Een ongeloofwaardig Weekend Aan Zee

Weekend Aan Zee

SFD

September, zondagnamiddag. De houtkachel smeult, de lucht is grijs, regendruppels staan op de ruiten. Een luchtige film zal soelaas bieden, denk je dan. Dus je geeft de Vlaamse film nog één kans en je tovert Weekend Aan Zee op het kleine scherm. Tenslotte was Loft helemaal niet slecht en konden Rundskop en The Invader perfect concurreren met internationale topfilms. Maar Vlaanderen, mijn arm Vlaanderen. Welk gedrocht heb je nu weer gebaard?

SFD

Vier hartsvriendinnen gaan, u raadt het nooit, een weekend naar zee en dulden geen mannen in het gezelschap. Al vrij snel blijkt dat ze allen in een crisismoment in hun leven beland zijn, variërende van dramatische ziektes tot relatieproblemen. Regisseuse Ilse Somers strooit kwistig met miserie en die kan blijkbaar nooit over the top zijn. Weekend Aan Zee is dan ook even geloofwaardig als de Paashaas, de Kerstman en Sinterklaas samen.

De personages zijn typetjes en missen elke vorm van diepgang: er is de blonde naïeve losbol, de saaie huisvrouw, de lichtgeraakte dominante vriendin en de ontwrichte gedumpte sukkelaar. Ik vraag me af hoelang het in real life zou duren vooraleer vier volledig verschillende types elkaar in de haren vliegen maar in Weekend Aan Zee zijn ze een onafscheidelijk kliekje. Zo’n kliekje wijven dat hysterisch lacht, dat puberaal enthousiast wordt tijdens gesprekjes over seks, dat op ramptoeristische wijze ‘maar alééé’ blèrt wanneer een vriendin vertelt over de smerige streken van haar vriendje, zo’n kliekje dat u als u zich in hetzelfde café bevindt achter het behang zou willen plakken, quoi.

Zoals het een Vlaamse film betaamt wordt er een Brabantse variant van tussentaal gesproken en een zelf uitgevonden West-Vlaams dat elke zichzelf respecterende West-Vlaming en taalminnaar doet knarsetanden. Ook de obligate blote tieten en billen ontbraken niet en leverden in heel de film misschien nog de interessantste beelden op. Weekend Aan Zee is een korte prent met een beperkt thema dat zeker potentieel had maar door de oppervlakkige uitwerking is het onmogelijk om mee te leven met de personages en daardoor heeft de film haar doel van mijlenver gemist. Weekend Aan Zee bleef teleurstellen tot het uiteraard voorspelbare en melige einde. Bovendien kon de saaie, nietszeggende muziekkeuze van Somers de boel niet redden. Ik vraag me af hoe iemand na meer dan tweehonderd jaar Europese muziekgeschiedenis erin kan slagen om ook dit laatste facet te verpesten. Ik keek naar de lucht die nog steeds in rouwstemming was en dacht aan de kostbare minuten van mijn leven die ik voor altijd kwijt was. En aan al de krullen die ik uit mijn tenen moest strijken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.