenten een bijna disoriënterend effect heeft. Intieme scènes worden door een overbeweeglijke camera bijna tot een rollercoaster gemaakt. Daarnaast wordt er ook vaak ingezoomd, een techniek die vooral aan een documentairestijl doet denken, en zo een levensechter effect moet creëren. Tot op zekere hoogte is dit ook wat er gebeurd, maar langs de andere kant heeft het ook een bevreemdend effect.

Lumière

Hetzelfde geldt voor de soundtrack, die beter op zijn plaats zou zijn in een goedkope thriller. Ook hier is het effectief, de spanning wordt voelbaar en we worden in het verhaal gezogen. De spanning die tijdens de laatste dagen voor de Franse Revolutie ongetwijfeld in de lucht moet hebben gehangen in Versailles, wordt bijna voelbaar. Ook is dit weer zo anders dan wat we gewoon zijn van dit soort kostuumdrama’s, dat het even wennen is.

Al bij al is dit een zeer geslaagd kostuumdrama, dat niet enkel voor de fans geschikt is. Het is bovenal een politiek drama en een liefdesverhaal. De geschiedkundige context zal aan een groot deel van het publiek voorbijgaan, maar is in deze film ook niet van essentieel belang. Drama en intrige zijn universeel.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.